zondag 30 november 2008

Het dagelijkse leven op het platteland van Thailand




Maandag 5 juni 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"WONEN IN THAILAND"
Het dagelijkse leven op het platteland van Thailand
Je koos bewust voor het leven op het platteland in Thailand, omdat je daar het echt Thaise leven ziet voorbijtrekken. Geen bijeenkomsten van alleen Nederlanders in een of ander bar in een grote stad, niet het lawaai, luchtverontreiniging, kortom, een rustig leven. Ik had 44 jaar gewerkt en alleen maar in een grote stad gewoond. Geboren in Breda, verhuisd naar Windhoek, de hoofdstad van Namibiƫ, daarna gevestigd in Leiden, gewerkt in Den Haag en Haarlem, dus een hele verandering van levensstijl hier in Ngao, een dorpje van pakweg 10.000 inwoners en dan te weten dat ik niet in het dorp zelf woon, maar twee kilometer buiten de dorpskern in een gehucht, Bahndong genaamd. 22 huizen, een restaurantje en 3 winkels. Want zoals overal in Thailand zijn er bijna meer winkeltjes dan huizen.Dan zit je in je mooie huis, met een grote tuin, een veranda en je kunt niet de hele dag op je veranda blijven zitten en de zon op zien gaan en weer zien ondergaan. De eerste maanden had bleef je wel bezig, steeds wat spulletjes kopen, de omgeving goed bekijken met je nieuwe auto, internet proberen te krijgen en dan moest dat wel ADSL zijn.Over internet gesproken. Ik had een dure laptop meegenomen uit Nederland en die zou wel werken hier in dat gehuchtje. Dus CAT-telecom benaderd voor een ADSL internet-verbinding. Nou, die kwam met kabeltjes, een modem etc. sloot alles aan en ik had geen internet. De man, heel behulpzaam overigens, belde Bangkok, Chiang Mai en bleef twee dagen in de weer om mijn laptop van internet te voorzien. Helaas, ik kreeg geen internet. Ten einde raad nam hij mijn laptop mee en stuurde het naar Sony in Chiang Mai. Die stuurde het weer door naar Sony in Bangkok. Een week later een telefoontje van Sony Bangkok dat het hele moederbord in mij laptop vervangen diende te
worden om internet in Thailand op die laptop te kunnen krijgen. 17.000 baht werd ik daardoor armer. Laat maar doen, dacht ik, kan ik eindelijk thuis internetten en hoef dan niet meer naar die internetshop gaan in Ngao. De laptop kwam er met een nieuw moederbord, de CAT-telecom mannetje sloot alles weer aan en geen internet. De man barstte bijna in tranen uit en ik kreeg een rood hoofd. Maar niet getreurd, hij nam die laptop weer me, installeerde een Engelse XP erop en kwam binnen twee dagen triomfantelijk terug, sloot alles aan en ik had internet. Wel op een kopie van XP, maar ik kon tenminste lekker achter mijn bureau internetten. ADSL was wel zo langzaam als een slak en als mijn huistelefoon ging viel internet weg, maar wat wil je, ik zit aan het einde van de wereld waar het dichtgeplakt is met kranten en ik kon internetten.Naar 10 maanden was ik het toch wel een beetje zat dat langzame internet en kreeg ik de snelste internet-verbinding die CAT-telecom kon aanbieden. Voor het bedrag van 3000 baht per maand kreeg ik het neusje van de zalm. Werkers vanuit Chiang Mai trokken een speciale lijn naar mijn huis, sloten die aan en ik had ”super-fast” internet. Het is wel snel, maximum 200kb/sec, maar een hele vooruitgang voor wat ik eerst had. Alleen al het regend, valt internet weg, maar de laatste dagen is dat ook weer verholpen. Dus in Bahndong heb ik de snelste internetverbinding, kan wat downloaden en kan zelfs met familie via Skype en een webcam praten en ze nog zien ook. Maar je kan niet de hele dag achter die PC zitten, dan krijg je vierkante ogen. Je moet toch ook eens wat anders doen en ledigheid is des duivels oorkussen is de oude gezegde.
Als je stopt met werken, valt er een soort regelmaat weg. Je ging elke dag naar je werk, ging weer naar huis, at je warme prak, keek wat tv en ging slapen. In je vrije tijd was je bezig met je hobby's, voetbal, vakbond en Ondernemingsraad. Dus je had een druk leven.Nu werkte je niet meer en viel al die verplichtingen en regelmaat weg. Je bent nog redelijk jong , 60 pas, gezond, dus achter de bananenbomen zitten was niets voor mij. Tuinieren was aan mij niet besteed, wat daar had ik een hekel aan, ook in Nederland en trouwens voor 200 baht kwam er een
tuinman per dag.Dus hoe ziet het dagelijkse leven hier voor mij er dan uit? Ongeveer 60% van de tijd ben ik gewoon thuis hier in mijn huisje, 40% van de tijd ben ik op stap, al was het maar een ritje naar Phayao of Lampang.
Rond acht uur sta ik op, ga douchen en drink een kop koffie. Kijk naar BBC World News en dan kom Johan, die buurman van mij een uurtje buurten. Koffie drinken en ontbijten met Johan. Dat is altijd brood, een sneetje, met beleg die ik in Lampang of Chiang Mai koop. Daarna mails bekijken, de clubs lezen en eventueel wat schrijven in de clubs, het AD lezen op internet. Dan rond twaalven wat yoghurt met banaan eten, wat fruit en koffie, die Dweil, mijn huishoudster, klaar maakt en dan vaak een uurtje een middagdutje doen. Tegen drie uur op de fiets of met de auto de krant halen. Johan en ik lezen de Bangkok Post. Lekker mijn krantje lezen op mijn veranda, met een sapje en rond half-vijf komt Johan zijn krant halen. Ik heb dan altijd wel wat te eten voor hem. En kroketje, een worstje of iets dergelijks. Tegen half zes gaat hij weer weg, ik geef de hond te eten en kijk om zes uur weer BBC, eet het eten dat Dweil klaargemaakt heeft, dus Thais eten, en kruip dan weer even achter mijn PC voor wat te surfen, clubs te bekijken e.d. Als er wat op tv is kijk ik, in het weekeinde veel engels voetbal. Als ik slaap krijg ga ik onder de wol, tenminste als het niet te warm is, want dan is het op de wol.Zo ziet in het algemeen mijn dagelijks leven hieruit. Niet elke dag is hetzelfde hoor, want dan is er weer een crematie, ja, mensen gaan hier ook dood, dan is er weer een trouwpartij, dan is er een jongen die voor enkele weken de “wat' ingaat, dan weer eten we in een restaurant in Ngao. Dus vervelen de ik mij hier nooit.
Een crematie hier is voor mij altijd een belevenis. Het is een ceremonie die in Nederland totaal niet voorkomt. Men gaat hier ook totaal verschillend om met de dood. Men gaat niet dood, men gaat
over in en ander persoon, dat is hier de geloofsbeleving en daar zijn alle ceremonies op gebaseerd. De crematie-plaats in Bahndong is een open crematie-plaats. Er staan twee betonnen muren en daartussen wordt het hout en de kist gelegd en wordt het vuur aangestoken.Maar voordat het zover is gebeurd er heel wat. De overledenen word in huis opgebaard en elke avond komen familie en bekenden met de monniken om de rituelen te doen. Er wordt dan gegeten, maar alcohol wordt niet geschonken. Althans dat is niet de bedoeling, maar gedronken wordt er toch wel.Na 4 a 5 dagen wordt de kist de dag tevoren uit het huis gehaald en op het erf of langs de weg op en soort pick-up geplaatst. De kist staat in een soort baldakijn dat mooi versierd is en langs die baldakijn hangen verschillen plakkaten met de dagelijkse spullen die men gebruikt. Zo zijn er plakkaten met vorken en lepels, met borden, met handdoeken enz.De dag van de crematie komen familie, buren en bekenden s'morgens naar het huis, de monniken prevelen gebeden en er wordt ook vaak gelachen want de monniken vertellen ook anekdotes over de overledenen. Daarna wordt er gegeten, de vrouwen hebben al dagen lang dit eten voorbereid, want soms zijn er 400 mensen op zo'n crematie aanwezig.
Tenten, tafels, stoelen, borden, bestek, schalen enz. wordt van de tempel gehuurd.


Tegen een uur wordt er een lang touw aan de pick-up gevestigd en trekken symbolisch de monniken, familieleden en bekenden de pick-up met de kist naar de crematie plaats.
Een aantal van die monniken zijn mannelijke familieleden die voor die dag hun haar hebben afgeschoren en een gele pij hebben aangetrokken.
Ook jongens van 5 of 6 jaar zie je dan lopen. Dat zijn dan meestal de kleinzonen van de overledenen
Bij de crematie-plaats aangekomen, wordt eerst een foto van de familie met het portret van de overleden voor kist met opbouw genomen. Er is een overdekte plaats waar iedereen kan gaan zitten, de monniken zitten op een verhoog langs de muur.Een ceremoniemeester geeft leiding aan de ceremonie. Eerst krijgen enkele bedrijven die werkzaamheden hebben verricht voor de crematie een enveloppe met inhoud. Die wordt plechtig
door de familie aan betrokkenen gegeven. Daarna geven genodigden op afroep een kleed aan de monniken die op het verhoog zitten. De hoofd-monnik spreekt dan enkele gebeden uit en het touw wordt aan de kist gebonden en familie en bekenden dragen de kist, met de monniken die aan het touw trekken drie maal om de crematie-plaats heen. Intussen is de opbouw alreeds tussen de twee muren geplaatst, boomstammen worden erin gelegd en de kist gaat op de boomstammen in de opbouw. Ook worden aan de opbouw een soort vuurwerk gehangen en wordt een draad gespannen naar de plaats waar de ceremoniemeester zijn microfoon heeft. Iedereen heeft een soort rozet gekregen en die rozetten worden dan in een mand gelegd die bij de crematie-plaats staat terwijl de familie de mensen bedanken door middel van een wai, terwijl je die rozet in het mandje legt. De deksel van de kist wordt eraf gehaald, de rozetten worden in de kist gelegd, een kokosnoot word boven het hoofd van de overleden kapot geslagen en in en om de kist wordt 5 liter petroleum gegoten.Na een gebed word een vuurpijl aangestoken die aan de lijn hangt naar de opbouw, de vuurpijl schiet naar de opbouw, steekt daar het aanwezig vuurwerk aan en de vonken zetten weer de petroleum en de papieren opbouw in brand. Binnen enkele seconden brand alles als een fakkel. De ceremonie is dan voorbij en iedereen gaat weg, behalve een paar mannen die het vuur bewaken en indien nodig oprakelen.
In de paar avonden na de crematie wordt aan het hek van het huis van de overledenen een vuurtje aangelegd, want de overleden is nog zoekend naar de persoon in wie hij of zij zal overgaan en kan zich dan aan het vuurtje warmen. Na 100 dagen is er en ceremonie waar het as van de overledenen verstrooi wordt door middel van vuurwerk en is de overleden in een ander persoon overgegaan.Ik vind deze ceremonies van cremeren altijd iets bijzonders.
Wij, Nederlanders staan altijd wat huiverig en somber bij een overlijden van een familielid of bekende,
maar hier is de dood geen einde van een leven maar het begin van een nieuw leven.
Immers je gaat over in een ander persoon. Vaak is er ook een orkestje bij de crematie of is er muziek door boxen. Het is zeker geen treurmuziek, maar vaak vrolijke deuntjes.

De volgende column al gaan over trips die je zo kan maken hier in het Noorden van Thailand.



Foto album

Je kan in het forum reageren

Geen opmerkingen: