woensdag 3 december 2008

De reis naar Pattaya พัทยา

Woensdag 13 Juli 2008/2551C o l u m n van Kees/Printen
"De reis naar Pattaya พัทยา"


Ik woon in Ngao.
Het is er mooi en leuk wonen.
Ik zou hier niet weg willen.
Maar omdat het stil is daar midden op het platteland wil ik er nog wel eens uit. Naar Chiang Mai voor een paar dagen of naar Pattaya, waar zo’n 15 jaar geleden mijn belangstelling voor Thailand vorm aan ging nemen. Dus neem ik mijn auto vroeg in de ochtend en rij de 836 km van Ngao naar Pattaya in een dag.

Vanuit Ngao zijn er twee routes naar Pattaya of eigenlijk naar Nakhon Sawan, waar de twee routes bij elkaar komen. De ene route gaat via Phrae, Uttaradit en Phitsanulok en Nakhon Sawan en de andere gaat via Lampang, Tak en Kamphaeng Phet naar Nakhon Sawan.

De route via Phrae is mooier, maar er is 130km aan twee-baanswegen, dus je doet er langer over. Overigens is de route 70km korter dan over Lampang, maar door de twee-baanswegen duurt het langer.

Voor deze reis naar Pattaya ging ik eerst via Phrae en kwam via Lampang weer terug.

Meestal gaat Johan, mijn buurman, mee. Die heeft hetzelfde als ik. Het is fijn wonen in Ngao, maar af en toe moet je er even uit.

Zo, mijn trouwe Honda is vol getankt en om zes uur in de ochtend staat die al te trappelen om de rit van 836km aan te vangen. Overigens is de heenreis 70 km korter, dus is het ‘maar’ 766 km.

Vier kilometer buiten Ngao slaan we rechts af en gaan de tweebaansweg nr. 103, richting Phrae. De weg voert door de bergen en heeft veel bochten, maar een prachtig uitzicht, zeker voor de passagiers. Na 69 km komt men op de 101, richting Phrae en Uttaradit.

96 km ver is Phrae van Ngao, dus een dik uurtje rijden. We stoppen er niet, maar wil men er stoppen en wat bezichtigen, biedt Phrae vele mogelijkheden.

Het is de meubelstad van het Noorden. Langs de weg staan vele winkels met meubelen. De winkels zien er van buiten klein uit, maar achterin de winkels is er veel ruimte voor meubels.

Het is vrijwel allemaal hard houten meubels, dus je koopt meubelen voor je leven en die van je kinderen, kleinkinderen en achter-kleinkinderen. Want de meubels gaan erg lang mee. Ook kasten, bedden, bureau’s, noem maar op kan je daar krijgen.

Phrae heeft uiteraard ook diverse tempels en Phea Mung Phi, In de rivier aldaar zijn er erosie zandbanken en erosie-uitsteeksels. Het heeft surrealistische vormen en volgens de Thai zijn er veel geesten aanwezig. Vandaar de naam Phi.

We vervolgen onze weg en komen via Den Chai op weg nr 1105 naar Uttaradit. Deze weg is twee-baans en gaat door bergen 43km lang. Het is er schitterend mooi en je geniet van de prachtige natuur die voorbij gaat. Een paar kilometer nadat we de bergen zijn ingegaan, is er een koffie rustpunt rechts van de weg. Het is tevens een restaurant en een soort bungalowpark.

Het is gelegen in een mooie omgeving. Wil je er overnachten, kan dat. Wandelen in het oerwoud is er mogelijk via allerlei paadjes. De tuin is erg mooi aangelegd en wat ook belangrijk is, de koffie smaakt er best.

Opgefrist, met een lege blaas, gaan we verder naar Uttaradit. De 1105 gaat over in de 11. Uttaradit is de zwaardenstad van Thailand. Daar worden de mooiste en duurste zwaarden van Thailand gemaakt. Het is wel moeilijk om de smederijen te vinden, want tijdens de vakantie van zus en zwager deden we er de hele dag over om een smederij te vinden voor een zwaard. Niets gevonden, want de hulpvaardige Thais stuurde ons overal naar toe, behalve naar een smederij. Bij een restaurant aan een benzine station hebben we tenslotte maar een afspraak gemaakt voor de volgende week in dat restaurant. Die beheerder zou dan een aantal verschillende soorten zwaarden hebben en mijn zwager kon er dan een uitkiezen. Dat is dan ook gebeurd. De restauranthouder blij, mijn zwager blij, maar wel 5000 baht lichter. Maar het was een prachtig zwaard, versierd en in een mooie houten schede die ook versierd was. Het is later via duistere wegen naar Nederland verstuurd, want normaal invoeren kon niet. Het is tenslotte een wapen.

Je komt via de 11 niet in Uttaradit zelf, maar op de eerste kruispunt met verkeerslichten zie je op dat kruispunt wat beelden staan van de producten van Uttaradit. Uiteraard het zwaard, maar ook druiven, ananassen en lychees, want Uttaradit is ook vermaard wegens zijn fruitteelt.

Nu op weg naar Phitsanulok. Vanaf Uttaradit is het een wat eentonige weg, alleen doorsneden door een paar heuvels. We rijden nu op de Centrale Laagvlakte van Thailand die doorgaat tot Bangkok. De passagiers kunnen nu een oogje dicht laten vallen, want het is een en al rijstveld die je ziet. Weinig bossen en het oerwoud ligt ver achter ons.

Phitsanulok is bekend om zijn mooie wat, Wat Phra Si Rattana Mahathat. Veel pelgrims komen er en het is een eeuwenoude Wat. Je komt niet in Phitsanulok zelf, want er is een omleiding om de stad. Een twee-baansweg. Je komt uit op de 117, die naar Nakhon Sawat gaat.

Wij stoppen vaak niet tussen Uttaradit en Nakhon Sawn, maar het is wel een eindje. Je kunt bij vele restaurantjes of benzinestations stoppen voor een drankje en een hapje. De prijzen zijn absurd laag.

Ook de weg tussen Phitsanulok en Nakon Sawan is eentonig. Het is een rechte weg, met weinig bochten en overal zie je alleen maar rijstvelden.

Nakhon Sawan is een belangrijk kruis punt. Hier komen de rivieren de Ping en Chao Phrayo bij elkaar en volgt de Chao Phrayo zijn weg naar Bangkok. Je rijdt dan ook via een brede weg met wat verkeerslichten door Nakhon Sawan.

56 km buiten Nakhon Sawan is er een grote "service area". Daar vindt je een bezinestation, 7-eleven, een groot restaurant, koffietentje, een OTOP-winkel, toiletten, kortom je komt even tot rust. De dame in de koffietent kent ons al, want als ik mijn kop door de deur steekt zegt ze al "Two hot coffee".
Sinds kort is er tussen Nhakon Sawan en Ayuthaya een mooie 6-baans snelweg. Je komt Ayuthaya zelf niet binnen en de weg heeft 32 als nummer. Naar Ayuthaya is het leuk rijden. Langs de weg zie je tientallen winkeltjes, en er is meer te zien dan op de eentonige weg voor Nakhon Sawan.


Even voorbij Ayuthaya is er de afslag naar de tolweg nr. 9. Wel goed opletten want nergens zie je Pattaya of Chon Buri staan. Wel Bang-Pa-In e.d. Als je op de afslag bent dan zijn er wat borden verderop die je naar Chon Buri en Pattaya leiden.

Het is in het begin rustig op de tolweg maar als je steeds dichterbij het vliegveld komt, dan wordt het drukker. Op een paar kilometer voor het vliegveld sla je linksaf op de tolweg nr. 7. Je rijdt langs het vliegveld en wil nu graag weer een kop koffie, want je zitvlees begint al aardig als een doorbakken filet te voelen.

90 km voor Pattaya is er dat hele, hele grote "service area" waar je echt van alles kunt vinden. Zij zijn nu wat aan het werk om wat bruggen te bouwen vlak voor die "service-area", dus het is even opletten.

Een kop koffie later en je legt de laatste loodjes van de reis af. De weg naar Pattaya is vrijwel klaar en het is nu een 8- en 6-baansweg geworden. Dus de contouren, d.w.z. de Sukhumvit Road van Pattaya laat zich vlug zien. Even die Sukhumvit af, bij Pattaya Klang eraf en naar het Flamingo Hotel. Nu kunnen we voor een paar dagen van Pattaya genieten. De meeste lezers zullen wel bekend zijn met Pattaya. In andere een column zal ik Pattaya en de andere toeristische steden behandelen. Met hun geschiedenis, hun aantrekkingskracht, maar ook de negatieven kanten van deze steden.

Zo, we hebben er nu een paar dagen strand, zee, zon en misschien wat sex erop zitten en gaan we weer terug naar het oude vertrouwde Ngao. Nu gaan we de weg via Lampang rijden, 836 km van het Flamingo Hotel naar de voordeur van mijn stulpje in Ngao. Heb ik uitgemeten via de prima dagteller van mijn trouwe Honda

Tot aan de "service-area" in Nokhon Sawan is het dezelfde route als de heenweg. Ik stop altijd nog een keer bij Ayuthaya, want daar is een prima benzine-station, met vele winkels.

Voor ik het vergeet, Je betaald vier maal tol op de heenweg en vier maal tol op de terugweg. 30 baht per keer dus 240 bhat aan tol de hele reis.

10 km voor Nakhon Sawan krijg je een "by-pass" naar Kamphaeng Phet. Het is ook een vier-baansweg. Vanaf Pattaya tot 1 km voor mijn huis is de hele route een 4-baansweg.

Kamphaeng Phet is een oude stad die al uit de de 11de eeuw stamt. Er zijn uiteraard de nodige tempels, maar er is ook een Nationaal Museum waar veel Lanna en Hindoe beelden te bewonderen zijn.

Dan gaan we op weg naar Tak, zo’n 73 km verder. Vanaf Kamphaen Phet is de ongeving wat mooier, wordt wat heuveliger en kom je door wat kleine steden en dorpen.

Tak was de westelijke buitenpost van het Sukothai-rijk. Nu is het een industriestad met mooie brede wegen. Vlakbij Tak is er het Natinaal Park Lan Sang. Hit is 105 km2 groot met vele watervallen en mooie bossen van teakhout. Sukothai is hier niet ver vandaan. Ik ben er, ik schaam mij er een beetje voor, nog niet geweest. Maar wat in het vat zit, verzuurd niet, zal ik maar zeggen.

Nu rijden we van Tak naar Lampang, een forse 180 km. Bij Thoen, op 90 km afstand van Lampang nemen we onze laatste kop koffie van de dag, want vanaf Thoen rijden we in een stuk door naar Ngao. De omgeving van Thoen naar Lampang is heuvelachtig en mooi. De echte bergen beginnen echter pas in Lampang. De route Lampang – Ngao is hier al beschreven in een eerdere column.

Wanneer je vanuit het Noorden naar Pattaya wilt of vanuit Pattaya naar het noorden zijn er wat mogeljkheden van ander vervoer. Je kunt per vliegtuig gaan. Chiang Mai, Chiang Rai en Lampang hebben een vliegveld. Met de trein kun je via Lampang naar Chiang Mai. Bussen gaan er van Rayong naar Chiang Mai en Mae Sai. Je stapt dan op bij de bushalte op de Sukhumvit Road. Vanuit het noorden naar Pattaya zijn er dezelfde vervoersmogelijkheden ook.

De volgende column gaat over een bezoek aan Chae Hom, Het Chae Son Nationaal Park en het tempelcomplex van Chae Hom, alwaar een duits-sprekende thaise monnik ons gezelschap zal houden.

Foto album

www.thailandgek.nl

Je kan in het forum reageren

Posted by Picasa

Geen opmerkingen: