Colomn Kees Braat

De trip naar het echte Hoge Noorden.

2012-01-08T05:44:00.000-08:00

Rene en ik wilde eens het echte Noorden van Thailand ontdekken. Dat is dan de bergen in en onbekende dorpen en gehuchten ontdekken.
We zouden een weekje daar doorbrengen. Vanaf Chiang Mai naar Chiang Dao, dan naar Thaton en dan naar Chiang Rai. Maar in oktober regende het behoorlijk en zelfs Chiang Mai liep onder. De weg naar Thaton had, volgens berichtgeving, last van aardverschuivingen en in overleg met Rene en mij, besloten we Thaton te laten schieten en een nacht extra in Chiang Rai door te brengen. We konden dan in die extra dag Mae Salong bezoeken.

De eerste dag, 23 oktober, gingen we op pad, richting Chiang Dao op de 107. Maar eerst wilde we Wat Bandum bezoeken. Ik was er anderhalf jaar geleden met Rob en Wilma geweest, maar we hadden toen niet veel tijd. Rene was er nog nooit geweest. Via een routebeschrijving die Rob ons gestuurd had kwamen we, na wat verkeerde afslagen te hebben genomen, toch bij dat tempelcomplex aan. Rob had in zijn routebeschrijving een monument met het uiterlijk van een boot genoemd, maar die was of verdwenen of Rob zag wat beton voor een boot met gaten aan.
Wat Bandum is een groot en nieuw tempelcomplex. Er is slechts een monnik permanent aanwezig en die is de bouwer van al die tempels en zalen. Er ziet er allemaal erg mooi uit en er wordt nog steeds gebouwd. De monnik die daar woont wordt erg vereerd en je ziet hem dan ook zitten met vele volgelingen om hem heen.

Verder is er op dat tempelcomplex niet echt gelegenheid om ergens te zitten en een kop koffie te drinken. Maar het is de moeite waard om het te bezoeken.

Toen op weg naar Chiang Dao. Rene had daar twee bungalows gehuurd bij een resort “Nature Home Guesthouse”. Het was een mooi resort, maar redelijk basic. Wel mooie bungalows en het oudere echtpaar dat de zaak daar bestierde, was een en al vriendelijkheid. Ik kon mijn trouwe Honda vlak voor de bungalow parkeren. Chiang Dao is zelf een druk stadje. We aten er in een restaurant die goed en lekker eten maakte. We bezochten ook nog de Grotten van Chiang Dao. Die grotten liggen in een mooie omgeving. Je gaat via een tempel en trappen naar die grotten.

Je kunt zelf in die grotten een route uitzoeken. Met gidsen of zonder gidsen. Wij gingen de makkelijke route zonder gidsen bekijken. De grotten bieden veel stalactieten en stalagmieten te zien. Wel oppassen, want je kunt op de vochtige bodem uitglijden. Ben je in Chiang Dao, moet je die grotten bezoeken, het staat goed aangegeven.

De volgende dag had Rene een fietstocht georganiseerd dat door het resort werd aangeboden. Het bleek dat wij de enige die dag waren die de fietstocht deden en de dochter van het echtpaar zou als gids fungeren. Nu zag ik al de bergen op de achtergrond, maar hoopte vurig dat wij alleen op vlakke stukken zouden rijden. IJdele hoop, natuurlijk. Het eerste stuk, de helft van de fietstocht, ging omhoog. Mijn conditie was twintig jaar geleden redelijk toen ik nog als scheidsrechter over de voetbalvelden rende, maar is nu tot een dieptepunt gedaald. Kreunend en steunend, met vaak lopend langs de fiets, ging ik omhoog.
Rene en de gids fietsen als ervaren Tour de France rijders naar boven en moesten steeds wachten op een hijgende en transpirerende ex-scheidsrechter.
Halverwege stopte we bij een bloemenkwekerij en ik ging met Rene en de kweker even de bloemen bekijken. Maar vlug ging ik weer lekker in de schaduw zitten, at een paar bananen op en voelde mijn krachten weer toenemen. De kwekerij was mooi en de mensen waren er vriendelijk en lieten ons veel zien.
De toegenomen krachten door het eten van vier bananen was hard nodig, want de weg ging weer omhoog en uitgeput kwam ik aan bij het hoogste punt. Daar was een snelstromend riviertje met warmwaterbronnen en we zouden daar de lunch gebruiken en eventueel in een warmwaterbron ons kunnen laven. Ik was blij dat ik het leven had, at met smaak mijn lunch op en wilde alleen maar wat rust. Rene ging dapper in dat hete water van die warmwaterbron zitten en kwam later weer tevoorschijn.
.De terugrit was makkelijk. Dat ging naar beneden en ik hoefde weinig te trappen. We wisten een leuk koffietentje en daar kwamen we ook aan. Lekker koffie gedronken en toen op weg naar het resort. Op zichzelf een leuke fietstocht, daar niet van. Maar in de folder zou moeten staan dat een beetje conditie wel een vereiste was. Ook was de lunch nu niet om naar huis te schrijven. Maar ik genoot, ondanks de vermoeienissen, toch van die fietstocht.
De volgende dag naar Chiang Rai, waar we twee nachten zouden logeren. In Chiang Rai een uitstekend restaurant gevonden waar we dan ook de twee avonden gegeten hebben.
De volgende dag ging we via Ban Lorcha naar Mae Salong, het Chinese dorp.

Ban Lorcha viel ons erg tegen. Daar is in de club uitgebreid over geschreven. Wij vonden dat het dorp dat als een “Living Museum” werd aangekondigd, die benaming op geen enkele wijze benaderde. Het hele gebeuren nodigt niet uit tot een bezoek. Voor ouderen is het zelfs gevaarlijk om over die smalle paden van dat dorp te lopen. De weinig aanwezige dorpelingen doen alles op de automatische piloot en van enige spontaniteit is geen spraken. Zonde van de tijd en van het geld. Tenminste wat ons betreft.

Toen wilde we toch een kijkje nemen in Thaton. Het was niet al te ver rijden. De wegen waren goed en we hadden prima daar in Thaton kunnen overnachten, maar dat is achteraf bekijken. Thaton is een prachtig dorpje, dat gelegen is in een vallei. Je kunt daar zeker een nacht of zo doorbrengen en er is genoeg te zien. Wij gingen de berg op om de tempels te zien.
Alles staat goed aangegeven in de verschillende stadia, die nummers hebben. Zo rij je van nummer 1 naar nummer twee enzovoorts. Alles staat prima aangeven en je krijgt prachtige vergezichten voor je ogen getoverd. Thaton is zeker een bezoek waard.
Toen weer de weg terug naar Mae Salong. Mae Salong wordt bewoont door nazaten van soldaten van het leger van van de Kwatong, de tegenstrevers van Mao. Soldaten vluchten toen naar Thailand en men mocht er blijven. Men verbouwd thee op de heuvels en het dorp is een toeristische attractie. Het dorp is gelegen tegen de berghellingen aan en je rijdt via een wat smalle, maar goed berijdbare weg door het dorp, waar je af en toe naar beneden kan kijken naar de huizen die op steile hellingen gebouwd zijn.

Er is een levendige markt, waar je allerlei spulletjes kan kopen en er zijn genoeg winkels waar je thee in allerlei maten en zakjes kan kopen. Mae Salong is een leuke plaats om te bezoeken en een aantal uurtjes door te brengen. Het is volgens mij geen dorp om te overnachten.
Toen weer terug naar Chiang Rai en de volgende dag naar Chiang Mai, via de “Witte Wat”.

Een leuke trip, met Rene als aangenaam gezelschap. Maar dat is hij dan ook elke trip die we maken en trips met Rene zijn altijd de moeite waard.

Met dank aan renethai voor de fotos

Een dagje Chae Hom met Titiwhat

2011-07-17T02:25:00.000-07:00

Titiwhat is een Thaise monnik en tevens goed bevriend met mij. Hij komt oorspronkelijk uit Khon Kaen en is op wat latere leeftijd monnik geworden. Ik leerde hem kennen toen hij leraar was in Wat Analayo bij Phayao. Wat Analayo is tevens een meditatie-centrum en Titiwhat is een van de leraren meditatie daar.
Hij is ook een jaar gestationeerd geweest in Nieuw-Zeeland, in een tempel in Auckland. Sinds 2010 is hij gestationeerd in een tempel in Lat Krabang.
In de loop van de jaren ben ik vaak met hem op reis geweest. Vooral naar zijn geboortestreek in de Isan. Khon Kaen en Nong Khai hebben we vaak bezocht.

Verleden week (10 juli) kwam hij voor een paar dagen logeren bij mij in Hang Dong. Hij wilde ook naar Chae Hom. Daar buiten Chae Hom is een nieuwe tempel op een berg en daar zijn we al een paar keer geweest. Ik heb de tempel en de aangrenzende gebouwen in de loop van jaren zien opbouwen en het is nu een mooi complex geworden. Niet groot, maar met een prachtig uitzicht op Chae Hom.
Titiwhat wilde graag naar Chae Hom, omdat de Abt van Wat Analayo aan de tempel in Chae Hom een bezoek zou brengen. Ik vond dat best, want dan zou ik weer een andere monnik zien, waarmee ik bevriend ben. Hij is twee jaar in het Boeddhistisch centrum van Düsseldorf geweest en spreekt een beetje Duits. Hij bestiert daar die tempel in Chae Hom.
Woensdag gingen we op weg, via Lampang, naar Chae hom. Uiteraard werden nog eerst wat benodigdheden bij BigC gehaald, want je kan niet met lege handen aankomen. Ook werden er wat geschenken voor de Abt gekocht.
We werden hartelijk verwelkomt daar bij die tempel en na een uurtje gingen we naar Chae Son National Park. Daar zijn warmwaterbronnen, maar ook badhuisjes, waar je in het zwavelhoudend water kan baden. Het hete water van de bronnen wordt wat gekoeld met het water dat uit een stroompje daar komt. Er is ook een waterval in Chae Son, die een kilometer hoog is. Niet een waterval, maar op verschillende etages. Je kan met de trap, die kilometer langs de watervallen klimmen.

Het water in de badhuisjes is warm, maar met een lichte zwavelgeur. Je mag dan ook maximaal tien minuten in dat water zitten. Je moet je wel goed douchen om de zwavelgeur van je lijf te krijgen.Meestal sliep ik daar in dat tempelcomplex op een matje op de grond. Maar nu was er een echt bed voor me . Met matras en al. Slapen op een matje op de grond is niet een van mijn favorieten bezigheden. Als je geen hernia hebt, dan krijg je er wel een, als je een nacht doorbrengt op een dun matrasje op een tegelvloer.
De volgende ochtend kreeg ik als ontbijt, spaghetti met een saus. De “Duitse” monnik had dat klaargemaakt met juspoeder uit Duitsland. Wel wat veel van die poeder had hij gebruikt voor die saus. In plaats van twee theelepels, had hij twee zakjes gebruikt. Het gevolg was dat de saus bremzout was en niet te eten. Tevens werd de spaghetti koud opgediend. Uitvoerig bedankte ik hem voor al de moeite, maar schoof het bord met de spaghetti van mij af. Zelf de hond wilde het niet eten.
De Abt van Wat Analayo zou niet het tempelcomplex bezoeken, maar een tempel en huizen, dat in aanbouw was en veel hoger lag dan het tempel complex. Ik keek wat omhoog en zag drie witte stipje tegen de bergwand aangeplakt. Daar moesten we naartoe.

Mijn trouwe Honda kon die weg echt niet berijden, werd mij gezegd. Alleen 4W aangedreven wagens konden die hellingen aan.
Tegen een uur kwam er een pick-up aan en gingen wij naar boven. Op een weg van beton, smal en met steile hellingen gingen we naar boven. Mijn trouwe Honda zou gillend van angst die hellingen bekeken hebben en als een haas weer naar de parkeerplaats zijn gevlucht.
De weg kronkelde naar boven en na tien minuten waren we bij een parkeerplaats. Daarna was het nog drie honderd meter lopen en kwamen we bij een huis dat tegen de berghelling was aangeplakt. Even verderop was nog een huis en boven ons waren werklieden bezig om nog wat te bouwen. Een groot Bhoedha-beeld stond er al. Hoe ze dat Bhoedha-beeld naar boven hebben gekregen zal voor mij altijd een raadsel blijven.

In het tweede huis waren een aantal Thaise mensen aanwezig. Dat waren de donateurs van die huizen en wat er in aanbouw was. Ik maakte kennis met een neuroloog die met pensioen was. De meeste echtparen waren van mijn leeftijd en zaten goed in de slappe was. Dat kon je zo zien.
Ik kon gelukkig op een veranda van het eerste huis mijn sigaretjes roken en teven van een schitterend uitzicht op het tempelcomplex beneden en op het dorp Chae Hom. Kreeg wat koffie met Thaise koekjes en het wachten was op de Abt.
Die kwam tegen twee uur en leunend op een wandelstok maakte hij ook de wandeling naar de huizen. Bij het tweede huis werd hij begroet door de donateurs en maakte met iedereen wel een praatje. Ook werden er de nodige foto's gemaakt met de abt, die in een stoel zat.

In een ruimte, waar beelden, kaarsen en allerlei spul was geplaatst in een soort altaar, ging de abt tegen de muur zitten en brachten de donateurs hun geschenken aan hem. Dat waren bloemen tot en met tl-buizen. Met veel gebeden werden die geschenken overhandigd. Ik maakte wat foto's en moest langs de knielende mensen gaan. Met twee andere fotografen schoten wij de plaatjes.

Toen waren de aanwezige monniken aan de beurt om hun respect aan de Abt te tonen. Daar werden dan ook weer de nodige gaven aan hem gegeven en de monniken wierpen zich letterlijk in het stof voor hem. Je kan zien welke rang een monnik heeft. Als hij een andere monnik ontmoet dan gaat een van hen op de knieën en buigt drie keer voor de monnik in hogere rang. Titwhat heeft een wat hogere rang, want meestal knielen de monniken voor hem.

De Abt van Analayo is een belangrijke monnik. Vaak is hij in Bangkok, want hij maakt deel uit van de Raad van Monniken, ik noem het maar zo, waarvan de “Supreme Patriarch” de voorzitter is. Op 2 augustus is hij jarig en dan is er een groot feest bij Wat Analayo. Ik heb gezien dat geschenken met een olifant bij hem gebracht werden. Er zijn honderden monniken aanwezig en ook duizenden mensen uit het hele land. De middenstand van Phayao verzorgd die verjaardag en er zijn letterlijk tientallen voedsel en drank tentjes, waar je gratis eten en drinken kan krijgen. Een opmerkelijk feest, daar op 2 augustus.

Nu weer naar Chae Hom. Nadat de monniken hun respect hadden getoond ging de Abt met de donateurs naar een ander huis. Ik ging weer met de monniken mee naar benden. In een pick-up werd de rit naar beneden een ervaring. Ik zat langs de chauffeur en die vond dat prachtig om met mij een praatje te houden terwijl hij langs de afgronden reed en nauwelijks op de weg keek. Ik heb grijze haren, maar die werden wat grijzer tijdens die rit naar beneden.

Tegen drie uur in de middag bracht ik Titiwhat naar het busstation van Lampang. Hij ging verder met de bus naar Bangkok en ik ging naar mijn vertrouwde huis in Hang Dong.Ik vind het interessant om met Titiwhat op pad te gaan. Je komt op plaatsen waar weinig “farangs” komen en je ontmoet mensen uit allerlei verschillende klasse. Van arme mensen in een door God verlaten gehucht in de Isan tot invloedrijke Thais die wat in de melk te brokkelen hebben. Hoewel ik weinig Thais kan spreken en nog minder kan verstaan, krijg je toch een indruk van hoe de “gewone” Thais hun dagelijks leven invullen. En zeker t.o.v. monniken. Want daar zit wel een verschil in.

Colors of Chiang Mai – Fietsen in Chiang Mai

2011-06-16T07:03:00.000-07:00

Fietsen in Thailand, dat doe je als je zelfmoordneigingen hebt. Thais noemen dan ook fietsers “kamikazes”. Nergens zijn er fietspaden, als fietser sta je op een van de onderste ladders van de Thaise verkeersladder en je bent vogelvrij.
Maar steeds zie je meer fietsers op de weg. Vooral op zondag zie je soms hele pelotons op de snelweg. Met een auto ervoor en de bezemwagen erachter. Het lijkt dan net een “mini-Tour de France”.
Maar fietsen is leuk. Je ziet veel meer en vooral in de nauwe straatjes bied fietsen een mooie blik op het dagelijks leven hier in Chiang Mai.
In Chiang Mai hebben, naar mijn weten, twee touroperators fietstochten uitgezet. Een fietstocht, van “Thailand Trek Tours” gaat door het platteland, ongeveer 20 km buiten Chiang Mai, in de regio van Doi Saket.
De andere fietstocht is van RBB, Recreational Biking Bangkok. Die touroperator heeft een fietstocht door de buitenwijken van Chiang Mai, in de regio van het vliegveld. En met die fietstocht gingen Rob, Wilma, Rene en ik mee. Fietsen is goed voor je conditie en je ziet nog eens wat.

Verzamelen voor die fietstocht doe je bij het kantoor/huis van Fokke van Egmond. Dat kantoor/huis ligt in een “estate”, vlakbij de snelweg naar het vliegveld. “De Dame” bracht ons daar feilloos heen, maar “De Dame” wist niet dat de weg naar die “estate” in de spits een een-richting verkeer had. Politie regelde het verkeer en we konden aansluiten bij een file. Maar die file was gauw opgelost, want de weg werd door de Thaise Hermandad vrijgegeven.
Bij het kantoor van Fokke stonden de fietsen al in slagorde opgesteld. Er waren genoeg fietsen en je kon uitzoeken welke fiets het beste bij je paste. De zadels werden afgesteld en we reden even een rondje of alles wel goed was.

Even wachten op een Koreaanse Amerikaan met zijn vriendin. Die kwamen ook en met Fokke aan kop en de mecanicien als “bezemfiets” gingen we op pad. De fietstocht zou 4 a 5 uur duren. Het was mooi weer en er werd geen regen verwacht.
De eerste stop was de Chinese Tempel “Wat Chin”. Dat was hele andere koek dan een doorsnee Thaise tempel. Een enorme betonnen draak grijnsde ons tegemoet en zijn bek stond open om ons te verzwelgen. In felle kleuren nodigde die draak ons uit om in die bek naar binnen te gaan. De tempel is felgekleurd. Overal staan beelden van goden en godinnen en wat ook opvalt is dat de offerblokken echte kluizen zijn.

Wij gingen die bek van de draak binnen en in de ingewanden van die draak waren prachtige fresco's aangebracht. Die beelden het leven uit van Boeddha. De mecanicien, die perfect Engels sprak, legde ons uit wat al die fresco's voorstelde. De fresco's waren prachtig van kleur en de gang in de draak was lang, maar de hele wand van die gang was beschildert.

Deze Chinese tempel is zeker waard om te bezoeken. Het is totaal verschillend van de meeste tempels die je hier in Thailand ziet.

Blij dat we niet door de draak verzwolgen waren, stapte we op fiets en gingen naar de volgende stop. Dat bleek “McKean Leprosy/Rhebilitation Centre” te zijn. Een melaatsen en een revalidatie/ verpleegtehuis.
Dat melaatsenkolonie is in 1907 door een Amerikaanse zendeling, McKean, gesticht. We kwamen eraan en er zaten wat oude mannen, sommige in een rolstoel en die hadden melaatsheid onder de leden. Je kon dat goed zien, want vingers ontbraken aan hun handen en ook de tenen aan hun voeten waren verdwenen door de melaatsheid. Tegenwoordig is melaatsheid vrijwel verdwenen, maar is de kolonie een revalidatie en verpleegtehuis. Rondom het plein waren kleine bungalows, waar de patiënten gehuisvest werden. Een kerkje trok mijn aandacht. Het was een typisch zendelingenkerkje, die ik ook vaak in Namibië gezien had bij de missieposten van Nederlandse paters.

Wilma deelde wat uit aan de melaatsen en we keken hoe de zalen eruit zagen. De kolonie is erg groot en we fietsen er ruim tien minuten doorheen. Het was oorspronkelijk een rustplaats voor de olifanten die werkten in de bossen. Maar een “witte” olifant overleed en niemand wilde meer op dat landgoed vertoeven, vanwege de boze geesten die het overlijden van die “witte' olifant” had opgeroepen. McKean kreeg dat landgoed bij wijze van spreke voor niets.

Er is ook een museum in de kolonie, maar die was gesloten. Ik zal daar zeker nog wel eens een kijkje nemen, want er ligt veel geschiedenis in die kolonie. Overal zag je die bungalows. Sommige erg oud, anderen redelijk nieuw. Ook deze kolonieis een aanrader voor ieder die meer wil zien van Chiang Mai dan alleen Doi Suthep.
We stapte weer op onze ijzeren ros en reden door de nauwe straten van die buitenwijk van Chiang Mai. Het is aardig om te zien hoe men daar woont en werkt.
Zo kwamen we bij een bakkerij waar broden en broodjes gebakken werden. Personeel genoeg en in de bakkerij was men danig bezig. Je moet echter niet denken dat die bakkerij een toonbeeld is van een Nederlandse bakkerij. Het is een georganiseerde chaos, maar iedereen weet wat men moet doen.
We kregen een heerlijk broodje die boven met boter en suiker was besmeerd. Lekker vers en heerlijk om te eten. Er hing echt een bakkerijlucht die ik van vroeger herkende als ik een brood moest halen in de bakkerij in Breda, waar ik in mijn kinderjaren woonde.

We gingen weer verder fietsen en kwamen bij een tempel met crematorium. De tempel heet Wat Chediliem. Het is een mooie tempel met een paar gongs, waar we op hartelust gingen slaan. Er is een gesloten en open crematorium. De open crematorium is precies zoals dat in Ngao was.

We kwamen ook voorbij een snoepjes fabriek. Daar werden kleine snoepjes gemaakt die mooi ingepakt werden. De machines die de mengsels voor die snoepjes maken, leken oud, maar deden hun werk goed. Ook hier waren redelijk wat mensen aan het werk. De snoepjes smaken heerlijk. Niet te zoet, wat eigenlijk vreemd is in Thailand en je kauwt de snoepjes heerlijk weg.

Een school mocht niet ontbreken in deze trip en kwamen bij een lagere school aan. De kinderen waren verbaasd dat ze zoveel “farangs” zagen, maar vonden het prima. We bezochten een klas met kinderen van rond de zes of zeven jaar. Vooral Rene blonk uit als een prima onderwijzer. De kinderen schreeuwde precies na wat hij hun voorzegde. De school zag er beter uit als de scholen die ik hier in Thailand had gezien. Het kwartiertje dat we er vertoefde is geen maatstaf hoe de school werkelijk functioneert. Maar het was erg leuk en de kinderen waren enthousiast.

De inwendige mens moest ook versterkt worden en we aten bij een Stichting die weeskinderen van de Hmong-volk opvangt en huisvest. Ook zijn er kinderen gehuisvest van het Hmong-volk waar de ouders niet voor de kinderen kunnen zorgen. De Stichting word door Nederlandse donaties ondersteunt . Het weeshuis heet het Piyawat weeshuis en het ziet er modern en opgeruimd uit. Een website over dit weeshuis is: http://www.unboundedlife.com/?p=555 en hier kan men ook wat lezen over het weeshuis: http://hilltribechildrenasia.com/Support_Hilltribe_Children_Asia.html
Wat zou Thailand zijn zonder keramiek. We bezochten een pottenbakkerij waar potten gemaakt en gebakken werden. Het is verbazend om te zien hoe zo'n pottenbakker uit een klomp klei zo'n mooie pot kan maken. De pottenbakkerij ziet er niet uit. Het is wat donker en van ARBO hebben ze nog nooit gehoord. De pottenbakker zelf herken je bijna niet. Het zou zo een klomp klei kunnen zijn. Het is wel leuk om te zien hoe alles daar in zijn werk gaat en je leert er nog wat van.

Ook kwamen we langs een standbeeld van Koning Chulakorn. Het is de meest beroemde koning die Thailand heeft gekend en heeft Thailand de moderne tijd in geleid. Hij wordt nog steeds erg vereerd in Thailand en overal zie je zijn beeltenis in huizen en winkels hangen.

We reden over de mooie weg, een stukje maar, Chiang Mai-Saraphi die omzoomd is met oude rubberbomen. Een prachtige weg, die ik vaak met de auto reed.
We kwamen bij een markt, waar we eerst wat te drinken kregen. Het was warm en ik had gelukkig een mooie pet van Wilma gekregen, die mij enige bescherming bood tegen de zon. Nadat we het drankje naar binnen gewerkt hadden gingen we de markt op. Ik schrijf wel “we”, maar ik bleef lekker bij die tent met koele dranken zitten. Markten heb ik in allerlei groottes en vormen gezien.
Nadat het gezelschap terug kwam van die markt, gingen we het laatste stukje fietsen. Naar het begint punt van de tocht. Inmiddels was het al half-drie geworden.
Ik heb genoten van die fietstocht. Je ziet vele dingen die je in de auto niet zou opmerken en je stopt bij bezienswaardigheden, waar je normaal nooit komt. Het was warm die dag en zelfs ik had wat verbrande armen. Rene had zonder hoed gereden en dat heeft ie geweten. In de avond had hij een verbrand hoofd.

Ik kan iedereen die fietstocht aanbevelen, als men in Chiang Mai komt. Het tempo is rustig en je fiets nooit lange stukken. Je stopt regelmatig. Voor mij was de leprakolonie het meest interessant, want daarbij komt de geschiedenis van Chiang Mai voorbij, die eigenlijk niemand weet.

De link van RBB is:
www.chiangmaibiking.com

Colors of Chiang Mai – Fietsen in Chiang Mai from ThailandGekClub on Vimeo.

Raketten, ruïnes, praalwagens en een hoop herrie.

2011-06-12T02:42:00.000-07:00

Het doel van de trip met Rob en Wilma was het rakettenfestival in Yasothon. Dat festival word jaarlijks gehouden in dat stadje. De raketten worden de lucht ingeschoten om de geesten gunstig te stemmen, zodat er regen valt en de rijstoogst dat jaar goed zal zijn.

Het festival duurt drie dagen. Het is in het stadje een drukte van belang. Duizende verdringen zich in de straatjes en er is een grote markt, een kermis en langs de weg staan de praalwagens geparkeerd, te wachten op de dag dat de parade zal zijn.

Vanuit Korat is het een eindje rijden naar Yasothon. Via Roi Et kwamen we in de middag aan. We zouden drie dagen, vier nachten in het hotel verblijven. Yasothon heeft niet veel hotels. Ik schat dat Yaosthon de omvang heeft van Phayao. We logeerde in het J.P Emerald Hotel. Een mooi hotel, op loopafstand van waar zich alle afspeelt.

Rob en Wilma hadden een suite en daar kon je met een paar man wel in. Die suite was meteen het hoofdkwartier van Rob en Wilma. Wilma kennende, had ze alles goed geregeld. Koffie drinken bij Wilma was het devies voor de komende dagen.

Volgens het programma wat wij in het hotel kregen, zou de eerste dagen gewijd zijn aan dansen door dansgroepen. Om acht uur in de ochtend zou dat beginnen. Thailand kennende, sliep ik eerst goed uit en kwam pas tegen half tien boven water. Maar Rob en Wilma gingen al tegen acht uur het hotel uit. Toen ik tegen half tien het hotel verliet om ook een kijkje te nemen naar dat dansen, kwamen Rob en Wilma terug uit de stad. “Niks te zien”, was hun oordeel. Dan maar koffie drinken in de suite.

Even na tienen toch maar naar het centrum wandelen. Niks te zien, behalve de praalwagen die langs de weg stonden. Er werd fluks gebouwd langs de weg aan vele podia, waarop huizenhoge geluidboxen stonden. Dat beloofde wat geluidsoverlast, dacht ik zo.

In het centrum aangekomen, was er niet veel te zien. In een wat achteraf straatje stond een dansgroep te dansen. Wij er naar toe en wat bleek, daar werden de dansgroepen beoordeelt op hun kunnen. Er waren juryleden aanwezig, maar het was toch een wat armoedige plek. Wel stonden er wat mensen te kijken.

Voor ons westerlingen is een Thaise dansgroep leuk, maar voor ons zijn al die dansgroepen hetzelfde. Zeker wat de dans betreft en de muziek. De kleding van de dames verschillen wel, maar voor de rest is het allemaal hetzelfde in onze ogen.

Nadat we een uurtje dat spul hadden bekeken en Rob als een verwoed filmer zijn video's geschoten had, gingen we maar terug. In de brede straat bij het hotel had een vrachtwagen met trailer zich gevestigd. Op die trailer stonden ook huizenhoge geluidsboxen. Ik keek al in het rond waar je oordoppen kon kopen, want Thais kennende, zouden die geluidsboxen op volle volume staan.

Al lopend langs de podia, kregen we een voorproefje wat ons te wachten zou staan. Het geluid wat die boxen produceerde ging door merg en been. Vooral de basgeluidsboxen deden een aanslag op je ribbenkast. Volgens mij heeft Yasothon een wijd en zijn bekend staande doveninstituut, want de plaatselijke inwoners van Yasothon deden net of het doodstil was in het stadje.

De middag hebben we eigenlijk in het hotel doorgebracht. Tegen de avond gingen we weer de stad in en zodra we het hotel verlieten, konden we goed merken dat het feest in volle sterkte een aanvang had genomen. Maar in de binnenstad was het gezellig. Overal lichtjes, de markt was leuk en ook de kermis draaide volop. We gingen eten op een marktplein, waar ook een podium stond, maar daar stond het geluid niet zo hard. Op dat podium deden dansgroepen en zangeressen hun best. Het eten kon je halen in kraampjes die langs de weg stonden. Later die avond kwam Peter en zijn vriend ook in Yasothon aan. Die hadden de rit Lampang-Yasothon achter hun kiezen en dat kon je merken. Allebei waren ze wat vermoeid van de lange reis, Ze hadden veel regen onderweg gehad en dat voorspelde weinig goeds voor morgen. Dan zou de optocht plaatsvinden.

De tweede dag. De optocht zou om tien uur in de ochten aanvangen. Wel, tegen half-elf kwam er beweging in de lange stoet en wij waren net op tijd bij de podia waar alle hotemetoten zaten. De geesten hadden waarschijnlijk een slechte bui, want toen kwam de regen ook met bakken naar beneden. Iedereen probeerde te gaan schuilen, maar die arme dansgroepen en praalwagen stonden in de regen. De straten werden rivieren, maar gelukkig was de regenbui na een halfuurtje voorbij. Druipend kwam de stoet weer in beweging.

Rob en Wilma gingen hun eigen weg en ik liep wat verder op een mooie plek te vinden om foto's te maken. In het begin ging de stoet redelijk voorbij, maar daarna stokte het. Een halfuurtje stilstaan en dan ging men weer. Ik ging even bij het podium van de hotemetoten kijken en wat was het geval, de dansgroepen hielden voor dat podium stil en voerde hun kunstjes op. Dat duurde lang. Dan kwam er weer een of twee praalwagens voorbij en dan weer een dansgroep, die ook hun kunstjes voor de notabelen vertoonde.

Al met al duurde de optocht uren. Tegen een uur vond ik het welletjes en ging naar een koffieshop op weg naar het hotel. Lekker koffie gedronken, oordopjes van watten in mijn oren en het geluid was ietsjes minder. Wel hadden mijn ribben het zwaar te verduren gehad als ik langs een podium liep.

Elk podium speelde of zong een ander deuntje, dus wat het een kakofonie van geluiden. De bassen drongen tot je rugwervels toe. Maar eerlijk gezegd, was het reuze gezellig daar. De mensen waren vrolijk, er heerste een echte feeststemming en dan voel je je ook een met de meute.

Later in de middag gingen we de omgeving verkennen waar de volgende dag de raketten zouden worden afgeschoten. Dat bleek in een park te zijn. In dat park stond een mooi gebouw dat was omgetoverd tot een kunstexpositie. Daar zouden ook die avond de notabelen eten. Buiten dat gebouw was een enorm plein, waar etenskraampjes langs stonden. We besloten daar te eten.

Het plein was mooi verlicht en er was uiteraard een podium. Er werd veel gedanst daar en ook kwamen later wat komieken hun komedie opvoeren. Je begrijpt er geen bal van wat ze daar op het podium zeggen en doen, maar de Thais hadden pret voor twee. Het eten was overigens uitstekend. Er was van alles en niet duur.

De derde dag is het hoogtepunt van het festival. Dan gaan de raketten de lucht in. Ik had geen enkele notie hoe dat in zijn werk zou gaan. We gingen tegen tien uur naar dat park, dat was omgetoverd tot een markt. De kraampjes in de stad waren naar dat park overgeplaatst. In dat park was een grote kale ruimte met gras, waar de stellages stonde voor het afschieten van de raketten.

Drie stellages voor de kleine raketten en drie voor de grote jongens onder de raketten.

Toen we er aankwamen stegen al wat raketten op met veel rook en lawaai. Strenge veiligheidsmaatregelen werden er niet genomen en we konden vlakbij die stellages komen. Als apen klommen de raketbouwers die stellages op en bevestigde de raket op zo'n stellage. Draden lagen over de grond, want die raketten werden elektrisch ontstoken. Als iedereen klaar was en de stellagee van mensen ontdaan was, ging er een seintje naar de vuurleiding die in een tent achter zandzakken zat. Die tent was achter ons, dus veilig was het niet erg voor de vele fotograferende mensen. Met veel gesis, lawaai en rook steeg de raket op en als die raket wat hoogte had juichde de makers van die raket en voerde een vreugdedansje uit.

Ook de kleine raketten kwamen met veel rook en lawaai van de grond.

Het is een echt spektakel, die ik nog nooit in mijn leven had gezien. Duizende toeschouwers stonden op een brug, op de wegen en rondom die plek waar de raketten werden afgevuurd, Er waren een paar Tv-ploegen en vele fotografen, waaronder Rob, Peter en ondergetekende.

Mocht er een raket niet goed de lucht in gaan, worden de makers in de modder gesmeten.

Ik genoot van het lawaai, het gesis van de afgestoken rakketen en van de rook die de raketten uitspuugde. Een geweldige ervaring.

Maar het was erg warm en tegen een uur gingen we transpirerend een drankje drinken en later gingen we wat eten in een restaurant.

In de middag zijn we naar een ruïne gaan kijken die ongeveer 40km van Yasothon ligt. De wegbewijzering naar die ruïne liet wat te wensen over, maar we kwamen er.

De ruïne heet Dong Muang Toei. Het ligt wat verscholen tussen de bomen en men heeft geprobeerd om er een bezienswaardigheid van te maken, maar halverwege is men ermee opgehouden. Er staan wat gebouwen, maar die liggen er vervallen bij. Een monnik woont er, maar de scherven van opgravingen liggen verspreid op tafels en bied een troosteloze aanblik. Heel erg jammer, want men kan er een mooie bezienswaardigheid van maken. Cultureel erfgoed, zou ik zo zeggen, maar men laat het versloffen en het verval van de gebouwen en omgeving is goed te zien.

In de avond gingen we eten in een prima Thais restaurant, waar men, tot onze verbazing, perfecte desserts had. De banana-split was mooi opgemaakt en het ijs was een van de smakelijkste ijs wat ik in Thailand gegeten had.

De volgende dag bracht “De Dame” ons, via Roi Et en Khon Kaen naar Pitchanulok, waar we de nacht zouden doorbrengen. In het Paloma Hotel, waar Rob en Wilma, maar ook Rene eerder hadden gelogeerd.

De avond aten we in een restaurant op een boot aan de rivier. Eerst waren we nog gaan kijken naar een tempel, met een mooi Bhoedha-beeld. Maar ik had belangstelling voor de zonsondergang bij de rivier. Met een pagode op de achtergrond nam ik, naar mijn bescheiden mening, een mooie foto.

Pitchanulok is ook bekend om het restaurant met “de vliegende groenten” Daar zijn wij een kijkje gaan nemen en Rob en Wilma wilde wel die groente opvangen.

Op een aftands volkswagenbusje, even buiten het restaurant, sta je dan op het dak van dat busje met een deksel van een afvalemmer om de groente op te vangen. Voor de zekerheid staat een medewerker van dat restaurant er achter. De kok maakt die groente met veel vuur klaar in een minuutje en gooit het achterwaarts naar dat busje. De kunst is op het op die deksel op te vangen. En dat lukte Rob en Wilma. Veel vrolijkheid natuurlijk en het is leuk om te zien.

De volgende dag waren we, via Lampang, weer terug in Chiang Mai. Wilma ging meteen weer de boel in- en uitpakken voor de trip naar de bergvolken en Rob keek alles met gesloten ogen naar dat in- en uitpakken.

De volgende blog gaat over de fietstocht die Rob, Wilma, Rene en ik maakte in Chiang Mai.

Een Gouden Boeddha, auto-onderdelen, diner-cruise en een cowboy-verhaal

2011-06-02T04:04:00.000-07:00

Een van de voordelen van internet is, dat je via forums een netwerk van vrienden en kennissen kan opbouwen. Zo zijn Rob en Wilma al een paar jaar goede vrienden van mij. Rob en Wilma leerde ik kennen via zijn internetclub “Thailand Gek Club”. Ik schreef daar wat berichtjes in, we ontmoeten elkaar voor de eerste keer in Phayao en het klikte meteen.

Rob en Wilma zijn oude Thailandgangers. Niet in leeftijd, maar in het aantal keren dat zij Thailand bezoeken. En bij voorkeur gaan ze naar bergstammen en andere niet zo erg bekende plekken in Thailand.

Dit jaar waren ze er weer en ze nodigde mij uit om met hen naar Yasothon te gaan voor het jaarlijkse raketten-festival daar. Eerst zouden ze vliegen naar Korat en dan met de bus naar Yasothon. Ik zou hen dan daar ontmoeten. Maar naar enige beraad besloot ik ze in Bangkok op te halen en met mijn trouwe Honda via Korat naar Yasothan te rijden.

Op 9 mei was het zover. Mijn trouwe Honda stond te trappelen op zijn wielen om de reis naar Bangkok te aanvaarden en vroeg in de morgen gingen we op weg. De ruim 700 kilometer naar Bangkok is eigenlijk routine en ik was er vroeg in de middag.

Ik zou logeren in een goed hotel in Chinatown, maar hoe moest ik daar komen. Ik weet de weg niet zo goed in Bangkok en alleen achter het stuur zoekend naar dat hotel leek me niet verstandig. Dus parkeerde ik de auto bij het oude vliegveld, Don Muang. Ik belde Rob op en die was wel wat verbaasd dat ik daar stond. Ze haalde me daar op en met behulp van de GSM van Rob konden we het hotel dan ook makkelijk vinden. Die GSM heeft een lieftallige damesstem in het Nederlands en ik doopte die GSM dan ook in “De Dame”.
De volgende ochtend moesten Rob en Wilma naar de tandarts en ook wat andere zaken en ik kon China town gaan verkennen. Niet ver van het hotel was de tempel met de Gouden Boeddha. Die stond eerst op een andere plaats, maar men bouwde een nieuwe tempel, waarin die Gouden Boeddha een prominente plaats kreeg. De tempel heet “Wat Traimit” (Temple of the Golden Buddha)” Het is een vier verdiepingen gebouw met een informatie centrum over die Gouden Boeddha.

Het verhaal wil dat tijdens een transport van die Boeddha, het beeld omviel en een stuk van het gipsen omhulsel eraf viel. Onder dat gipsen omhulsel kwam een massief gouden beeld te voorschijn. Het beeld weegt 5.5 ton is is echt van massief goud.

Het informatiecentrum laat zien hoe het beeld is ontdekt, hoe het transport van dat beeld ging. Op de vierde etage is het beeld te zien en wordt bijzonder vereerd door de Thais. Er zwemt ook een bijzonder vis in een vijver. Wat voor soort vis, is mij niet bekend

De tempel ligt aan de grens met Chinatown en de grote ingangspoort Chinatown is vlakbij de tempel.

Toen ik weer naar het hotel terugliep zag ik een Chinese tempel, waar ook een medisch centrum is gevestigd. De geneeskunde wordt op oud-chinese wijze toegepast.

De straat waar het hotel aan ligt is erg druk. Trouwens heel Chinatown is net een mierennest. Overal zijn winkeltjes, kraampjes en restaurantjes.

In de middag gingen we wat lopen door Chinatown. Rob en Wilma wisten leuke plekjes te vinden in de steegjes. In een van de steegjes werden auto-onderdelen bewaard, schoongemaakt en waarschijnlijk weer verkocht. Die auto-onderdelen waren niet mooi op een rijtje uitgestald, maar op een hoop gegooid. Bergen onderdelen, remschijven, versnellingsbakken, hele motorblokken en meer van dat spul lag op een hoop bij die werkplaatsen. Geen scheiding van opslag van afgewerkte olie, chemicaliën en dergelijke. Dat stroomde gewoon via een gootje de riolering in. Milieu-politie uit Nederland zou ter plekke een hartstilstand krijgen. Ik had zoiets nog nooit gezien.

Ook kwamen we bij een tempel met een crematorium. Volgens mij zou er de volgende dag een crematie zijn. De kist stond al gereed om in het crematorium te verdwijnen. Tevens liggen er twee krokodillen in een vijver bij die tempel. Volgens mij liggen ze te wachten op de restanten wat uit het crematorium komt.

In de avond hadden we een “diner-cruise”. Op een mooie boot een diner voorgeschoteld krijgen, terwijl Bangkok aan je voorbij gaat. Er werd traditionele dansen uitgevoerd en het eten was ook prima. Een mooie avond op de Chao Praya. Vooral de verlicht tempels en Koninklijk Paleis was prachtig om te zien.

De dag daarop vroeg uit de veren, want we gingen naar Chockchai. Dat is een grote boerderij die is omgetoverd tot een soort pretpark en waar je stadkinderen kunnen zien hoe een melkerij eruit ziet. Die boerderij ligt aan de weg naar Korat en de eerste rondleiding is om tien uur. De andere rondleiding is om drie uur, dus te laat voor ons.

We waren er om half tien en alles op die boerderij heeft een “wild-west-look”. De personeelsleden lopen in cowboykleren rond en overal hoor je country-muziek uit de luidsprekers klinken.

De rondleiding was met heel wat mensen en wij waren de enige “farangs'. De gids sprak dan ook alleen Thais. Dat gaf in principe niets, want als echte Hollanders konden we prima alles zien en begrijpen. Friese zwartbonte koeien liepen er rond en dat was een vertrouwd beeld voor ons. Bij de melkerij kon je zelf eens proberen een koe te melken en dat hoefde je niet twee maal aan Wilma te zeggen. Dapper trok ze de laarzen aan en ging een koe melken. En dat ging haar nog goed af ook.

Met een rij wagons, getrokken door een tractor, gingen we de boerderij rond. De weg ging langs stallen en velden vol met mais en andere veevoer. We kwamen uiteindelijk bij een wild-west dorpje dat bestond uit decorstukken.

Maar er waren ook kraampjes waar je met een geweer kurken kon schieten op prijzen. Ballonnen kon je stukgooien met pijltjes en je kon een ritje maken op een paard. Wij gingen een ritje maken in een rijtuigje met een paard ervoor. Dat rijtuigje was voor Thais gemaakt, dus zaten Rob, Wilma en ik nogal als sardientjes in dat rijtuigje.

Er was ook een kleine arena met tribunes. Daar werd door Thaise cowboys kunstjes opgevoerd. Met een paard rondrijden, lasso gooien en een kalf met een lasso vangen. Er was er zelfs een die met een paar revolvers stond te spelen. Serieus liet hij die revolvers ronddraaien en zijn hand en weer terug in die holsters gooien. Maar als je goed keek, waren het speelgoedrevolvers, dus een gat in een muntstuk schieten was er niet bij. Wilma gaf nog wel de kalfjes te drinken bij een show met kleine dieren.

Na twee uur was de rondleiding voorbij en werden we met z'n allen via een souvenierswinkel naar buiten geleid. Daar was een groot restaurant waar je goed kon eten. Niks Thais, maar T-bonesteak steaks, biefstukken met frites e.d. We namen een biefstuk en ik moet zeggen hoewel de biefstuk aan de randen wat doorbakken was, de rest van die biefstuk prima te eten was.

ChockChai is leuk voor de kinderen, leuk om te zien, je kunt er lekker eten, maar er is niets dat aan Thailand gerelateerd is. Texas in het klein in Thailand, zou ik zo zeggen. Maar het is de moeite waard om het te bezoeken.

Daarna op weg naar Korat en “De Dame” bracht ons feilloos naar Korat en naar het hotel. Korat is een grote stad. Het liet me denken aan de omvang van Chiang Mai. Het bied de toeristen weinig aan bezienswaardigheden. Midden in het centrum staat het beeld van Taw Suranaree. Zij verdedigde de stad tegen Laos, toen haar man naar Bangkok reisde om versterkingen te halen. Het is een monument dat door vele wordt bezocht en de vering voor haar is groot. Tientallen mensen verdringen zich om lotusbloemen en wierookstokjes aan te bieden. Verder bied de stad niet veel. Maar ik moet zeggen dat we er slechts een overnachting deden, dus de stad echt verkennen deden we niet.
We aten wel bij een enorme “mall”. Een enorm winkelcentrum, waar je verdwaald. Je moet goed in je geheugen prenten waar je de auto heb geparkeerd, want anders vind je hem nooit meer terug.
De volgende ochtend gingen we naar Yasothon, maar dat wordt in de volgende blog beschreven

Tempels, ruïnes, rivieren, een dam en vele kilometers.

2011-01-17T02:45:00.000-08:00

Het reislustige duo, Rene en ik, gingen weer eens op pad. Nu om een lus oostelijk en zuidwaarts te maken in het Noorden van Thailand. De plaatsen Phayao, Nan, Phrae, Sukhothai, Nan, Mae Sot en de Bhumibol-dam stonden het op het programma.. Een rit van 1100 kilometer. Ik dacht eerst aan 1500 kilometer, maar nadat ik de kaart goed bekeken had en de kilometers opgeteld had, kwam ik aan 1100 kilometer. Mijn trouwe Honda zorgde dat die kilometers probleemloos onder zijn wielen voorbij schoten.

Op zondag 9 januari was het vroeg dag, want er stond wat op het programma. Eerst via de “mooie” route naar Phayao, voor een bezoek aan Wat Analayo. Wat Analayo bestaat uit twee delen. Een onderste en een bovenste gedeelte. Je moet wel met een auto zijn om beide gedeeltes te kunnen bezoeken. Het onderste gedeelte bestaat uit diverse zalen, boedhabeelden, soms groot en soms klein en een mooi vergezicht over het meer van Phayao. Het is uitgestrekt en je moet wel wat wandelen. Vooral in de regentijd is alles mooi groen en waan je je in een park. Wat Analayo is er sinds de 12de eeuw en was wat vervallen. De laatste tien jaar zijn er restauratie werkzaamheden en zijn er nieuwe gebouwen neergezet, Toeristen komen er nauwelijks.Het bovenste gedeelte is vijf minuten rijden van het onderste gedeelte. Dit gedeelte is nog meer uitgestrekt en moet je met de auto afleggen. Eerst kom je bij een aparte tempel, een soort tempel in Indiaas stijl. De tempel van binnen is niet bijzonders en donker, maar aan de buitenkant zijn er vele nissen. De tempel ligt aan het einde van een mooi park. Tevens is er een mooi versierde vergaderzaal.
Rij je door, dan zie je wat huizen en een soort vierkante blok beton. Dat is de officiële residentie van de Abt van Analayo. Van buiten niet veel bijzonders, maar van binnen heel mooi aangekleed. De man met de sleutel was er niet, maar ik ben er vaak binnen geweest.

Daar gaat er een smalle, maar goed te berijden weg naar het huis dat voor de Koninklijke Familie is gebouwd. De weg gaat steil naar beneden en ook weer steil omhoog. Passagiers die op de achterbank van een auto zitten hangen achterover in die bank, want het is steil. Bezoekers die met mij dit huis hebben bezichtigd, kunnen er van meepraten. Bleekjes kwamen ze uit de auto.

Het huis is van de buitenkant niets bijzonders maar is van binnen koninklijk aangekleed. Ook hier was de man met de sleutel niet aanwezig. Maar de panorama hoog op die berg, geeft een prachtige blik op het meer en Phayao. Dat vergoedt veel. Ik ben zelf vaak in dat Koninklijk Huis geweest, maar helaas deze keer niet.

Toen weer die weg terug gereden en dan kom je bij een kort, maar steil weggetje die naar een boedhabeeld van 35 meter hoog leidt. Dat beeld staat op een top van een berg met een groot marmeren vloer ervoor. Het beeld is van beton, maar lijkt net van brons te zijn gemaakt

Toen zijn we afgezakt naar het meer, alwaar we een kop koffie met gebakje nuttigde. De weg van Phayao naar Nan, via de 1251 en 1091 is erg mooi en je rijdt door bergen en dalen met prachtige vergezichten en natuur. Nan ligt in een dal en is een typisch Thais stadje. We vonden het hotel, het Dhevaraj Hotel makkelijk. Een mooi hotel midden in de stad. We hoefde niet te zoeken naar het hotel, we reden er zo naar toe.

Omdat Nan geen toeristenstad is, is er in de avond weinig tot niets te beleven. Er zijn markten, Thaise restaurants, maar tegen negen uur is het verlaten. We dronken een drankje in een soort karaoke-restaurant, waar wij de enige klanten waren en besloten in het restaurant aan de overkant te eten.. Het was een soort afhaal-restaurant, maar je kon ook binnen wat bestellen. Het was er redelijk druk daar en dan zou het eten wel goed zijn. Na het drankje opgedronken te hebben, gingen we naar dat restaurant en we gingen zitten voor een lekkere Thaise maaltijd. Er kwam een meisje aanlopen en met de woorden: “Solly, food finished, no more food”, konden we weer vertrekken..

Dan maar in het hotel eten. Die had een groot restaurant en we keken door de glazen wanden naar een grote bruiloft die daar in een soort open zaal werd gehouden. Er was een serveerster in dat restaurant en we werden prima en snel bediend. Volgens ons kregen die bruiloftsgasten ook niet veel te eten, want het restaurant liep vol met die bruiloftsgasten. Het arme serveerstertje had het er maar zwaar mee om al die bestellingen te noteren. Maar wij hadden ons eten al en alleen met afrekenen moesten we een tijdje wachten, want ze had het druk, die arme meid.

De volgende dag via Phrae naar Sukothai. Via de 101, je laat de 11 bij Den Chai, rechts liggen. Even voor Phrae liet ik Rene het wapenarsenaal dat langs de weg staat uitgestald zien. Vele rekken met de grootste messen, slagwapens, klewangs en andere vervaarlijk snij- en hakwerktuigen, liggen voor de kopers op rekken uitgestald. Niet een kraampje maar tientallen. Heb je moordneigingen, rij even naar Phrae en je word van alle moordwerktuigen voorzien. Garantie tot een meter van de kraam.

Phrae is ook de meubelstad van het Noorden. Langs de snelweg zijn er tientallen meubelzaakjes die mooie meubelen verkopen. Van de buitenkant lijken die winkeltjes maar klein, maar als je ervoor stat is er achter een grote toonzaal. Mijn droom is die schommelbank te kopen die daar staat. Die is gemaakt van boomstammen en weeg zeker een paar honderd kilo. Ik zag die bank al vijf jaar geleden staan en hij staat er nog steeds. Toen was die bank 25.000 baht, maar nu is die bank 32.000 baht. Een prachtjuweel voor diegene die een grote tuin hebben.

Toen naar Sukhothai. We kwamen langs het dorpje Si Satachanlai en daar was ook een Historisch Park. We reden even de 201 op en de ruïnes liggen wat verspreid, maar zijn toch mooi om te zien. Een voorproefje wat Sukhothai te bieden heeft.

We gingen de 101 weer op en kwamen in Sukothai. Het was een hele toer om het hotel, het Sukothai Guesthouse, te vinden, maar nadat we wat gezocht hebben, vonden we dat guesthouse. De kamers, met een grote veranda ervoor zijn magertjes ingericht. Geen TV, geen koelkastje en geen zeep in de doucheruimte. Wel een goed bed, maar je moet zelf je bed opmaken. Een laken en een deken lagen op het bed. Wel lag er een hoeslaken op het bed. De veranda was groot met grote stoelen en een leger van muskieten, die langskwamen om je te begroeten. Er waren veel planten en een vijver bij dat guesthouse.

Sukhothai is niet zo groot. Ook hier is het na negen uur in de avond wat uitgestorven. We aten wel in een prima restaurant dat zowel westers als Thais eten had. De bediening was prima, hoewel het restaurant vrijwel vol was, kregen we ons eten redelijk snel en alles tegelijk. Volgens mij wordt het restaurant geleid door een westerling. Bij een Thais restaurant moet je maar afwachten wanneer een gerecht op tafel wordt gezet. Als je denkt, daar komt niets meer, dan komt de soep langs. Bestel nooit roomijs als dessert bij de bestelling, want die krijg je eerst, want dat is het makkelijkste om te maken. Maar dat vind ik de charme van Thaise restaurants. Wat het eerst klaar is, komt op tafel.

De volgende ochtend naar het wereldberoemde Sukhotha Historisch Park. Het staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het ligt 12 kilometer buiten Sukhothai. De historische stad ligt in een vierkant, 1200 bij 1300 meter en je kunt fietsen huren. Als erkend fietser kreeg ik een goede fiets en Rene kreeg ook een mooie “ijzeren paard”. Je krijgt een plattegrond mee en fietsen maar.

In het Historisch Park staat alles goed aangegeven, het wordt uitsteken bijgehouden en de ruïnes zijn mooi en groot. Je ziet dat er veel aandacht is besteed om alles uit te graven en voor bezoekers is het goed aangelegd. Je bent er een goed anderhalf uur bezig om alles te bezichtigen.

Maar in de omgeving liggen nog meer tempels en pagodes uit het Sukhothai-tijdperk. Met mijn trouwe Honda zijn we die langs gereden. Het staat goed aangegeven op de gekregen plattegrond en je vindt het makkelijk. De meeste tempels en pagodes staan op een heuvel en om naar boven te gaan is moeilijk. De paden zijn van platte rotsen en niet erg rolstoel-vriendelijk. Als je niet uitkijkt, kun je zelf in een rolstoel belanden.

Tegen twee uur waren we weer in Sukhothai, eerst nog wat koffie gedronken onderweg en naar het guesthouse.

In de avond hebben we gegeten in een Italiaans restaurant die ook Thais eten serveerde. Ik nam “fish en chips”. Dat was blijkbaar een bijzonder gerecht voor ze, want ik moest heel lang wachten op mijn eten. Rene had vrijwel zijn Thaise maaltijd naar binnen toe die “fish en chips” werden gebracht. Ik moet wel zeggen dat de “chips” prima waren, geen diepvries-patat, maar zelf gebakken, maar de vis was een ramp. Niet de vis zelf, maar het “jasje” om die vis was in te lauwe olie gebakken en was doordrenkt met olie. De vis at ik smakelijk op, maar het “jasje” zal wel een roemloos einde hebben gekregen in de vuilnisbak van het restaurant.

De rit Sukothai-Tak is maar een kleine honderd kilometer, maar we reden meteen door naar Mae Sot, de bekende grensplaats met Birma. Via de 105 is het een mooie rit naar Mae Sot. De weg gaat omhoog en daarna weer naar beneden met prachtig natuur en je kijkt kilometers in de verte op de “scenic area's”.

Mae Sot viel me tegen. De stad Mae Sot ligt 6 kilometer van de grenspost af en die grenspost was erg verlaten.

We zagen niemand naar Birma gaan en ook niemand kwam van Birma. Toen we aankwamen stond er een pick-up bij de grenspost en toen we twee uur later weer terug gingen stond dezelfde pick-up er nog.

Wel zaten vele Birmezen langs de weg, vlakbij de grenspost. Hele gezinnen zag ik daar. Of zij zaten te wachten totdat ze naar Birma konden gaan, kon ik er niet uitmaken. Verder is er een overdekte markt rechts van de grenspost, maar ook hier was er weinig volk. Langs een grensriviertje, aan de Thaise kant is er een soort wandelpad. Op deze wandelpad waren er kramen met Birmezen, die hun waar te koop aanboden. Het was niet veel, meer groenten en vissen. In de talud, een droge rivierbedding, zag ik de schamele hutten waar die Birmezen in woonde. Het was een grote troep daar. Mae Sai in het uiterste Noorden is veel drukker en ook de markt daar is veel uitgebreider.

Met de 105 weer terug naar Tak. Tak is een mooie stad met brede wegen. Gelegen aan de rivier, met de naam “Ping”

Wij overnachten in een resort, de Andaman Resort, op 4km van Tak. We vonden dit resort makkelijk, want toen we van Mae Sot de afslag naar Tak namen, was binnen een paar honderd meter, via grote billboards, het hotel..

In de avond is Tak een drukke stad met een grote markt. Je kan je auto makkelijk kwijt, vanwege de brede straten. Maar ook hier is het dat het na negen uur erg stil wordt. We zochten een restaurant en vonden een mooi hotel, waar wij een drankje dronken. Intussen hadden we een lichtreclame van “Hot Pot” gezien. Bij “Hot Pot” moet jezelf je eten klaarmaken in een pan met het water. Het was daar een buffet, dus kon je naar hartenlust je favoriete gerechtjes uitzoeken. De pan wordt in twee delen gedeeld. In een deel wordt er bouillon ingegoten en in het andere deel heet water. De pan is elektrisch en je kan de pan in verschillende standen van temperatuur zetten. Het is een gezellige bezigheid en ik at veel vis en andere lekkernijen. Je bent zo een uurtje bezig om je potje te koken. Steeds kleine beetjes, maar het vult wel.

Nadat we een goed ontbijt hadden gegeten, gingen we naar de Bhumibol-dam. Die ligt 47kilometer van Tak af. We reden op de 1107. De weg voert lange tijd langs de Ping en de bewegwijzering naar de dam in goed, maar de laatste kilometers is de bewegwijzering maar matig.

De laatste kilometers naar de dam zijn spectaculair. Je rijdt in een vallei met steile bergen. Bij de ingang krijg je een “ticket”, gratis, en die lever je weer in als je terugkomt. Vanaf de ingang naar de dam is het nog 6 kilometer. Ook die weg is mooi en er zijn guesthouses, mooie parken en zelfs een klein benzinestation onderweg.

Vanaf een uitkijkpunt is de dam imposant en nog imposanter als je bij de dam bent. Je kan de dam niet oprijden, maar de weg is vlakbij het begin van de dam. Daar moet je een u-turn maken. Parkeergelegenheid genoeg. Het meer voor de dam is erg groot. Niet breed maar heel lang. Er zijn restaurants aan de oever van dat meer en er zijn ook boottochten met party-boten. Er voer er een weg toen wij er waren en de muziek kon je van een kilometer af goed horen. De kapitein van die boot is of doof of heeft altijd gehoorbeschermers aan
Ook bij de dam waren er maar weinig bezoekers en heel weinig toeristen. Een bezoek aan de Bhumibol-dam is de moeite dubbel en dwars waard. Prachtige natuur, een imposante dam en een meer waar je het einde niet kan zien.

Om weer op de snelweg te komen richting Lampang, was moeilijk. Wij sloegen de weg in naar Sam Ngao, nee, niet de Ngao waar ik gewoond heb, maar een ander Ngao. Via allerlei smalle wegen en nadat Rene een paar keer de weg gevraagd had, kwamen we op de snelweg en was de rit via Lampang naar Chiang Mai eigenlijk routine..

Tegen drie uur waren we weer terug bij het Gate Hotel, waar we vijf dagen eerder de trip waren begonnen. Zowel Rene als ik hebben genoten van die trip. Veel gezien. Gelopen, gereden en gefietst. Ik was op een paar plaatsen nog nooit geweest, dus ook voor mij was het een boeiende trip.

Trip naar Pai en Mae Hong Son

2010-10-23T02:28:00.000-07:00

Een paar maanden geleden opperde Rene, een goede vriend van mij, om een trip te maken naar Pai en Mae Hong Son vanuit Chiang Mai. Ik was er zeker voor de porren, wan die trip had ik nog niet gemaakt. In oktober zou Rene op vakantie zijn in Thailand en zouden we die trip maken. Hotels werden geboekt en ik probeerde zoveel mogelijk informatie te verkrijgen over wat ons daar te wachten zou staan.

Ik kwam er vlug achter dat de weg naar Pai en Mae Hong Son bekend was om zijn vele bochten. “De weg met de duizend bochten” werd die weg dan ook genoemd. Op vrijwel alle sites die ik raadpleegde, stond dat indien men last had van wagenziekte, men een pilletje tegen wagenziekte moest innemen, voordat men de rit ging rijden. Ook wordt in motortijdschriften de weg als een van de meest spectaculaire ritten voor een motor aangeduid. Een motortijdschrift noemde de weg dan ook de mooiste weg voor motorrijders in de wereld.

Op vrijdag 15 okober haalde ik Rene op van het vliegveld. We logeerde in het Chiang Mai Gate Hotel. Een goede middenklasse hotel. De zaterdag was eigenlijk een vrije dag en we bezochten het nieuwe huurhuis van mij, gingen naar Ban Tawai om daar wat rond te neuzen.
Ban Tawai is een dorp bij Hang Dong waar je in allerlei kleine en wat grotere winkels Thaise en met name Noordelijke spullen kan kopen. Met name meubels, houtsnijwerk etc. Is er te kust en te keur. Niet goedkoop maar wel van goede kwaliteit. Het is een dorp opgezet voor de toeristen, maar het was er doodstil. Slechts een paar toeristen liepen er rond.
We aten in een restaurant daar in Ban Tawai en gingen toen naar het Airport Plaza, een enorm winkelcentrum bij het vliegveld van Chiang Mai. Daar kocht Rene een leesbril, die voor hem aangemeten was. De avond brachten we gezellig door in een barretje in bij de “Night Bazar” in Chiang Mai.

De volgende dag gingen we op weg naar Pai. Vanuit Chiang Mai neem je eerst de weg 107 richting Fang. Na ong. 38 km sla je links af op de weg 1095, de beroemde “weg met de duizend bochten”. De weg is echt bochtig. Nergens is de weg meer dan 100 meter recht. Soms zijn de bochen wat flauw, maar er zijn ook haarspelbochten die steil omhoog gaan. Zowel voor de chauffeur als de passagier is het heerlijk rijden. Met een gangetje van 30-40 km per uur kan je genieten van de mooie natuur en van de vergezichten. Harder dan 30-40 km per uur kan je niet rijden want de bochten komen snel achter elkaar.

Als koffieleut wil ik dan wel stoppen voor een kop koffie. Langs de weg zijn er diverse koffietentjes en wij stopte dan ook bij een van die koffietentjes, Pankled Coffee, genaamd. Midden in de natuur en een mooi vergezicht op de bergen.
De koffietent, Pankled Coffee

Rene, eenzaam maar niet alleen.
Onderweg kwamen wij wegwijzers tegen van drie grotten, waarvan een de naam “Coffin Cave” had. We moesten een zijweg inslaan en dan na 6 km zouden de grotten zijn. Wij die zes kilometer rijden op een wat nauwe asphaltweg, die af en toe steil was. Na 6 km, geen bord die naar de grotten wees, wel een klein dorpje waar de weg een “dirtroad” werd. Nergens een bord te vinden waar die grotten dan wel zouden zijn. Dus dan maar weer omkeren en terug naar de 1095 rijden. De grote verdwijntruc van de drie grotten. Geen wonder dat een van de grotten de naam had van “Coffin Cave”, “Doodskist Grot”.

We kwamen ook een bord tegen waarop vermeld stond dat er een hotspring was, een heuse geyser met de naam, Pongduet Hotspring. Deze geyser was niet al te ver van de weg en wij gingen er naartoe. Het is wel een eindje lopen van de parkeerplaats, maar dan krijg je wel wat te zien. Een paar warmwaterbronnen, die borrelen als de beste. Op gezette tijden spuit de warmwaterbronnen de lucht in. Dat hebben we niet gezien, maar het was een fantastisch gezicht daar in de rimboe om die bronnen met veel stoom te zien.
Veel stoom bij de bronnen
Je moest wel een eind lopen om bij die bronnen te komen.

Tegen half vier kwamen wij aan bij het resort, Pai Hotsprings Spa Resort. Dat resort ligt op ongeveer 12 km van Pai af en werd goed aangegeven door middel van borden. Het resort had onze reservering nog niet doorgekregen en na enig telefoneren van de receptie kregen wij een upgrade. We kregen ieder een bungaow met uitgebouwde bad. Daar kan je vrijwel in liggen met het hete water van de warmwaterbronnen. Het is een uitgestrekt resort aan een rivier. Heel mooi gelegen.
Het Resort.

In de avond gingen we naar Pai. Een aardig dorp met wat nauwe straten. In die nauwe straten zijn stalletjes, kortom er is een markt, zoals je veel in Thailand ziet. Wel gezellig en met wat restaurantjes en barretjes. Het was er gezellig druk, met wat “bekpekkers” en veel Thais.
De volgende ochtend gingen we op weg naar Mae Hong Son. Vlakbij het resort ligt de ”Memorial Bridge”. Een moderne brug ligt er vlak naast waarover de weg gaat. De Brug is in de oorlog gebouwd en is een spoorbrug, maar de spoorstaven zijn er niet meer. Je kunt over de brug wandelen over houten planken, maar hier en daar zie je wat gaten in de planken, dus voorzichtigheid is geboden.
De “Memorial Bridge”
De weg naar Mae Hong Son is ook bochtig en met wat steile stukken. Er is een “view point” in aanbouw. Prachtige vergezichten, maar het was er koud op die top van die berg. In korte broek en polo-shirt liepen we bibberend rond.
Vergezicht vanaf de “view point”

12 kilometer voor Mae Hong Son gingen we naar de “Fish Cave”. Daar zouden vissen in de grot zwemmen. Het is een Nationaal Park, “Tampla Namtok Phasua National Park”, genaamd. De toegangsprijs voor “farangs” is 100 baht. Je loopt een paar honderd meter naar die grot langs vijvers waar mooie vissen in zwemmen. Je kunt uiteraard voer voor die vissen kopen en die zijn zo getraind, dat als je op een bruggetje staat, die vissen al aan komen zwemmen voordat je wat voer in het water strooit.

De grot is niet al te groot met wat beelden. Maar in de spleten in de grot zie je mooie blauwe vissen zwemmen. Wel oppassen dat je niet in de spleten valt, want het kan glad zijn. Het park is gelegen in mooie natuur en het is een plezierige wandeling rond de vijvers en rivieren.
De vissen hebben belangstelling voor Rene.

Beelden in de grot

Vissen in de spleet bij de grot.

Mooie omgeving van het natuurpark

We kwamen rond vier uur in Mae Hong Son aan. We moesten even zoeken naar het hotel waar we zouden logeren. Maar naar enig zoeken vonden we het. Plattegronden zijn niet erg betrouwbaar. We logeerden in het “Maehongson Mountain Hotel”. Vanuit het hotel was er weinig “mountain” te zien, maar de kamers waren prima en het hotel had een mooie tuin
In de avond gingen we de stad in. Mae Hong Son maakte een uitgestorven indruk. Weinig mensen op straat en heel weinig toeristen. Dit terwijl er in Thailand schoolvakantie was. We dronken een drankje in een bar en aten in een prima Thais restaurant., maar verder was er weinig te beleven in Mae Hong Son.

De volgende dag ging ik bij een reisbureautje informeren wat er zoals te zien valt rondom Mae Hong Son en waar ik met mijn trouwe Honda kon komen. De vriendelijke man van het reisbureau beveelde mij een paar plaatsen aan met een weg die prima de berijden was.
We gingen op weg naar de “Phasua Waterval”, niet ver van die “Fish Cave”. We moesten een weg inslaan, die goed te berijden was en we gingen door dorpjes, wat steile hellingen en kwamen bij de waterval terecht. Je hoefde niet ver te lopen om die waterval te kunnen bekijken. Ook hier was de waterval in de rimboe. Wat trappen op en af, lianen wegduwen en je was bij de waterval.

De “Phasua Waterfall”

Een twintigtal kilometer verder bezochen wij het dorpje “Ban Rak Thai”, wat betekend “Dorp houdt van Thai” Het is een dorp gelegen aan een meertje en er wordt thee verbouwd. Er zijn hutjes waar je kan overnachten en overal zijn winkeltjes waar je thee en andere spulletjes kan kopen. Je kunt er overal thee proeven. De geschiedenis van dit dorpje is dan ook merkwaardig. In 1949 vluchten de soldaten van Tjang Kai Tjek Burma in. De communisten in China hadden het leger van Tjang Kai Tjek verslagen en die vluchte naar Formosa, het huidige Taiwan.

De soldaten die Burma invluchten moesten daar weer weg en kwamen terecht in Thailand, in dit dorpje. Ze zetten theeplantages op met behulp van donaties van de Koning en alras was het een toeristische pleisterplaats. Uit dankbaarheid naar de Koning noemde men het dorpje “Ban Rak Thai”. Men spreekt er nog een soort Chinees, want ik kocht wat thee voor Dweil, maar het vrouwtje dat ons bediende, sprak geen woord Thais en sprak alleen een soort dialect, waar wij niks van verstonden. Ook hier waren er weinig toeristen. Volgens mij zijn de hutjes waar je kan overnachten nogal primitief. Maar er zijn wat restaurants waar je kunt eten. Een leuk dorp om te bezoeken, zeker vanweg de geschiedenis die er achter zit.
Als je het dorp inrijdt.

Ban Rak Thai

Hutjes waar je kan overnachten.

Daarna reden we naar Mae Hon Son terug en gingen wat drinken en eten bij het meertje dat midden in Mae Hong Son ligt. Verfrist gingen we de berg op waar “Wat Phrathat Doi Kong Mu” ligt. De tempel bestaat uit twee grote pagodes en ligt een kilometer van Mae Hong Song af. Het is een steile weg naar die pagodes en boven gekomen heb je een prachtig uitzicht over Mae Hong Son
Er zijn winkeltjes en er waren wat bezoekers bij die pagodes. De moeite waard om te bezoeken als je in Mae Hong Son bent.
Bij de pagodes. Er zijn 1464 bochten tussen Chiang Mai en Mae Hong Son, via Pai. Ik heb ze niet geteld.

Een van de pagodes

De andere pagode

Het vliegveld van Mae Hong Son, gezien vanaf de berg.

Gedeelte van Mae Hong Son, gezien vanaf de berg.

In de avond zijn we naar een markt in Mae Hong Son geweest.
Het was er gezellig, maar met niet al te veel mensen. Zodra je de mark verlaten had, was er bijna geen mens op straat te bekennen.
Wij zouden eerst de “short loop” terug naar Chiang Mai nemen, maar bij nader inzien deden we dat maar niet, want de korte route was alleen geschikt voor 4-wielaandrijving. Mijn trouwe Honda kan veel, maar niet op een weg rijden die alleen geschikt is voor 4-wielaandrijving.

Dus namen we de 108 van Mae Hong Son naar Chiang Mai. Een wat drukke weg. Onderweg kwamen regelmatig kleine wegverspoelingen tegen, die goed waren afgezet. Tevens ook de nodige gaten in de weg. Soms was de weg prima, om daarna weer op een groot stuk weg te rijden, waarop mijn trouwe Honda een hekel heeft. We gingen tegen acht uur weg uit Mae Hong Son en waren half vier terug in het Chiang Mai Gate Hotel. Net voordat de regen neerviel.
Het waren vier prachtige dagen waar wij veel hebben gezien en hebben genoten van de natuur, de bochtige weg, watervallen en een visgrot.
Een aanrader voor iedereen die het uiterste Noorden van Thailand wil gaan verkennen.

http://thailandgek.clubs.nl/

Verhuizen in Thailand (1)

2010-09-22T01:48:00.000-07:00

Je woont al meer als vijf jaar in Thailand in een mooi huis. Maar wel erg ver van stedelijke gebieden. Niet dat ik een uitgaand type ben, maar voor speciale zaken moet je toch een eind rijden. Naar Lampang, een grote stad, 84 km en naar Phayao, een provinciestadje, 54 km.

Bovendien is de gezondheidsvoorziening in Ngao niet optimaal te noemen. Er is een klein ziekenhuisje voor noodhulp, bevallingen enz. Wil je een goede medische behandeling, dan moet je naar Phyao of Lampang. Daar zijn zowel particulieren ziekenhuizen als staatsziekenhuizen. Beiden zijn niet duur voor poliklinische behandelingen en voor ziekenhuisopname ben ik verzekerd. Maar ja, die ziekenhuizen zijn wel op een behoorlijke afstand van Ngao en ambulance verkeer is er wel, maar staat in principe in de kinderschoenen. De ambulances zijn omgebouwde busjes.

Eind dit jaar verloopt mijn huidige huurcontract. Ik kan dat huurcontract natuurlijk weer verlengen. Dat is geen probleem. Maar toen ik heel wat keren op en neer naar Lampang moest rijden voor mijn PC, Ngao heeft geen computershop, ging ik denken aan verhuizen. Ik bleef daar een paar maanden mee rondlopen met het gevoel van zal ik nu wel of niet verhuizen. Ik woon met plezier in Ngao en ook het huis bevalt me prima.

Dus die beslissing om het huurcontract wel of niet te verlengen was moeilijk. Ik wilde weer voor vijf jaar dat huurcontract verlengen en niet voor een of twee jaar. Ik besloot een goede kennis en een goede vriend van mij in Chiang Mai om advies en om rond te kijken of daar in Chiang Mai wat woningen naar mijn zin te huur zou zijn.

Als ik zou verhuizen zou dat in de omgeving van Chiang Mai zijn. Een mooie stad met een mooie omgeving. In mei kreeg ik een telefoontje dat er een mooi huis in Hang Dong beschikbaar was. Ik wilde namelijk niet in de stad Chiang Mai wonen, maar wel dichtbij de stad en Hang Dong is 12km van Chiang Mai.

Ik ging kijken en was meteen verkocht. Het was een mooi nieuw huis, kleiner als wat ik nu had. Veel vrije grond erom hen met een prachtig uitzicht op Doi Sukhet. Het was gemeubileerd, maar ik zou toch mijn eigen meubels meenemen.
De eigenaren waren een Zwitserse man met zijn Thais echtgenote. Het waren aardige mensen en binnen een dag was alles beklonken. Ik kon het huis huren voor 7000 baht per maand. Niet veel, gezien de omgeving. Het huis ligt tegen een grote ”estate” aan, met vlakbij een zwembad en restaurant. Ook zijn er veel winkels in de nabije omgeving. Dus ideaal voor mij.

De beslissing om te verhuizen was dus genomen en de planning begon dus. Het was nog meer als 6 maanden voordat ik het huis kon betrekken, maar ik maakte toch al een ruwe planning hoe alles zou verlopen.

Ik wilde niet graag Dweil als huishoudster kwijtraken. Ze is eigenlijk een lid van de familie en ik vertrouw haar voor 100%. Maar ja, Chiang Mai lig verder van Phayao, haar woonplaats, dan Ngao.
Het was niet te doen om elke dag met de bus van Phayao naar Chiang Mai te rijden. Die busrit duurt 3 uur. Ik besloot haar te vragen of zij 3 dagen per week bij mij wilde werken met twee nachten slapen in Hang Dong of Chiang Mai. Ze had geen familie in een van beide steden, dus daar kon ze niet terecht. Ze wilde wel bij mij werken en ook de drie dagen was geen probleem. Ik zou verder kijken of er een goede slaapplaats voor haar was in de omgeving.

Frans, een goede kennis van mij die in Hang Dong woont, heeft al een paar jaar een soort studio gehuurd. Die studio is eigenlijke een grote kamer met douche en toilet. Het is vlakbij waar ik ga wonen. Ik kon die studio overnemen en we zijn dan ook met Dweil wezen kijken. Ze vond de studio perfect en zo was dat probleem ook opgelost.
De verhuizing van alle spullen is gepland in december. Dus nog bijna drie maanden voordat ik mij definitief vestig in Hang Dong.

De volgende column gaat over verandering van adres en wat dat betekend in Thailand.

Vakantie met familie in Thailand

2010-04-07T02:34:00.000-07:00

Vakantie met familie in Thailand

Een van de voordelen van wonen in Thailand is dat familie hier op vakantie komt. Normaal zouden ze waarschijnlijk dichter bij huis vakantie vieren, maar omdat je in “land of smiles” woont, de stranden mooi zijn, het weer warm is, de zee helderblauw en de natuur mooi is om te zien.
Voor mij ook een meevaller, want ik zie weer familie, ik hoef niet naar Nederland om ze te bezoeken en ik kan ze de mooie plekjes van Thailand zien. En ik kom dan ook op plaatsen waar ik normaal niet zo makkelijk naar toe zou gaan.
Dit jaar kwam mijn broer, schoonzus voor de derde maal naar Thailand. Dit in drie-en-een half jaar. Zij namen een goede vriend van mijn broer mee, een collega, Ismaël.
Eerst deden ze Bangkok voor twee nachten aan. Om wat bij te komen van de reis en om de “jet-lag” op te vangen. En omdat ze toch met vakantie waren, logeerde ze in het Shangri-La hotel in Bangkok. Nu niet een van de goedkopere guesthouses die Bangkok rijk is, maar over dat hotel later meer.

De rustdag werd besteed om de “drijvende markt”, even buiten Bangkok te bezoeken. Ze waren er nog nooit geweest en vonden het wel mooi. Ismaël vond het woord “mooi” wel leuk in het Thais. De gids vertelde hem dat het wel een andere betekenis in het Thais was. “Schaamhaar” wel te verstaan. Dus dat woord werd dus veelvuldig gebruikt tijden de vakantie.

Op 27 februari kwamen ze naar het Noorden. Johan en ik haalde ze op in Chiang Mai voor een weekje Ngao, dat vonden ze weer prettig. Jammer dat het erg droog was en dat de natuur daar onder te lijden had. Maar men was eerder in februari in Thailand geweest. Men wist dat het niet zo groen was als in of na de regentijd.
In die week werden er trips naar Chae Son Nationale Park, Wat Analayo en een dagje bergvolken gedaan.
Ze waren al twee keer eerder naar Chao Son gegaan, maar Ismaël was er nog nooit geweest. Bovendien is de kip, varkensvlees en “sticky rice” daar het beste van Thailand. Alleen al om het eten is een bezoek aan Chae Son de moeite waard. Er is een grote waterval die in etappes naar beneden komt en de je met een trap langs de waterval naar boven kan klimmen.
Ook zijn er warmwaterbronnen waar je eieren in kan koken, er zijn badhuisjes waar in je in dat zwavelhoudend water kan baden, je kunt er gemasseerd worden. Hele Thaise families komen er en de kinderen, maar ook volwassen vinden het heerlijk om in de poelen van het riviertje te zwemmen.

Ze waren nog nooit naar Wat Analayo geweest. We bezochten zowel het onderste als het bovenste gedeelte van wat Analayo. Jammer genoeg was Titiwhat er niet en was de man met de sleutel van het Koningshuis niet aanwezig. Het is veel lopen en je rijdt met je auto bergje op en bergje af. Je kunt vanaf de bergen Phayao en het meer in de diepte zien liggen als het helder weer is. Maar deze tijd is het altijd heiig, omdat er veel velden in de fik gestoken wordt. Veel van Phayao zag men dus niet.

Op ongeveer 28km van Ngao zijn wat bergolken en is er een tempel in een grot. Ook is er een waterval. Ik was er nog nooit geweest en met Pim zijn we een dag er naar toe gegaan. Pim in zijn 4WSuzuki en ik met mijn trouwe Honda. De weg is grotendeels “gravel” maar goed berijdbaar. Aldus Pim. Helaas was men op een gedeelte van de weg bezig en had men hopen nieuwe aarde op de rand van de weg gelegd om zodoende een nieuw wegdek te maken. Mij trouwe Hionda had het er maar zwaar mee. Als ik het woord “bergvolk” laat vallen, staat mijn trouwe Honda nu nog te trillen op zijn banden.
Maar de omgeving is daar mooi. De tempel in de grot mag er wezen en je kunt goed vertoeven bij de waterval. Het was een leuk dagje uit.

Op 6 maart gingen we voor twee dagen naar Chiang Mai. Voor Ismaël en mijn schoonzus een unieke gelegenheid om de “night market” te bezoeken. Ik had ook voor de 7de maart een fietstocht besproken.
De 7de maart was een warme dag. Behoorlijk warm zelfs en wij werden bij het hotel opgehaald en naar de plaats gebracht waar de fietsen stonden. Dat lag op ong. 15 km buiten Chaing Mai. De fietsten weren afgesteld en onder leiding van een gids en een monteur gingen we op weg. Er waren ook wat andere Nederlanders bij die deze fietstocht wel wilde meemaken.

De fietstocht ging door dorpjes, rijstvelden en mooi natuur. Tevens werd er regelmatig gestopt om een bezienswaardigheid te bekijken. De gids vroeg of wij de dam wilde bekijken, maar dat vergde wel een klim. Die uitdaging wilde we wel aan en we begonnen aan een lichte klim. Als volleerd klimmer kwam ik vrijwel als eerste boven, maar die klim, dat was eigenlijk maar een voorgerecht van de eigenlijke klim. Ik begon welgemoed aan die laatste klim, maar zag dat vrijwel iedereen mij voorbij ging. Daarna moest ik wel afstappen en ging lopend naar boven. Ik leek wel een derde-rangs wielrenner die tijden de Ronde van Vlaanderen lopend de Muur van Geraardsbergen opging. Iedereen moest wel bijkomen bij de damwal.
Het is een prachtig mooi natuurgebied daar, maar het was erg droog.

Naar beneden gaan was een makkie.
We gingen eten en daar kregen de meeste weer energie vandaan.

We gingen weer door dorpjes en rijstvelden en kwamen uiteindelijk weer terug bij de verzamelplaats. Ik kan iedereen die Chiang Mai bezoekt deze fietstocht aan bevelen. Je ziet een heleboel, het is erg leuk en de gids was prima.

De 8ste maart gingen we van Chiang Mai naar Ko Samui. Met Bangkok Airways. Een directe vlucht. Het vliegveld van Ko Samui is eigendom van Bangkok Airways en is een open vliegveld. Dat wil zeggen dat de gebouwen open zijn. Heel erg mooi aangelegd. Ik zag zelden zo'n mooi vliegveld.

We logeerde in Baan Chaeweng Beach Resort. Het was vlakbij het vliegveld en af en toe kwam er een vliegtuig op 100 meter hoogte over het resort vliegen. Vaak met brullende motoren, want ze stegen op. Het is een mooi resort, met een zwembad vlakbij het strand en midden in het drukke centrum van Chaeweng. Het is er toeristisch met alle soorten winkels en restaurants die in een toeristische centrum voorhanden is.

Ik ben niet zo'n zwembad- en strandmens, dus ging ik op zoek naar wat bezienswaardigheden. Niet ver van het vliegveld is “Big Bhuddha”. Het is een mooi klein complex aan de zee met een grote Boeddha, wat winkels en een apart restaurant. Die ziet er uit als een winkel waar men antiek verkoopt, maar je zit aan een van de ramen en kijk uit over een prachtige baai. En het eten is er nog lekker ook. De taxi's zijn voor Thaise begrippen duur. Ik betaalde 200 baht voor een ritje van nog geen kwartier. Ong. 12 km.

Ook bezocht ik een tempelcomplex, dat wat verder gelegen was. Het is er mooi, maar er waren weinig mensen . Het ligt aan en in een meertje, maar er is verder weinig te zien. Geen restaurants of iets dergelijks en om vervoer terug te krijgen is een probleem. Er rijden daar maar weinig taxi's rond. Je kunt wel via het hotel via een excursie daar naar toe gaan.

In Ko Samui kregen we een tropische regenbui over ons heen. Niet dat we nat werden, maar het kwam met bakken uit de hemel neer. Tevens was de zee erg ruw en er spoelde van alles aan op het strand. Het was ook hoog water. We noemde het een “mini-tsunami”. Het strand werd wel de volgende dag goed schoongemaakt.

Na 5 nachten Ko Samui gingen we op weg naar Krabi en via Krabi naar Ko Lanta.
We hadden van tevoren een reservering gemaakt dat men ons op het vliegveld van Krabi zou ophalen en dan met een speedboot naar Ko Lanta en het resort zou brengen. Maar wie er op het vliegveld stond, geen welkomscommissie. Het bedrijfje gebeld en naar wat vijven en zessen, kwam er een dame aan die een chauffeur regelde met een busje. Die goede man wist echt niet waar de jetty was waar die speedboot zou liggen. Na een tijdje op de snelweg te hebben gereden, sloeg hij af op een wat rommelige weg. Hij bleef telefoneren waar nou die speedboot lag.
De weg werd steeds smaller en we reden door dorpjes, waarvan de tijd had stil gestaan. We kwamen bij een kleine pier waar een speedboot lag, maar dat was de verkeerde.
Toen reden we op een soort karrenspoor. Elk moment dacht je dat struikrovers uit de bossen tevoorschijn zouden komen om ons hetzij in mootjes te hakken hetzij een flinke losgeld aan dierbaren van ons te eisen.

Uiteindelijk kwamen we bij een soort bamboe piertje en daar lagen twee speedboten.
In een soort brede kreek. Echt in de “middle of nowhere”. Wij die speedboot in en die ging in volle vaart naar Ko Lanta. Een ritje van 20 minuten. Bij Ko Lanta waren ook van die bamboe pieren, maar wat groter. Het was laag water en de pier torende hoog boven de speedboot uit. Atletisch klommen we op die pier, met behulp van vele handen. Een trapezewerker zou jaloers geweest zijn als hij zag hoe wij die pier opgingen.

Uiteindelijk kwamen we bij het resort aan. Dat lag 6 kilometer van het dorpje af.
Het resort was het Casuarina Beach Resort. Een mooi resort met mooie bungalows.
Ook hier was het zwembad vlakbij het mooie strand.

Ko Lanta was eigen wel een teleurstelling. Niet het resort, niet het strand, maar je was redelijk verlaten daar. De dichtstbijzijnde winkel was 1.5km van het resort en het dorpje, Saladan, was 6km van het resort. Tevens was het resort een soort rusthuis van oudere mensen. Om tien uur was alles donker en iedereen was naar bed.

Mijn broer en Ismaël hebben een dag gedoken en dat was wel heel erg leuk. Ze zagen veel onder water daar. Ik wilde gaan vissen, maar men vroeg voor een halve dag vissen 3500 baht en dat had ik er niet voor over.

In het dorpje was wel een goed restaurant en we zijn ook naar een echt Thaise markt geweest met een soort kermis. We hadden onze “eigen” taxi chauffeur en het was leuk om met hem die markt op te gaan.

De laatste dag op Ko Lanta zijn we met een speedboot naar Ko Phi Phi gegaan. Het is een uurtje varen. We kwamen langs “The Beach”, waar het stervend druk was, we konden snorkelen en aten op een strand dat redelijk vervuild was. Dat was jammer, want de omgeving is erg mooi, maar op het strand lieten bezoekers in het verleden alle rotzooi achter. Terwijl de zee en de eilanden om Ko Phi Phi erg mooi zijn. We haalde oude herinneringen op toen we op Ko Phi Phi het resort bezochten waar we 17 maanden eerder een week vertoefde. Voor een “doe-vakantie” is Ko Phi Phi beter geschikt dan Ko Lanta. Wil je rust en een landelijke omgeving is Ko Lanta beter geschikt.

De terugreis van Ko Phi Phi naar Ko Lanta zal ons nog lang blijven heugen. In de middag was de zee wat ruwer geworden en de speedboot moest tegen de wind in naar Ko Lanta varen. De golven werden wat hoger en de boot klapte behoorlijk tegen die golven aan. Mijn broer en Ismaël zaten bij de punt van de boot en Imael werd op gegeven moment van de bank op de vloer van de boot gesmeten. Hij liep daar wat letsel op aan zijn rug, maar binnen een paar dagen was dat gelukkig voorbij. De terugreis duurde twee uur en het was de hele tijd heen en weer geslinger van die speedboot die tegen de golven in moest varen. De stuurman van de boot verdiend een complimentje, want hij stuurde met gas geven en gas verminderen met veel vakmanschap de boot tegen de golven in.

Van Krabi vlogen we naar Bangkok waar een busje ons naar Cha-Am zou brengen. De tocht naar het vliegveld van Krabi was nu veel beter.. Het hotelbusje bracht ons daar naar toe en we konden in het busje blijven zitten. We staken het water twee keer over in car-ferry's. Binnen twee uur waren we op het vliegveld. In Bangkok stond het busje gereed en in twee uur tijd waren we in het hotel in Cha-Am. Het Methavalai Hotel.
Een mooi hotel met grote kamers en gelegen aan de boulevard. Het hotel heeft een mooi zwembad en ook een speciaal zwembad voor kinderen.

Cha-Am is de badplaats voor de Thais. In het weekend is het er vrij druk, maar op weekdagen is het er rustig. De buitenlandse toeristen die er zijn zijn meestal wat ouderen die rust zoeken. Het strand van Cha-Am is meer dan 4km lang en wordt als het mooiste strand van Thailand beschouwd. Wel is het zo dat er vele parasols op het strand staan, want de Thais zitten niet in de zon, nog geen minuut. Ook gaan ze vaak geheel gekleed de zee in.

Hua Hin, de zomerresidentie van de Koning is veel drukker dan Cha-Am. Er zijn dan ook vele westerse toeristen daar en het stadje heeft zich daar helemaal op gericht. Bars, restaurants en markjes zie je overal. Het strand heeft geen boulevard en is slechts bereikbaar via een paar ingangen. Wat dure hotels hebben een privé-strand.

Ik huurde een auto voor twee dagen en we zijn dan ook in die twee dagen tegen de avond naar Hua Hin gegaan. Het is er zeker leuk toeven daar. Veel drukte, veel toeristen en gezellig. Wil je wat rust is Cha-Am de juiste plaats, wil je graag wat drukte om je heen en wil je in de avond uitgaan is Hua Hin de plek. Wat je vrijwel niet ziet in Hua Hin zijn de go-go bars. Misschien zijn ze er wel, maar ik heb ze niet gezien.

Aan alles komt een einde. Dus ook aan de vakantie. Op 23 maart stond het busje voor het hotel klaar om ons naar Bangkok te brengen. Vroeg in de ochtend van de 24ste zouden ze terugvliegen naar Nederland.
Ik had een kamer in een hotel in Bangkok besproken, opdat ze nog konden douchen en een afscheidsdiner konden meemaken.

Ik had in een vlaag van waanzin een kamer in het Shangri-La Hotel geboekt en tevens mijn broer, schoonzus en Ismaël uitgenodigd voor een diner-buffet daar aan de waterkant van de rivier.
Nou moet ik zeggen dat het Shangr-La Hotel een mooi hotel is.
De kamers zijn van alle gemakken voorzien, het zwembad ziet er mooi uit en de ambiance is gewoon schitterend.

De vakantiegangers wilde met een boot naar de Khao San Road gaan. Mijn schoonzus wilde daar een klein tattoo zetten.
Dat deed ze verleden keer ook en men vond de Khao San Road erg leuk.
Eerst nog even een kop koffie gedronken op het terras van het hotel. Vier koppen koffie, dat was 680 baht.
We kregen er wel een koekje bij.

De tattoo was mooi en in de avond zaten we van het mooie uitzicht te genieten van al die lichtjes op de rivier, de voorbij gaande boten en het buffet was prima. Je kon van allerlei soorten vlees, groenten, vis, schelpdieren, garnalen e.d. eten. Van de hoogste kwaliteit. Ik at heel wat gerookte zalm op. Er zijn 29 verschillende soorten toetjes en ik probeerde er 7 stuks van. Er is ook een chocoladefontein, kortom het diner-buffet is een heerlijk, doch dure aangelegenheid. Je moet het niet elke week doen, maar als je in Bangkok met een paar mensen bent, neem het diner-buffet bij het Shangri-La Hotel. Ik was voor ons vieren, incl. de drank, ruim 8000 baht kwijt. Maar dan heb je ook wat. De kamer van het Shangri-La hotel was 7500 baht, voor een nacht, zonder ontbijt. Die kost 800 baht. Ik nam wel later een broodje op het vliegveld.

Tegen middernacht werd broer, schoonzus en Ismaël opgehaald en na afscheid te hebben genomen, gingen ze naar het vliegveld voor de terugvlucht naar Nederland. Ik bleef die nacht in het hotel en vloog de volgende ochtend terug naar Chiang Mai, waar Johan me opwachte en tegen vijf uur was ik weer in Ngao.

Ik vond het wel een prettige vakantie. Broer, schoonzus en Ismaël genoten van die vakantie.
Veel zon, veel zee, en veel zwembad plus nog wat strand.
Ik kon mijn boeken lezen, wat op stap gaan naar bezienswaardigheden en genieten van het gezelschap van broer, schoonzus en Ismaël. Familie trek toch altijd.

Vluchtelingen in Thailand

2010-01-31T09:31:00.000-08:00

“Gaza, Zuid-Afrika en Thailand horen tot de ergste plaatsen ter wereld om vluchteling te zijn”. Aldus het jaarlijkse World Refugee Survey van het Amerikaans Comite voor Vluchtelingen en Immigranten (USCRI), gedateerd 19 juni 2009.

Toen ik informatie ging inwinnen over vluchtelingen in Thailand kwam ik dit rapport tegen. Daar schrok ik eigenlijk wel van. Ik ging dus wat dieper spitten in de materie om na te gaan of deze bewering wel juist was en in welke mate dit dan wel juist was.

Maar laten we eerst bepalen Wat is een vluchteling? Er zijn verschillende soorten vluchtelingen, economisch vluchtelingen, verdreven vluchtelingen, politieke vluchtelingen. Voor alle duidelijkheid, in deze column behandel ik de verdreven vluchtelingen. D.w.z. mensen die gevlucht zijn voor het geweld dat in hun regio van het thuisland woedt of heeft gewoedt en niet kunnen terugkeren door welke omstandigheden ook. Deze vluchtelingen worden dan ook door de Vluchtelingen Organisatie van de Verenigde naties erkend. Over deze vluchtelingen gaat het in deze column.

Thailand ken of kende vluchtelingen uit drie landen. Birma, Laos en Cambodja. De vluchtelingen uit Cambodja waren op de vlucht tijden het Rode Khmer regime en zijn nu vrijwel allemaal terug in Cambodja. Deze groep laten we dus buiten beschouwing.

Vanuit Laos kwamen de Hmong, een volksgroep uit Laos die de Amerikanen steunde tijdens de Vietnam-oorlog. Toen in Laos een communistische staat werd, ontvluchten vele Hmong het land om aan de jacht door de communisten op hen te ontkomen. Velen zijn naar andere landen gerepatrieerd, met name naar de VS, maar een aantal zijn in vluchtelingenkampen in Thailand blijven steken. Een aantal van hen zijn een paar weken geleden door Thailand naar Laos teruggestuurd, ondanks protesten van de diverse hulp-organisaties. Men is bang dat, ondanks toezeggingen van de regering van Laos, de teruggekeerde Hmong vervolgd zullen worden. In deze column zal met name de vluchtelingen uit Birma behandeld worden, want dat is nog een uitzichtloze situatie vanwege het regime in Birma.

Thailand heeft het Verdrag t.o.v. de vluchtelingen van de Verenigde Naties niet ondertekend. Thailand heeft dus geen enkele verplichting t.o.v. de vluchtelingen die Thailand binnenkomen. Althans juridisch niet. De vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties (UNHRC) heeft de toezicht op de vluchtelingen die in Thailand een goed heenkomen zochten en nog steeds zoeken.

De grootste groep vluchtelingen zijn de Karen. Deze groep heeft in Birma een eigen staat uitgeroepen en heeft een leger Karen National Union (Karen Nationale Unie, KNU). Maar ook de Karen hebben weer afsplitsingen binnen hun eigen organisatie en het Birmaanse leger vecht al decennia lang tegen de opstandelingen.

Vele Karen vluchten voor het geweld naar Thailand en ziten in opvangstkampen die langs de grens van Birma zijn opgericht. Deze opvangstkampen worden beheerd door diverse hulporganisaties onder de paraplu van de VN. Thailand zelf besteed weinig geld aan deze kampen. Alle hulp, zoals voedsel, onderwijs, medische hulp etc. wordt door die organisaties verschaft. De vluchtelingen in de kampen worden door de VN als “ontheemden” erkent. Dus mensen die voor oorlogsgeweld zijn gevlucht en wegens het steeds oplaaiend geweld, niet terug kunnen keren.

Er zijn Karen in Thailand die al vele jaren in Thailand wonen. Zelfs voordat de militairen de macht in Birma overnamen. Deze Karen zijn geen vluchtelingen en de meesten hebben dan ook de Thaise nationaliteit. Om misverstanden te vermijden hebben we het over Karen die vanuit Birma het oorlogsgeweld ontvluchten en die als vluchteling worden erkent door de VN. Zij hebben een vluchtelingenstatus en kunnen dus niet aanspraken maken op de Thaise nationaliteit met al zijn voordelen die daar aan verbonden zijn. Vluchtelingen mogen niet werken buiten hun kampen, mogen hun vluchtelingenkampene niet verlaten, alleen met speciale toestemming, mogen alleen lager onderwijs genieten, hebben geen toegang tot de medische zorg die Thailand aan zijn onderdanen biedt en hebbenen geen rechtspositie in het juridisch systeem van Thailand.

Overigens hebben vele legale Karen deze beperkingen ook. Vaak krijgen ze maar een vergunning om in een bepaalde district of provincie te werken, kunnen bv. geen huis op hun naam krijgen of een auto op hun naam hebben etc. Ook zijn er veel illegale arbeiders uit Birma in Thailand werkzaam en die hebben geen enkel recht. Maar het zijn geen vluchtelingen waar ik over schrijf. Het zijn economische vluchtelingen en worden dus ook niet erkent door de VN. Uiteraard hebben de illegalen geen enkele status of bescherming in Thailand. Vaak worden razzia's gehouden en worden ze over de grens gezet. Meestal komen ze weer terug, want in Birma kunnen zij niet aan werk komen en in Thailand hebben zij die mogelijkheid wel. Ze verdienen wel veel minder dan de Thais en zijn zo voor werkgevers aantrekkelijk om, alhoewel ze illegaal zijn, in dienst te nemen.

Ik beperk met tot een kamp, het Mae Lae Temperary Shelter, op 50 km ten noorden van de Thaise grensplaats Ma Sot. Ik beschrijf enkele gevallen van vluchtelingen die in dat kamp wonen. De bron van deze gevallen wordt vermeld als voetnoot van deze column.

Khwam Nyo Thin is 16 jaar. De laatst tien jaar van haar leven heeft ze doorgebracht in het kamp. Ze kan zich weinig meer herinneren van de vlucht die ze maakten met haar ouders, maar ze herinnerde zich wel de kogels van het Burmaanse leger die om hun oren vlogen en die aan haar vader het leven kosten.

Nu zit ze in dit kamp te wachten op, ja waarop eigenlijk. Dat weet ze niet. Complete gezinnen maken een kleine kans op een visum naar andere landen zoals de VS, Australië of zelfs Noorwegen. Maar ze heeft alleen haar moeder en zus en als gebroken gezin, de vader stierf immers, hebben zij weinig kans om ergens anders een nieuw leven te beginnen.

Mah Lai bestaat uit en samenraapsel van rieten hutten met een bladerdak op een oppervlakte van 200 hectaren. Christenen maken ongeveer 50% van de bevolking van dat kamp uit gevolgd door Boeddhisten met 35% en moslims met 15%. Elektra is slechts beschikbaar voor het ziekenhuisje en de schooltjes. Drinkwater komt uit de bronnen.

Eten in het kamp is op de bon. Khwar heeft maandelijks recht op 16 kilo ijst, 1 kilo gele bonen, 1 kilo vispasta, 1 kilo bakolie, 1 kilo zout en 15 kilo houtskool. Een keer per jaar krijgt Khwar een setje nieuwe kleren. De vluchtelingen organisatie van de VN, UNHRC, heeft in het kamp een flinke vinger in de pap, maar het Ministerie van Binnenlandse Zaken van Thailand heeft het laatste woord. Bezoek zonder schriftelijke toestemming uit Bangkok maakt geen enkel kans.

Omdat de omheining krakkemikkig is, proberen de vluchtelingen buiten het kamp werk te vinden om wat geld verdienen als schoonmaakster of illegale bouwvakker. Dit wordt onder oogluikend toegestaan door de Thaise bewakers, die dan wat toegestopt krijgen. Worden deze illegalen werkers buiten het kamp opgepakt, dan worden ze onherroepelijk naar Birma teruggestuurd en verliezen zij hun vluchtelingenstatus.

Het vooruitzicht van de vluchtelingen is om moedeloos van te worden. Het burmese leger jaagt de bewoners op alsof ze hazen of konijnen zijn. Soldaten overvallen de dorpen, vernietigenn de oogsten, dwingen de bewoners tot zware arbeid, moorden en verkrachten naar believen en jagen de overgebleven moeders en kinderen de jungle in. Ze komen in Thailand terecht en proberen de status als vluchteling te krijgen. Krijgen ze de status niet worden ze teruggestuurd naar Birma.

Maar Mae Sot, het grensdorp, gaat het voor de wind. Al dan niet legale Birmezen vormen een niet aflatende stroom arbeidskrachten. Die bevolken 231 fabrieken in en rond Mae Sot. De Thaise regering doet net of haar neus bloedt, want de verhouding met de regerende birmese generaal Than Shwe is vriendschappelijk en de economische belangen zijn groot. De lege retoriek van het Westen legt minder gewicht in de schaal dan de economische en politieke belangen van Thailand, China en India.

Leraren, ook vluchtelingen, proberen de kinderen wat basisbegrippen bij de brengen. Van regelmatig onderwijs is geen sprake, want men is afhankelijk van de VN. Thailand geeft vrijwel niets uit om onderwijs aan de vluchtelingen mogelijk te maken.

Gezondheidszorg is maar magertjes. 12% van de bevolking van het kamp lijdt aan een gevaarlijke malaria-soort. Als je echt goed ziek ben en de tocht naar Mae Sot overleeft dan kan je terecht in het kliniek van dr. Cynthya Maung. De kliniek in door haar in 1989 opgericht toen zij vluchtte voor de massamoord op de Karen in 1988.

Dit kamp staat als voorbeeld voor vele kampen langs de grens met Birma. Weinig vooruitzicht op terugkeer zolang het huidige regimee in Birma aan de macht is. Langs die grens verblijven zo'n 210.000 gevluchtelingen van Karen, Mon, Shan en Karenni, die voor hun bestaan afhanklijk zijn van hulpverleningsorganisaties.

“De Birmaanse regering wil ons niet. En in Thailand zijn we ook niet welkom. Het voelt alsof wij geen recht hebben op een bestaan”. Dat is de klacht die velen hebben.

Het is geen vrolijk verhaal wat hier is neergeschreven. Je kunt Thailand niet helemaal de schuld geven over de ontstane situatie, want het land heeft problemen genoeg. Maar economische en politieke belangen spelen een te grote rol in de Asean-landen om daadwerkelijk iets doen aan het regime van Birma. Alleen als dat regime ten val komt en er een ander, wat meer humaan regime aan de macht komt en de omringende lande echt werk gaat maken aan het vluchtelingen probleem, zal er wat kunnen veranderen aan het uitzichtloze bestaan van de vluchtelingen. Maar er zal heel wat water door de Mekong of de Irrawady moet stromen, voordat er licht aan het einde van de tunnel zal zijn.

Bronnen:

World Refugee Survey van het Amerikaanse Comit voor Vluchtenlingen en Immigranten.

(USCRI).

Dagblad Trouw

Apeldoornse Stadsblad, De weekkrant,

Stichting Vluchtelingen

UNHRC

Zoa-vluchtelingenzorg

De Volkskrant

Website vluchtelingen Burma

Wikipedia

Vluchtelingenwerk

Een weekje met Rob en Wilma op pad

2010-01-12T01:32:00.000-08:00

Verleden jaar vertelde Wilma mij dat zij tijdens hun volgende vakantie een paar dagen bij een van de bergvolken die Thailand rijk is, zou verblijven. Ik wilde dat weleens mee maken en Rob en Wilma vonden het prima als ik hun gezelschap zou houden tijdens die trip. Volgens mij had ik dat gevraagd in een vlaag van waanzin, want ik ben geen enthousiasteling wat kamperen betreft. Een nachtje op een vloer slapen in een van de monnikenverblijven bij een tempel is nog daar aan toe, maar slapen in een hutje van bamboe, dat is andere koek.

De dag naar het Prinsessenfeest zouden we met Tommy en Noy op pad gaan. Eerst zou Sylvia en Hendrik met de kinderen naar het vliegveld van Chiang Mai gebracht worden en daarna zouden we op pad gaan.

Die zondag begon al goed. Om half-zes opstaan en we zouden tegen acht uur vertrekken. Tot we een telefoontje van Sylvia kregen dat ze niet om een uur zouden vliegen maar om 10 voor half twaalf. Ik haalde ze bij Thomas op en ging even terug naar mijn huis. Daar werd in aller haast afscheid genomen van Sylvia en Hendrik met de kinderen door Rob en Wilma, mijn trouwe Honda was volgepakt en Sylvia kon nog net op de achterbank zitten met de kinderen. In vliegende vaart naar Chiang Mai. Ik ben blij dat er in Thailand geen flitspalen, traject-controle e.d. is, want anders had de postbode veel werk gehad om al de bekeuringen aan mij te overhandigen. In twee uur waren we in Chiang Mai, het wasgoed werd opgehaald en om kwart voor tien nam ik afscheid van Sylvia, Hendrik en de kinderen bij het vliegveld van Chiang Mai.

Wilma had al eerder gebeld dat zij pas tegen negen uur van mijn huis waren vertrokken, dus had ik alle tijd nog in Chiang Mai. Ik nestelde mij op het terras bij het Suriwong Hotel en bestelde een ontbijt, want die had ik nog niet gehad. Toen viel er een glas uit mijn bril, nog net niet in de gebakken eieren. Het schroefje van de arm van die bril was afgebroken en door de haast van die ochtend had ik geen reservebril bij me. Zonder bril kan ik niet rijden, want ik ben bijziende. Dus vlug naar een opticien, die vlakbij was. Het zou een uurtje duren. Tegen twaalf uur had ik weer mijn bril. Dus brilloos strompelde ik naar het Plaza Hotel, reserveerde daar een kamer voor de volgende week, als wij van de barre tocht terugkwamen en nam nog maar een kop koffie om alle ellende van die dag weg te spoelen.

Toen ik bij de opticien zat te wachten, belde Wilma mij op om te zeggen dat ze waren gearriveerd. De opticien had primawerk geleverd en alle schroefjes en neusvleugels van mijn bril vernieuwd en toen maar weer op het terras, wachten op Wilma en haar gevolg. Die kwamen vlug en Wilma zou Wilma niet zijn als er toch nog even langs een markt gegaan moest worden om wat spullen, met name vuurwerk, te kopen.

Ondertussen gingen Rob, Noy en ik naar haar huis om wat spullen voor haar te halen en gingen we naar de “meetingpoint”, waar Wilma en Tommy op ons zaten te wachten.

Een soepje eten en dan op weg naar Li of Lee, je kunt beide spellingen gebruiken.. Langs een mooie weg met bomen tussen Chiang Mai en Saraphin naar Lamphun, waar op een markt weer werd wat spullen werden gekocht het feestje bij de bergvolken.

Tegen half-vijf in de middag waren we bij het bungalow park in Lee. Een aardig dorpje en het bungalowpark was ook mooi. Goede bungalows met een zitje buiten en je kon gratis koffie krijgen bij de receptie.Het bungalowpark heette Ingpha Guesthouse en ik kan het aanraden voor eenieder die Li voorbij gaat en wil overnachten. De prijs is 450 baht per bungalow. De site van dat guesthouse is ”www.ingpha.com

Tommy en Noy gingen op onderzoek uit en kwamen terug met de mededeling dat er een festival in het dorp was. Wij die avond het dorp in het het was er gezellig. Je kon bij kraampjes allerlei etenswaren kopen en dat op een marktplein opeten. Ook was er een soort kermis, waar je met pijltjes ballonnen kon kapot gooien en bij de vierde poging gooide ik met alle pijltjes de ballonnen kapot. Wilma mocht de hoofdprijs uitzoeken en ze koos voor een roze knuffelpoedel. Als je niet met alle pijltjes alle ballonnen kapot kreeg je maar een lolly van de uitbater.

Bij een stand van het Rode Kruis kon je met een netje kleine cilinder opvissen. In het cilindertje zat een nummer en die correspondeerde weer met een prijs. Voor 10 baht kon je een cilindertje opvissen. De kleine prijsjes waren een klein kartonnetje melk of een zakje noedels, maar Wilma won een mooie pan en ik een handdoek, plus vele kartonnetjes melk en zakjes noedels. Maar dat was weer goed voor prijzen voor het feest bij de bergvolken.

Lekker geslapen in de bungalow en toen op weg naar een school met Karen-kinderen. Tommy had een kennis gebeld en die vertelde dat die school wel een feestje wilde hebben. Wij naar de school, een half uurtje van Li rijden. De school heet Mae Pork Nai school

Daar werden we opgewacht door een welkomscomitee, we kregen water en gingen naar de zaal waar de kinderen al op ons wachten. Er was een orkestje van de kinderen en die speelde wat Karen muziek voor ons. Het is een dorpsschooltje en er zijn maar twee onderwijzers. Men heeft groot behoefte aan schoolboeken. Die hebben ze daar maar mondjesmaat.

Wilma organiseerde i.s.m. Tommy een workshop. De kinderen moesten kroontjes versieren die Wilma had opgestuurd vanuit Nederland. Ook moesten de kinderen een kleurplaat inkleuren..

Alle kinderen deden daar aan mee en ze waren druk bezig. Intussen maakte Wilma, Tommy en Noy alles klaar voor de spelletjes die gespeeld ouden worden. Wilma hadden op de markt in Lamphun kleding gekocht, sporttenue's voor kleine kinderen en er waren nog andere prijzen, die waren overgebleven van het Kinderfeest in Ngao.

Een jury bepaalde wie de mooist kroon had gemaakt en er waren 10 prijzen voor de beste 10 kronen. Daarna begonnen de spelletjes. De moeders moesten wat blikjes omgooien met een balletje en wie won kon een sportenue uitzoeken voor een van hun kinderen. Dit gebeurde onder hilariteit van de kinderen en de volwassen omstanders, want het was er druk met mensen.

Wilma kreeg een traditionele Karen-shirt, maar die bleek te klein. Ze kreeg de hoofdonderwijzer zo gek dat hij zijn shirt uittrok en dat aan Wilma gaf. Die paste wel, want de hoofdonderwijzer was ook volslank.

Wilma wees mij ook aan om als jury lid te fungeren wie de mooiste kleurplaat had ingekleurd. Ook daar waren 10 prijzen beschikbaar. Maar zoals gebruikelijk ging elk kind op die school met een prijsje naar huis. Ik had een gesprek met een jonge onderwijzer, die wat engels kon en hij vertelde dat de school aan vele zaken gebrek had. Boeken, schoolmeubilair, maar ook onderwijzers. Alleen hij en de hoofdonderwijzer moesten voor 7 klassen les geven. De Karen hebben wel de Thaise nationaliteit en de kinderen kunnen dus hoger onderwijs genieten als je dat willen of daar de mogelijkheid voor hebben. Kinderen van bergvolken en vluchtelingen die geen Thais nationaliteit hebben kunnen alleen lager onderwijs krijgen. Hoger onderwijs is voor hen uitgesloten.

Nadat we uitbundig afscheid hadden genomen van de school, gingen we op pad naar het dorpje waar je zouden slapen. Ik reed achter Tommy aan en op gegeven moment sloeg hij een zijweg in. Dat was een marteling voor mijn trouwe Honda. We kwamen bij een dorpje aan. Tommy ging op zoek naar de “headman” en wij liepen wat door dat dorpje. Alsof ik in de middeleeuwen beland was. Wat een puinhoop. De huizen waren van bamboe en leken op instorten te staan. Je kon nergens zitten, wan er was geen stoel te bekennen. Water kwam uit een ouderwetse put met een emmer en een stuk touw. Ik nam mij voor dat, als we hier zouden slapen, de slaapstoelen van mijn trouwe Honda een betere optie zou zijn. Dan had ik tenminste nog licht in die auto, want electra was er niet in het dorp.

Kees bij de bergstammen met Wilma en Rob from ThailandGekClub on Vimeo.

Tommy was intussen verdwenen en liet ons via Noy weten dat we naar een ander dorpje moesten gaan, 500 meter van dat middeleeuws dorpje. De weg naar dat andere dorp was een nog grotere marteling voor mijn trouwe Honda, maar we kwamen opeens op een betonnen weg en Tommy wachten ons op bij het huis van de “headman”. 40 meter verderop was er een asfaltweg. Tommy had eerder een verkeerde afslag genomen. Dat dorp heette Ban Bo RanNam Boi Noi.

We konden in het huis van de “headman” slapen. Die was op palen en de vloer was van bamboe. Ik wiebelde door de kamer en verwachte elk moment er doorheen te gaan. Het was een L-vormige kamer en in de ruimte van die L was nog een kamer met een deur. Daar zouden Tommy en Noy slapen, maar die gaven de voorkeur eraan om in de keuken te slapen.

De “headman” had ook een winkeltje, waarbij onze AH in Ngao een luxe supermarkt bij is. Maar er waren wat betonnen banken en een betonnen tafel, waar we konden zitten. De auto's werden uitgeladen en Wilma ging de kamer in orde brengen. Rob en ik bliezen de luchtmatrassen op met een pompje van Rob. Er was elektra, dus het pompje werkte goed.

Wilma, Tommy en Noy maakt het avondeten klaar. We aten aan de betonnen tafel, terwijl de duisternis inviel en de mensen het dorp inkwamen op allerlei vervoermiddelen. De meeste werken buiten het dorp en kwamen terug van het werk.

We waren moe en gingen ook vroeg slapen. Wilma stopte me lekker in op die luchtmatras en dat was me in 55 jaar niet meer overkomen. Instoppen in een bed. De laatste keer deed dat mijn moeder.

Slapen ging prima en ik had wel in de gaten dat voordat wij gingen slapen er twee volwassenen en twee kinderen die andere kamer binnengingen.

Om vijf uur ging daar de deur open en kwamen er wat mensen uit. Omdat je op een bamboevloer ligt wiebelt dat. Daarna kwamen er nog kinderen uit die kamer en tegen half-zes kwamen er nog meer kinderen uit die kamer. Het leek wel een circus-act. Volgens mij hebben in die kamer zeker 14 mensen geslapen op een oppervlakte van een paar vierkante meter. Tot overmaat van ramp ging tegen zes uur iemand met veel enthousiasme hout hakken onder het huis. In arre moede ben ik maar om halfzeven opgestaan en ging buiten zitten. Dat was wel leuk want nu ging iedereen weer naar zijn werk en kwamen wat kopen in die winkel. Je zag weer allerlei figuren langskomen.

Tegen acht uur kregen we een ontbijt van Wilma. Brood met allerlei beleg. Want als je met Wilma op pad gaat heeft ze alles bij zich. Alleen toen ik gekscherend vroeg om een broodje half-om, dat kon ze niet aanbieden, maar alles wat daar tussen zit heeft ze.

Wilma en Rob wilde het middeleeuws dorpje nog gaan bekijken, maar vlakbij was een mooie Stupa, geheel in goudkleur en die wilde ik wel bekijken. We spraken af dat we elkaar bij de Stupa zouden treffen. De stupa is prachtig en rondom zijn nissen aangebracht met standbeelden van vereerde monniken. Aan de wand van die nissen zijn fresco's aangebracht die het Nirwana verbeelden. Mooie fresco's met prachtige natuurafbeeldingen. Bij de ingang staan twee pilaren met een vierkoppige oorlogsolifant. Heel mooi en ik was onder de indruk van die stupa.

Rob, Wilma, Tommy en Noy kwamen ook kijken en we gingen op weg naar een ander bungalowpark. De weg ging berg op en berg af met mooie vergezichten. De natuur is er erg mooi.

We kwamen in een dorp van bergvolken en wat mij opviel was dat er behalve houten huizen waren die op instorten stonden, er een paar hele mooie huizen waren van beton en zelfs van baksteen. Dure huizen dus. Wilma, Tommy en Noy waren op zoek naar kinderen om hun wat te geven, maar ik was meer geïnteresseerd hoe dat kwam dat er van die mooie huizen stonden. Noy vertaalde de vragen die ik aan een paar man vroeg. Ik zag ook dat er groene velden rondom het dorp waren, dus was er bevloeiingssystemen voor de velden.

Het bleek dat men een put had van 60 meter diep en daar pompte men het water naar boven. Twee-derde van het water werd gebruikt voor de velden en een-derde van het water viel weer via een pijp de put in. Daar onder die put was een soort hydro-elektrisch installatie en die wekt weer stroom op voor de pompen en de huizen. Weinig kosten dus voor de stroom. Ook verbouwde ze gewassn waar op het moment van oogsten veel vraag naar is en er dan weinig aanbod komt. Vandaar dat het dorp sinds die bouw van die put economisch voor de wind gaat en dat men langzaam hun houten, bouwvallige huizen verruilt voor splinternieuwe mooie woningen.

Wilma had intussen de kinderen gevonden, die waren wat bang voor “farangs”, en deelde snoep en limonade uit.

We sliepen die nacht in een bungalowpark in Mae Chaem. Het bungalowpark heette Mae Chaem Hotel. Het waren redelijk goede bungalows met een zwembad, waar Rob en Wilma gebruik van maakten. Even maar, want het water was koud, behoorlijk koud. Dan maar en voetmassage voor Wilma en een massage voor Rob.

De bungalows hadden een nadeel. Op het bed lag een soort paardendeken en in de nacht werd het behoorlijk koud. Ik nam de deken van het andere bed ook, maar kon niet warm worden. Terwijl er in mijn trouwe Honda een dekbed lag. In de ochtend naar de bungalow van Rob en Wilma en al bibberend stonden Rob en ik buiten koffie te drinken. Wilma had het niet koud volgens mij, want die was weer druk in de weer om de bungalow op te ruimen. Tommy en Noy kwamen ook kleumend naar de auto.

Maar tegen negen uur werd het weer warm en gingen wij op weg naar Chiang Mai om, zoals gebruikelijk weer wat voorraad in te slaan. We rijden door een prachtige omgeving en kwamen in de buurt van Doi Itthanon, de hoogste berg in Thailand. Via Hang Dong kwamen we in Chiang Mai, waar we BigC aandeden voor onze inkopen. Daarna naar het huis van Tommy om zijn gitaar te halen, om later bij het kampvuur liedjes te zingen. Kon hij ons begeleiden. Maar zijn gitaar was “uitgeleend” aan iemand, dus gitaarloos gingen we op weg naar het dorp war we zouden slapen. Dat was op weg naar Fang. Een mooie route en na ong. 80 km sloegen we af. Een redelijk goed te rijden weg en we kwamen in een stadje terecht, waar, uiteraard, gestopt werd om ook weer wat te kopen. Midden in dat stadje sloegen we af en kwamen we op een asfaltweg, die nogal wat gaten vertoonde. Geen probleem voor mijn trouw Honda. Maar dan kwamen we op een “gravel-road” waar mijn trouwe Honda een rolberoerte van kreeg. Ongeveer 600 meter verder stopte we in een dorpje.

De auto's werden geparkeerd en we moesten met onze spullen een wankele bamboebrug over. Jongens van het dorp hielpen ons en die sprongen gewoon over wat stenen in het stroompje dat daar lag. Dat kan ik ook, dacht ik en warempel, het was beter daar het stroompje over te gaan dan over die brug.

Er waren twee bamboehutten, een grote en een wat kleinere. We zouden slapen in de grote bamboe hut. De hutten zijn speciaal voor bezoekers. Twee tafels en vier lange banken stonden voor die hut, dus konden we zitten. Geen elektra, want die hadden ze een jaar of wat geleden weggehaald. Zou te duur zijn. Drie jaar eerder was er wel elektra, toen Rob en Wilma er ook waren. “Daar gaat het bakken van de oliebollen” dacht ik, want aan de meegebracht friteuse had ik niks meer. Ook de keuken bracht geen oplossing want daar waren twee vuurpotten die met wat hout gestookt moest worden Maar spoedig kwam een vrouwtje met een gasfles met standaard. Kon ik toch mijn oliebollen bakken.

Wilma en Tommy maakten de hut in orde om te slapen en stalde ook alles uit voor het feest van de volgende dag. Toen net alles klaar was, kwam de melding dat we de volgende nacht in de wat kleinere hut moesten slapen, want de grote hut was gereserveerd voor 14 personen. Dat was jammer, want dan moesten we de volgende dag alles weer overbrengen naar die andere hut die op 30 meter afstand van “onze” hut lag.

Wilma maakte een heerlijke “Prinsessen” macaroni en ik schepte wel twee keer op. Intussen was de duisternis ingevallen en moesten we ons behelpen met kaarsen en olielampen. Rob had nog wel een lamp van de video-camera en Wilma had een lamp die op batterijen ging. We sliepen onder een muskietennet en onder een dekbed, dus koud het ik het die nacht niet.

De ochtend was wel koud. Men had een kampvuur gemaakt voor het huis en Rob en ik warmde zich aan dat kampvuur. De zon kwam wel op maar achter ons waar bomen stonden en in de schaduw was het koud. Maar het kampvuur bracht toch de nodige warmte.

Tegen tien uur begon ik het beslag van de oliebollen te maken. Na anderhalf uur rijzen, kon het bakken beginnen. Rob was de tester van de oliebollen en kreeg de eerste. Hij gaf zijn goedkeuring en ik begon te bakken. Kinderen waren nieuwsgierig en keken hun ogen uit. Dat hadden ze nog nooit gezien. Ik bakte er ongeveer 120 stuks.

Intussen was Wilma, Tommy en Noy in het naburig dorp gereden en kwamen terug met allerlei spullen, waaronder wat stoelen, want het kleinere huis had geen tafel en stoelen. Voor de tafel zorgde de eigenaar van de hutten.

De voorbereidingen waren in volle gang voor het feest van de middag. Dat begon tegen drie uur en de kinderen kregen oliebollen. Die keken eerst de kat uit de boom, proefde voorzichtig aan die bollen, maar al gauw werden die opgepeuzeld en vroeg men om meer. Alle bollen waren in een mum weg. Noy stond patat te bakken en ik loste haar af. Wilma had 5 grote pakken patat gekocht en die moesten gebakken worden op in een wok op die gasfles.

De spelletjes waren aan de gang en het terrein was versierd met roze ballonnen. De kinderen vonden het prachtig en ook de volwassenen deden mee. Ik kon het alleen van afstand zien, want de patat had mij volle aandacht. Twee grote schalen vol patat gingen er ook in en een kleine schaal hielden we achter voor ons. Die verdween ook en ik zag die schaal nooit meer terug. Maar geen nood, we hadden intussen wel een portie patat op

De bewoners van de grote hut waren intussen gearriveerd en keken hun ogen uit na het spektakel dat zich op het pleintje afspeelde. Het waren drie “falangs” en de rest was Thais, vrouwen en kinderen.

Toen het donker begon te worden waren de spelletjes ook klaar en aten we aan de nieuwe tafel. Men had beloofd dat een dansgroep die avond ons zou vermaken als dank voor de leuke middag die men had gehad.

In traditionele klederdracht hebben de dames, waaronder ook wat kleine meisjes dansen uitgevoerd op ritme van wat muziek instrumenten. Een groot kampvuur was ook aangestoken en het geheel was een prachtig schouwspel, daar in de rimboe.

Wilma had vuurwerk gekocht en dat werd een groot succes. Ook hier waren sterretjes en ander vuurwerk dat de kinderen konden vasthouden, terwijl Tommy het grotere werk deed. Aan de oever van het stroompje werd het grote spul aangestoken en zo werd 2009 met veel geknal en licht uitgeluid. Tegen tien uur gingen we naar bed, want twaalf uur zouden we nooit gered hebben. De andere bewoners bleven wel op. Die maakte wat lawaai en Wilma vroeg op haar bekende manier of men wat stiller kon zijn. Haar overwicht op anderen is frappant, want het werd stil.

De volgende ochtend elkaar Gelukkig Nieuwjaar wensen, met een kop koffie aan het kampvuur warmen en een uitgebreid ontbijt aan de tafel voor de hut. Daarna alles inpakken, kinderen hielpen ons weer alle spullen over het stroompje te brengen, mijn trouwe Honda werd tot aan de nok van het dak volgeladen en we gingen op weg naar het naburige dorp om een foto te laten printen van Stefanie, want die foto zou worden ingezegend door een monnik van een mooi tempelcomplex.

Bij de fotozaak weren de foto's van de camera van Rob op een memory-stick gezet voor mijn gebruik en na enig zoeken werden wat foto's uitgeprint. Wilma wilde de foto's wel op een CD hebben, maar dat duurde veel te lang. De winkel had een pc uit het stenen tijdperk en het branden van die CD duurde wel erg lang. Uiteindelijk besloten we de zaak te annuleren en gingen we op weg naar Wat Banden, een groot tempelcomplex

Wilma en Rob hadden gezegd dat Wat Banden een prachtig complex was en dat bleek ook. Terwijl Wilma en Rob wachten op de monnik, Phra Krue Batuang Nartsilo, ging ik alles een beetje bekijken. Wat Banden is niet oud, alles is redelijk nieuw en er wordt steeds wat bijgebouwd. Maar de gebouwen zijn prachtig, veel houtsnijwerk en versieringen aan de pilaren van de tempels. Ook de ingangen van die tempels zijn prachtig om te zien. We waren er maar kort, want we wilden op tijd in Chaing Mai zijn. Ik kom zeker terug om dat Wat Banden opnieuw te bezoeken, want ik zag te weinig. Je kun er wel een dag verblijven. Het is 40 km van Chiang Mai, richting Fang.

Na een soepje te hebben gegeten, waren we tegen half-vier in Chiang Mai. We hadden kamers in het Chiang Mai Plaza Hotel. Een mooi hotel met ruime kamers en een badkamer met een bad. Wat een luxe na vijf dagen koud water, behalve in de bungalows dan. Bij de laatste bergdorp was het water steenkoud. Zelfs in de middag. Je gooide een pannetje water over je heen, want de douche werkte niet.

Dan is een warm bad een luxe waarvan je kunt genieten. Met een boek weekte ik een half uur in dat bad, schoor mij, kamde mijn haren en leek een ander mens.

Slapen bij de bergvolken is af en toe wat afzien. Zeker in deze periode van het jaar. Ik vond het wel een belevenis, deed wat kennis op over de leefwijze en de toekomst van enkele bergvolken die wij bezochten, weet hoe het is om in een bamboehut te slapen. Ik zal zeker nog weleens zo'n trip maken, maar dat zal wel even duren. Je raakt gewend aan wat luxe, ondanks dat je in Ngao woont en dan is het slapen bij bergvolken een primitief leven. Maar wel interessant en je moet het eenmaal hebben meegemaakt.

Princess Party Thailand

2010-01-08T06:07:00.000-08:00

Kinderfeest in Ngao

Februari verleden jaar organiseerde Rob en Wilma een kinderfeest in Ngao met als thema “Winny the Pooh”. Het was een groot succes en smaakte eigenlijk naar meer. Maanden lang werd er nog over dit kinderfeestje gesproken hier in Ngao. In principe zou dat kinderfeest een eenmalige gebeurtenis zijn.

Maar Wilma zou Wilma niet zijn als ze de kriebels weer kreeg bij thuiskomst. Nog geen drie weken naar haar thuiskomst kreeg ik een mail van haar dat zij had besloten weer een kinderfeest hier in Ngao te organiseren. Het feest zou als motto krijgen “Prinsessen en Prinsen van Walt Disney. Siriporn blij, want die had ook gehoopt op een voortzetting van dat kinderfeest. Mijn lege slaapkamer werd weer gereed gemaakt voor de dozen die al spoedig met enig regelmaat binnen kwamen. De postbode kon het vinden van mijn huis wel dromen en zijn “motosike” begon blij te brommen als die weer een lading dozen op de buddyseat vastgebonden kreeg.

In totaal zijn er 62 dozen, je weet wel van die grootste PTT-dozen naar mijn tuis gestuurd plus ruim 300 mails van Wilma met allerlei vragen, opmerkingen, aanwijzingen, kortom de voorbereidingen van het feest was in volle gang. Tijdens mijn twee bezoeken aan Nederland ging ik uiteraard bij Rob en Wilma op visite en voor 90% van de conversatie ging over dat feest. Een heel draaiboek was gereed met plattegrond en al.

Op 15 december 2009 was ik jarig en kwam Rob en Wilma op verjaardag bezoek. De auto van Tommy puilde uit en de vloer van mijn slaapkamer begon een beetje door te buigen van het gewicht van de dozen, grote plastic zakken en nog wat meer spul. Buiten het etentje dat ik mijn gasten aanbood, had Wilma het er maar druk mee om alles door te spreken met Siriporn. Die was al een tijdje bezig om alle kinderen aan te schrijven, compleet met uitnodiging en kleurplaat.

Siriporn nodigde de kinderen en met name de meisjes naar haar huis om de kleding te passen. Ik was daar een paar keer en de arme Johan kon vrijwel zijn huis niet in want het was me daar een komen en gaan van kinderen, de kleding lag overal verspreidt en zoals hier in Thailand gebruikelijk is kwam vaak de hele familie mee. De kleding weer netjes opgehangen met een naamkaartje van het kind erop. De grotere jongens moesten even wachten wan pas op 24 december zou hun kleding hier arriveren.

Wilma kwam op 24 december in gezelschap van Rob, Sylvia, Hendrik en hun twee kinderen, Gavin en Stefanie. Ook Peter uit Chiang Mai kwam ook. Mijn huis leek wel een conferentie-oord want het was een komen en gaan van mensen. Sylvia, Hendrik en de kinderen sliepen bij Thomas in een van zijn bungalows. Peter sliep daar ook.

25 december was de dag dat wij het terrein in orde zou brengen voor het feest. Dat terrein was gelegen naast het huis van Siriporn en Johan. Lekker groot en dus ruimte genoeg. Al vroeg kwamen de pick-up met acht grote tenten een groot aantal tafels en stoelen en bij het huis van Siriporn waren al een aantal dames bezig om voor de volgende dag voorbereiding voor het eten te maken.

Tot twee maal toe reed Pim met zijn pick-up van mijn huis om de spullen voor het kinderfeest naar het huis van Siriporn te brengen. Intussen werd de “muur” geplaatst met behulp van bamboestokken en werden de contouren van het feestterrein zichtbaar. De meeste spullen voor het feest bleven in het huis van Siriporn die nacht. Misdaad is hier in Ngao zeldzaam, maar je moest niet het spek op de kat binden, vond Wilma en Siriporn en gelijk hadden ze. Trouwens in de winternachten kan het hier behoorlijk afkoelen en is alles drijfnat in de ochtend door het hoge vochtigheidsgraad van de lucht hier.

De grote dag breekt dan eindelijk op 26 december aan. Het feest zou om 10.00 uur beginnen met het uitreiken van de kleding en het schminken van de kinderen. Maar al om half-negen stonden er al kinderen te dringen voor de veranda van Johan. Toen wij om negen uur daar aankwamen waren er al veel kinderen aanwezig en die konden bijna niet meer wachten totdat ze de kleding uitgereikt kregen. Siriporn en haar zuster Loy gingen dan ook vroeg alle kleding naar de tent brengen en gewapend met een microfoon probeerde Siriporn wat lijn in de chaos te krijgen. Dat lukte aardig en ook de tent waar er geschminkt zou worden liep aardig vol.

Vol trots paradeerde de kinderen in hun Prinsessen of prinsen pak rond. Intussen gingen Wilma en Sylvia de prijzen gereedleggen van de spelletjes. Die zouden om een uur beginnen. Van ieder kind werd door Hendrik een foto gemaakt. De memory-card van de camera bracht ik naar de foto-zaak en tegen drie uur zouden de foto's gereed zijn. Toen alles klaar was kregen de kinderen, maar ook de volwassenen te eten. De dames hadden hun best gedaan en al het eten werd opgegeten.

Wilma en Sylvia lieten zich ondertussen in mijn huis omkleden en opmaken om als Prinsessen een triomfantelijke intocht te maken in de versierde tuk-tuk van Thomas. Gavin stond hen daarbij terzijde als Prins op een paard. Een stok met een paardenhoofd wel te verstaan.

Het werd een triomfantelijke intocht van de twee Prinsessen met hun kleine Prins. De versierde tuk-tuk bracht hun aan het hek en tussen de twee rijen mensen door maat zij een wandeling naar de tent, waar de champagne klaar stond. Met het drinken van dat glas champagne was teven het startschot voor het begin van het feest.

Wilma had ook een optocht georganiseerd en Siriporn en ik hadden er mooie lange vaandels ervoor gekocht in een speciale winkel in Lampang. In de ochtend waren er vele ballonnen met helium gevuld en alle kinderen kregen een ballon. Langzaam werd zo de optocht bij het hek geformeerd. Er waren ook beveiligingsmensen aanwezig die de optocht zouden begeleiden en aan het hoofd van de beveiliging ging trots een oude bekende staan. Met “motosike”, sirene en zwaailichten. Ook maakte een dansgroep deel uit van die optocht.

Met de tuk-tuk voorop en de Prinsessen erin gingen de heuvel af. In een pick-up reed aan de staart van de optocht het orkest mee en die speelde leuke deuntjes. Thaise muziek wel te verstaan.

Het was warm en het zweet liep in straaltjes van menig gezicht. De optocht liep tot aan de voet van de heuvel en had veel bekijks. De dansgroep voerde enkele Thais dansen uit toen de optocht stilstond en daarna draaide de optocht en begon de tocht weer de heuvel op. Zo'n optocht had Bahndong nog nooit gezien. Een heleboel mensen vonden het prachtig, Het was ook een mooi gezicht, de kinderen met hun kleding, de ballonnen, de vaandels, de versierde tuk-tuk, de dansgroep en de muziek erbij.

Op het feestterrein aangekomen, werd de optocht ontbonden en begonnen de spelletjes. Daar lieten
Doornroosje Sylvia en haar dochter princess Steffannie

Tommy en zijn assistente Noy hun van hun beste kant zien. Met veel verve leidde Tommy de spelletjes en de kinderen speelde die spelletjes met groot enthousiasme mee.

alle kinderen kregen een of zelfs meerdere prijzen mee naar huis. Het orkest speelde prima mee met die spelletjes en de musici hadden pret voor twee want ook zij vonden het prachtig. Het was hetzelfde orkest als bij het eerste kinderfeest.

Tussen de bedrijven door kregen de kinderen mooi opgemaakt snoepjes, roti's, een soort omelet met zoetigheid, schud-ijs, gewoon roomijs, limonade en patat te eten. Volgens mij zijn de kinderen die dag wel een of meer kilo's aangekomen.

Tegen zes uur, het begon al donker te worden werd het laatste spelletje gespeeld. En langzaam raakte het terrein leeg. Maar de kinderen hadden ook gehoord dat er vuurwerk zou worden afgestoken en er bleef een aantal kinderen achter.

Peter had voor vuurwerk gezorgd en ook “veilig” vuurwerk voor kinderen. Die liepen daar mee rond met stokken de vuurballen uitspuugde, sterretjes etc. Maar het zwaardere werk werd door Peter en zijn helpers gedaan. De hemel boven Bahndong werd verlicht door kleurige vuurwerk. Uiteen spattende lichten, veel luide knallen en als klap op de bekende vuurpijl een prachtig fontein van helder sterren.

Het feest was voorbij, maar we hebben nog lang aan een tafel na gepraat bij de lichtjes van kaarsen en olielampen.

Wilma heeft haar kinderfeest gekregen en het was een groot succes. Zij en Rob hebben het hele jaar door voor dat feest gewerkt. Markten in Amsterdam en omgeving afgestruint naar feestspul, via internet de nodig zaken besteld, uren thuis aan het feest gewerkt, foto's, tekeningen geprint, t-shirts met opschrift geprint, en een video gemaakt met echte muizen als intro voor de “echte” video. Kortom Wilma en Rob zijn en waren de ziel van het feest. Ook Silvia en Hendrik hebben daar in Nederland veel voorbereidingen gedaan voor het feest. Namens alle inwoners en kinderen van Bahndong wil ik hun hartelijk dank zeggen voor hun inzet, hun passie voor het feest en het brengen van zoveel plezier in het leven van de kinderen hier, maar ook aan de volwassenen, die met volle teugen genoten van het feest.

Hier in Bahndong heeft Siriporn met haar vriendin Arun vele uren aan het feest gewijd. Zij hebben de kinderen uitgekozen en de zaken geregeld die hier geregeld moest worden. Half Bahndong heeft tijdens het feest en bij de voorbereidingen hand en spandiensten voor het feest gedaan. Johan en Pim hebben ook veel gedaan. Johan kon bijna zijn huis niet meer binnen en Pim heeft als vakman diverse goede aansluitingen gedaan en heeft veel heen en weer gereden. Vraag het maar aan Gavin. Die vond het prachtig om met Pim mee te mogen rijden.

Een ding wil ik nog wel kwijt. In de aanloop naar dit feest is er door diverse personen kritiek geleverd over het feest. Men kon het geld beter besteden was hun kritiek. Maar als je het plezier van de kinderen bekeek en de dankbaarheid van hun naar Rob en Wilma toe is die kritiek niet terecht. Wat is toch heerlijk om een groot aantal kinderen een dag lang veel plezier te verschaffen. Nog jaren zal hier in Bahndon over dat feest gesproken worden en “Tante” Wilma en “Oom” Rob worden hier op handen gedragen.

Video deel 1 en 2 van het kinderfeest:

Princess Children Party Thailand from ThailandGekClub on Vimeo.

PART 2 Princess Children Party Thailand from ThailandGekClub on Vimeo.

Economie in Thailand - colomn 18

2009-06-14T05:36:00.000-07:00

PDF versie download: http://www.4shared.com/file/111750316/8e982a9c/column_18.html
Voor de meeste toeristen die Thailand bezoeken, bestaat de economie van Thailand vrijwel alleen uit de koers Euro-Baht. Dat is niet verwonderlijk, want die paar weken dat ze in Thailand vertoeven pinnen of wisselen die toeriste hun Euro's voor Baht en hoe meer Bhat's men voor een euro krijgt hoe aangenamer het is.

Maar de economie van Thailand is meer dan die valuta-koers. Thais, maar ook ex-pats hebben er mee te maken. Ex-pats krijgen hun pensioen, VUT of welke vorm van inkomen meestal uit het land van herkomst en de koers is ook voor hen belangrijk Maar ook de prijzen van alledaagse dingen zijn belangrijk.

Thailand is een exportland. Dat Thailand een van de Aziatische Tijgers was en nog steeds is komt dat de export de laatste twintig jaren enorm is toegenomen. Even wat cijfers om dat de verduidelijken. De cijfers zijn over diverse sectoren verdeeld.

Het lijkt verbazend, maar van de landbouw, visserij en bosbouw draagt maar 11.4% bij aan het Bruto Nationaal Product. Dat is wat alle Thais samen produceren. Je zou verwachten dat het percentage veel hoger zou zijn. Thailand is nog steeds de grootste rijst exporteur van de wereld, maar India zit Thailand, wat dat betreft, kort op de hielen.

Mijnbouw en mineralen worden door Thailand uitgevoerd ten bedrage van 740 miljoen US dollars per jaar. Ook eigenlijk niet veel.

Maar dan komt die industrie aan de beurt.

De industrie draagt 43.9% bij aan het BNP (Bruto Nationaal Product), maar geeft werkgelegenheid aan maar 14% van de werkende bevolking. Landbouw geeft werkgelegenheid aan veel meer mensen, maar draagt veel minder bij aan de BNP

Het overgrote deel van de industrie is vervaardiging van producten, dat is 34.5% van de BNP. Tot dit jaar groeide die industrie gemiddeld met 3.4%.

Thailand is het centrum van de auto-industrie van Zuid-Oost-Zie. In 2004 produceerde Thailand 930.000 voertuigen, die vrijwel allen voor de export bestemd waren. Toyota, Ford, Honda en GM zijn de automerken die het meest in Thailand hebben geinvesteerd..

De elektronica industrie heeft behoorlijk wat concurrentie van met name Malaysia en Singapore.
De verwachting is dat Thailand langzaam maar zeker die concurrentie slag zal verliezen, omdat innovatie van deze industrie achterblijft.

De kleding industrie heeft het zwaar te verduren China en met name Vietnam zijn geduchte concurrenten en ook hier zal Thailand die slag verliezen. Het loonpeil t.o.v. Vietnam is in Thailand hoger en er zijn al heel wat textiel fabrieken verhuisd naar Vietnam. Op wat korte termijn zal Cambodja, ook vanwege die lage lonen, een deel van die industrie van Thailand overnemen.

Thailand verbruikt 838.000 vaten ruwe olie per dag. Deze moeten in zijn vrijwel in zijn geheel worden ingevoerd, want Thailand heeft weinig eigen olie bronnen. Die eigen ruwe olie reserve wordt geschat op 290 miljoen vaten. Er zijn 4 raffinaderijen die deze uwe olie omzetten in allerlei olieproducten.

In 2004 verbruikte Thailand 1.055 kubieke voet aardgas. De eigen aardgasproduktie is maar 790 kubieke voet en van Birma word de rest van het aardgas ge?mporteerd.

Thailand verbruikt 117.7 miljard kilo-watt uren. Het jaarlijks verbruik stijgt gemiddeld met 4.2%.
Elektriciteit wordt opgewekt door verbruik van steenkool, aardgas en hydro-waterkracht.

De meeste energie bedrijven in Thailand zijn overheids- of semi-overheids bedrijven, waardoor de prijs van energie door de staat wordt bepaald.

Thailand is het toeristen land van Zuid-Oost Azi?.. Het toerisme draagt voor 6% bij aan het BNP.. In 2004 brachten ruim 11 miljoen toeristen een bezoek aan Thailand. In de jaren 2005, 2006 en 2007 was er een stijging van de toeristenstroom. Hoewel het toerisme maar 6% bijdraagt aan het BNP, geeft het aan Thailand buitenlandse valuta en zijn veel mensen zijdelings afhankelijk van het toerisme.
Een negatieve kant van het toerisme is dat een gedeelte van de toeristen Thailand slechts bezoeken voor sex en dat de sex-industrie, met al zijn uitwassen, Thailand een redelijk slechte naam in de wereld bezorgt heeft wat toerisme betreft.

De banken in Zuid-Oost-Azi? hebben geleerd van de crisis van 1997-1998. Men heeft risico-volle leningen vermeden en hebben een behoorlijke deposito in hun kluizen.

Thailand is lid van de Asean Free Trade Area. Met China en Japan zijn handelsverdragen afgesloten.

Bangkok is het centrum van de economie van Thailand. Hoewel de overheid een spreiding van de industrie propageert, is het Bangkok dat het leeuwendeel opeist van de industrie. De belangrijkste economische gebeden zijn dan ook Bangkok ,het Oostelijk Zeegebied en Chiang Mai.

Phuket en de eilanden zijn de voornaamste toeristen centra, evenals Pattaya en Bangkok. Chaing Mai is het centrum in het Noorden van Thailand.

Dit zijn gewoon wat cijfers en wat feiten om de economie van Thailand in perspectief te zetten. Bangkok heeft zijn eigen effectenbeurs en de Bank van Thailand heeft dezelfde functie als de Nederlandse bank. Namelijk het toezicht houden op de banken, geld laten drukken en een monetair beleid voeren.

De Thaise economie zal in de toekomst zeker hervormingen nodig hebben. Ze zal buitenlandse investeerders moeten aantrekken, om economische groei te bevorderen. Op het gebied van telecommunicatie, spoorwegen, het opwekken van elektriciteit en havenfaciliteiten, moet er nog heel wat werk aan de winkel gebeuren. Buurlanden zitten niet stil en als Thailand een van de “Aziatische Tijgers” wilt blijven, zal het politiek stabiel moeten worden en de nodig hervormingen moeten doorvoeren.

De recessie.

Midden verleden jaar tekende in er Verenigde Staten een economische neergang aan. De grote boosdoener waren de makkelijk te verkrijgen hypotheken op huizen. Toen de rentestand wat naar boven ging, konden velen hun hypotheek niet meer betalen en werden banken opgezadeld met huizen die ver onder de waarde van de hypotheek waren. Omdat banken onderling hypotheken van elkaar kochten, kwamen de banken in problemen. Ze leende geen geld meer aan elkaar en daardoor ontstond een kettingreactie dat bedrijven geen kredieten meer konden krijgen, de beurzen naar beneden duikelden en bedrijven moesten inkrimpen. Consumenten gaven steeds minder uit en grote aankopen werden niet meer gedaan. Met name de auto-industrie in de VS had het bijzonder zwaar te verduren. Men zat men een grote voorraad auto's en de verkoop van auto's zakte in elkaar.

Het bleef niet beperkt tot de VS, maar ook Europa en met name Japan werden getroffen.

In het begin waren er berichten dat Thailand niet veel zou merken van de recessie. Dat was meer dagdromerij dan de werkelijkheid, want Thailand is een exportland bij uitstek. Doordat de economische neergang vrijwel overal toesloeg, ging de wereldhandel ook achteruit en werd de vraag naar exportgoederen uit Thailand ook verminderd. Ook hier was de auto-industrie het eerste slachtoffer. Meer dan 30.000 mensen werden in deze industrie ontslagen.

De banken in Thailand hadden weinig van die “giftige” hypotheken overgenomen van westerse banken en hadden genoeg banktegoed in de kluis. Daar zat niet het grootste probleem. Het waren de afzetmogelijkheden van Thaise producten die getroffen werd.

Bovendien kwam de politieke onrust ook bovendrijven. Thaksin was door een militaire coup afgezet en nar 16 maanden militair bewind kwam de partij van aanhangers van Thaksin toch weer aan de macht. Tegenstanders van Thaksin, de zgn. “gelen” hielden het Government House” maanden bezet en tot overmaat van ramp bezetten zij ook de twee vliegvelden van Bangkok, waardoor het vliegverkeer helemaal vastliep. Dat had weer als gevolg dat toeristen Thailand links lieten leggen de investeerders kopschuw werden om in Thailand te investeren.

Begin dit jaar kwamen de Democraten met een coalitie-regering an de macht, maar er kwam geen eind aan de politieke onrust in Thailand. Nu waren het de “roden”, aanhangers van Thaksin die voor onrust zorgde en als climax een topconferentiee van de Aseanlanden in Pattaya verstoorden en de dag daarop Bangkok op stelten zette. De toeristenstroom zakte toen helemaal weg en de investeerders lieten het ook verder afweten.

De huidige wereldrecessie heeft Thailand behoorlijk in zijn greep. Duizenden mensen zijn ontslagen, de toeristen blijven weg en nieuw investeringen laten op zich wachten.

De huidige regering heeft wat stimuleringsmaatregelen genomen, maar tot nu toe heeft dat weinig geholpen. Omdat Thailand altijd een behoorlijke economische groei in het verleden doormaakte hoefde ze niet vaak op de kapitaal markt geld te lenen. Grote projecten werden gefinancierd met hulp van andere landen en geld op de kapitaal markt werd niet vaak opgezocht.

Nu moet Thailand geld lenen op de kapitaalmarkt om de stimuleringsmaatregelen te kunnen financieren en daar is een groot gedeelte van de oppositie niet mee eens. De regering heeft de grootste moeite om die leningen door het Parlement te krijgen. Een dezer dagen zal er wel een beslissing worden genomen.
China en Japan hebben toegezegd dat zij vele miljoenen zullen uitgeven in de overige Aziatische landen om de economie weer en beetje op gang te krijgen, maar ook Japan en China hebben het moeilijk. Daar gaat de economie ook niet al te best.

Veel ontslagen werknemers keren weer terug naar de dorpen war ze vandaan gekomen zijn en helpen op de landerijen. Omdat daar het aanbod van werkkrachten de vraag overschrijdt worden de lonen daar ook laag gehouden. Een rai landbouwgrond levert mar een “x” bedrag op en als er meer mensen op die landerijen werken, duwt dat de lonen naar beneden.

Het vertrouwen in de economie van Thailand door de Thais zelf is laag. Men ziet om zich heen dat veel mensen hun baan hebben verloren en er is weinig sociale wetgeving om dat op te vangen. Buitendien komt de Thaise regering in geldnood want doordat er minder wordt ge?xporteerd en consumeert krijgt men minder geld in de staatskas.
70% va de Aziatische toeristenstroom is verdwenen en er is een vermindering van 40% van westerse toeristen. Vooral de kleine bedrijven die van het toerisme leven, krijgen grote klappen. Het zal zeker een paar jaar duren voor het vertrouwen van de toeristen weer herwonnen zal worden. Buitendien zijn vakantiebestemmingen in de buurlanden goedkoper. Thailand maakte dezelfde fout al Spanje in de 90-jaren. Spanje werd te duur en de vakantiegangers weken uit naar Griekenland en Turkije. Malaysia en Vietnam zijn een grote reclamecampagnes in het westen begonnen om die toeristen te lokken. Ze zijn goedkoper als Thailand en Cambodja is bezig om langzaam maar zeker toeristen te trekken.

Al met al ziet de economische toekomst voor Thailand er niet rooskleurig uit. Politieke onrust, het gebrek aan economische hervormingen, innovatie in nieuwe technieken en het achterblijven wat telecommunicatie betreft, geeft Thailand een achterstand bij de buurlanden.

Het is te hopen dat de huidige Minister-President, die een westerse opvoeding en opleiding heeft genoten die hervormingen zal kunnen doordrukken. Maar de oude politieke “vossen” zijn nog steeds actief. Pas als een jongere generatie politici aan het bewind zal komen kan er daadwerkelijk economische hervormingen plaatsvinden. En die heeft Thailand broodnodig.

Bronnen: Bloomberg
Wikipedia
Chulalongkorn University (economische faculteit)

www.thailandgek.nl

Colomn 18 Chao Por Pratupa

2009-05-09T04:23:00.000-07:00

Aan de snelweg Ngao-Lampang, lig op 36km van Ngao een “shrine”. Deze “shrine” is voor de soldaat die in zijn eentje het Burmese leger daar tegen hield. Veel Thais komen hier om hem te vereren en er is toch heel wat te zien.
Al is de “shrine” niet groot.

Hier kan men de geschiedenis van die soldaat, ook in het engels, lezen. Het verwonderlijke van deze “shrine” is dat er letterlijk honderden geesteshuisjes daar staan.
In alle stadia van ontbinding.
Tevens zijn er tientallen, zo niet honderden, beeldjes, zakjes met kruiden enz. langs de “shrine" gezet.

Dit is maar een klein gedeelte waar al die geesteshuisjes staan.

De “shrine” zelf is erg mooi met een beeld van die soldaat.
Achter deze “shrine” is een soort betonnen bak waar je vuurwerk in kan afsteken.
Dat vuurwerk en andere spullen koop je bij hetwinkeltje dat pal langs die “shrine” staat.
Het wordt bemand door soldaten, want het leger heeft het
beheer over deze “shrine”. Op enkele kilometers afstand is een legerplaats.

Je loopt via een betonnen weg in het rond en overal staan die geesteshuisjes.
Ook is er een marktwaar je allerlei soorten kruiden kan kopen.
Ook kan je flessen kopen, waarin houtsnipper zitten.

Je ooit daar whiskey of water in je en je krijgt dan een kruidendrank. Rob, die altijd op zoethout zit te
knabbelen, vond er ook zoethout. In heel Thailand kon hij het niet vinden maar hier wel. Je hoeft het geen uren te blijven hangen, maar het is een aangename stop als je van Chiang Rai onderweg bent naar Lampang of andersom. Ook hier komen geen toeristen.

Even buiten de “shrine” zijn er ook grotten en wat pas enkele jaren geleden ontdekt is, grotschilderingen..
Men is nog bezig om uit te vinden hoe oud deze grotschilderingen zijn.

Zoals de lezer kan lezen en zien is dat buiten de gebaande toeristische wegen er volop te zien is in Noord-Thailand. Ik schrijf het vaak, koop een goede reisgids, huur een auto en trek er uit.
Je zult verbaasd staan welke mooie plekjes en bezienswaardigheden je kan ontdekken, buiten die gebaande toeristische wegen.

Video prima beeld kwaliteit: http://pratupa.bravehost.com/index.htmlOf kijk naar Youtube hier onder:

Column19 - Wat Sri Khom Kham

2009-05-09T03:26:00.000-07:00

Wat Sri Khom Kham, hemel en hel in Phayao
Wat Sri Khom Khan ligt in Phayao, vrijwel aan het meer. Het is redelijk uitgestrekt en tegenover de Wat is een ruime parkeerplaats, met een marktje.

Wat is nu zo bijzonder aan die Wat. De tempel zelf is groot maar niet veel bijzonders. Er staat een groot gouden Boeddha-beeld, maar dat zie je overal.

Het bijzonder van die Wat is dat op honderd meter van de tempel er een beeldentuin is waar dehemel en hel worden afgebeeld. De beelden zijn fors en beelden op niet zachtzinnig wijze de hel uit,terwijl de hemel, de weg die Boeddha aanwijst, met mooie beelden versiert is.
In deze pot zitten de “ongelovigen”. Die zitten in een kokende pot. Als je goed oplet hebben demeeste “ongelovige” in die pot een rechte neus. Dus “ falangs”, die niet in Boeddha geloven of nietzijn weg volgen.
Honger en dorst is hun straf. In die hel zijn daarom de darmen maar verwijderd. Broodmager moet
je je leven slijten in die hel.
Hier zitten de “ongelovigen” te wachten op hun veroordeling naar de hel.
De figuur rechtsboven wijst al naar de hel, terwijl de figuur links ook niet mis is met het aanwijzen van de beschuldigden.

Op de voorgrond heeft een onthoofde beeld het hoofd van Boeddha in zijn handen, wat het afwijzenvan Boeddha symboliseert. De “ongelovigen' zitten vol deemoed, de handjes gevouwen, maar geen moedertjelief helpt. Naar de hel zullen ze gaan.

Hier zitten dan die “ongelovigen”. De ene kan niet meer praten vanwege zijn lange tong, de andere
kan niet meer eten, want zijn darmen liggen eruit, terwijl diegene die op de achtergrond staat lang mager en heel lelijk is. Eigen schuld, dikke bult zou ik zo zeggen. Had je maar de wegen vanBoeddha moeten volgen.

Hier zitten dan “zondaars” die pleiten voor Boeddha of in hun volgend leven weer als mens te mogen terugkeren.
In hun eerdere leven hebben ze zich misdragen en zijn waardoor verlaagd in
dierlijk leven. Vol spijt en deemoedig vragen ze Boeddha om in een mens het volgende leven in te gaan en zullen, plechtig belovend, hun leven beteren, zodat ze later steeds in een beter persoon kunnen overgaan.

Aan elk soort ongelovige wordt gedacht. Een “sekstoerist” die alle wetten van Boeddha aan zijn
laars lapte tijdens een vakantie in Pattaya, word gestraft in de hel. Met zo'n verschrompelde genotsspier kan hij niet veel meer uitrichten. Had hij maar meer tempels in Pattaya moeten bezoeken.

Maar er is redding voor iedereen. Als je de weg van Boeddha maar volgt.
Eerst een behoorlijk wassing in die vijver om al je zonden van je weg te wassen, draken zien wel toe dat dat heel grondiggebeurt, en daarna loopt je de trap op om via verschillende stadia, zie de beelden op de achtergrond,Boeddha en dus Nirwana te bereiken.

De monniken helpen je wel daarbij. Zij zitten voor Boeddha in gebed verzonken, maar Boeddha
slaapt. Dat geeft niets, want hij is overal aanwezig en zal je de weg wijzen naar een goed leven,
zodat je ook in het Nirwana van een welverdiende rust kan genieten.

Het beeldenpark is niet groot, maar het is prachtig om te zie hoe de verschillende stadia worden uitgebeeld. Aan de verbeelding wordt niets nagelaten. Het is grof, soms schokkend, maar fascinerend om te zien.

Wat Sri Khom Kham, ligt in Phayao aan de weg langs het meer. Niet aan de boulevard. Als je vanuitChiang Mai de eerste afslag naar Phayao neem, kom je eerst lang het ziekenhuis en na ong. 2 kmzie je aan je linkerhand een parkeerplaats met een markt en aan je rechterkant het tempelcomplex.
Het is zeker een bezoek waard. Er komen vrijwel geen toeristen naar deze plek, want Phayao ligtniet op de toeristen route.

Colomn 17 De reis naar ISAN

2009-03-16T08:15:00.000-07:00

De reis naar ISAN

Rob en Wilma vroegen mij een aantal maanden geleden of zij niet met Titiwhat en mij een trip naar de Isan konden maken. Ze wilde dan ook de moeder van Titiwhat bezoeken. Na overleg met Ttitwhat was die trip in kannen en kruiken. Vooral Rob en Wilma vonden het een belevenis om met een monnik op pad te gaan. En zij wilde graag in een wat slapen. Dat kon ook worden geregeld.

Nu zijn afstanden groot in de kop van Thailand. De eerste dag zouden we naar Khon Kaen gaan, een dikke 700 km van Ngao vandaan. Dat zou dus een pittige rit met mijn trouwe Honda vergen. Verder wilde ze bij Khon Kaen de “cobra-village” bekijken en dan naar Nong Khai. Daar het beeldenpark, de Mekong en de markt bezoeken. De trip zou afgesloten worden met een overnachting in Loei.

Overnachten in de Wat bij Nong Khai bleek een probleem te zijn. Niet getreurd, een overnachting in Wat Analayo bleek tot de mogelijkheden te behoren.

Na een ochtend uitrusten na het kinderfeest, gingen we in de middag van 15 februari op pad naar Phayao. Daar zouden een Wat bezoeken, die Rob al jaren op het programma had staan. De tempel zelf is niet veel bijzonders, maar langs die tempel ligt een klein park, de “hel”genaamd. Het zijn beelden en een thema die de “hel” voorstellen als je niet als boedist door het leven gaat. Ook “nirwana” bereiken wordt uitgebeeld. Als je in Phayao komt, bezoekt dat parkje maar eens. Iets bijzonders. Ik zal er een aparte column aanwijden met de nodige foto’s want veel beelden hebben een uitleg nodig.

We aten bij het meer en toen op weg naar Wat Analayo, waar Titiwhat al op ons zat te wachten. W kregen koffie, geserveerd door nonnen en zaten met een aantal monniken gezellig te babbelen. Ik wist niet waar we zouden slapen, Titiwhat had dat niet aan mijn verteld. Tegen negen uur gingen we onze slaapgelegenheid. Het was een huis even buiten de echte wat. Een 5-sterrenhotel was er niks bij. Wat een mooie woning was het daar. Rob en Wilma kregen een grote slaapkamer met eigen douche en WC en ik kreeg ook zo’n kamer. We konden koffie zetten en er was airco in dat huis. Een prima slaapgelegenheid dus.

De volgende ochtend vroeg uit de veren, want er stond een fikse rit voor de boeg. Even langs mijn huis gereden en om de slaapzakken daar te brengen. Die hadden we niet nodig gehad, die nacht, want daar in Wat Analayo was alles om goed te kunnen slapen.

We reden de route Phrae, Uttaradit, Pichanaluk, daar de weg nr. 12 op en die voert naar Khon Khaen. 300 km verder. We zouden die avond in het restaurant van de vader van Titwhat eten. Dat was vlakbij Khon Kaen. Met de nodige stops kwamen we bij familie van Titiwhat op ruim 80km van Khon Kaen aan. Die familie heeft een grote bandenzaak, waar autobanden verkocht worden en ook stuurinrichtingen e.d. worden uitgelijnd. We kregen koffie en reden toen door naar Khon Kaen. Intussen had Titiwhat gebeld en aangekomen bij het hotel, bleek dat er niet gegeten zou worden bij het restauran van zijn vader. Waarom, dat kon Titiwhat mij niet duidelijk maken. Wilma had wat voor zijn vader gekocht, dus dat bleek overtollige ballast te worden. Rob, Wilma en ik aten maar in en restaurant vlakbij het hotel en gingen vroeg naar bed. Die rit was lang en we waren wat moe.

Gevaarlijk?

De volgende ochtend naar de “Cobra-village”. Dat was 40km buiten Khon Kaen en werd redelijk goed aangegeven. Er zou een show om elf uur beginnen, maar we waren er al net na tien uur en we kregen een privéshow. Wilma liet zich niet onbetuigd en danste vrolijk met met een slang om haar hals.

De slangendans.

Dat er een monnik meekwam, was voor de mensen iets bijzonders denk ik, want Titiwhat deelde wat uit en men ging op de knieën om dat in ontvangst te nemen.
Titiwhat deelt uit.

Ook ik moest er aan geloven en kreeg een boa constrictor om mijn hals. Nu ben ik niet bang voor slangen, dus danste ik ook maar en beetje in het rond met die wurgslang.

Blijven lachen.

Die hele “cobra’village” is een paar huizen met een omheining. Het geheel maakt een wat vervallen indruk, maar er is een nieuw gebouw in aanbouw. Het lijkt dat het een tempel zal worden. Overigens waren de mensen daar erg vriendelijk en het kost bijna niets. 20 baht entree, maar je geeft hier en daar nog wel wat uit aan de mensen die daar een show opvoeren.

Om elf uur kwam er een bus met schoolkinderen en die kregen die show van elf uur. Rob en Wilma wilde in het aangrenzende dorp wat kijken, omdat volgens verhalen die zij gehoord hadden dat in dat dorp de slangen als waak-slangen gebruikt werden. Titiwhat en ik wachtte rustig af in een winkel op de terugkomst van Rob en Wilma. Er was geen slang te zien. Nu weet ik dat de meest slangen shuw van aard zijn en dat ze als waak-slang zouden fungeren is voor mij wat kort door de bocht. Dat ze er zijn bij de huizen, dat is zeker. Slangen jagen op muizen, ratten e.d. en die zijn daar zeker aanwezig. Maar een slang gebruiken als “waakhond”., daar geloofde ik niet veel van.

Titiwhat moet voor twaalf uur eten en dus op weg naar een restaurantje, waar wij wat dronken en Titiwhat zich tegoed deed aan voedsel. Van daaruit zouden we naar het huis van zijn moeder gaan. Ik was er een keer geweest, maar wist echt niet meer waar dat lag. Vol goede moed de auto in en Titiwhat zou ons wel de weg wijzen. Nou, dat hebben we geweten. Via allerlei wegen, tweedaags, kwamen we naar drie-en-een half uur uiteindelijk aan bij het huis van zijn moeder. Om even vooruit te lopen op de gebeurtenissen, was het ons duidelijk dat het huis van zijn moeder op nog geen uur afstand van Khon Kaen was, als we de vierbaansweg hadden genomen!

Maar goed, we waren aangekomen in het dorpje waar zijn moeder woont. Die lag nog te slapen en werd niet wakker gemaakt. De zuster van Titiwhat verwelkomde ons en Wilma begon uit te pakken uit de mand met allerlei spullen die zij gekocht had. Het was een grote mand, geheel gevuld. Er kwamen nog een paar dames erbij zitten en die keken vol verwachting wat er zo uit die mand kwam zetten.

Wilma deelt uit.

Wilma zou Wilma niet zijn als ze geen spelletje met de kinderen zou doen. Zij en Rob liepen wat door het dorp. Kochten wat spullen, snoep en Cola en bij terugkomst bij het huis hadden ze al wat kinderen verzameld om zich heen. De straat op en wat spelletjes doen. Wilma zette de pakjes snoep en cola op de straat en de kinderen moesten met hun sandaal een van die zaken raken. Raakte ze, dan was de prijs voor hen. Veel hilariteit alom en Wilma was de gevierde vrouw van het dorp.

Sandalen gooien.

Tegen half-vijf reden we weg op naar Nong Khai. Op weg er naar toe ontdekten we dat we een grote omweg hadden gereden om het huis van de moeder van Titiwhat te bereiken. In het donker kamen in Nong Khai aan en we gingen meten naar onze kamers. We waren moe en we bestelde wat via “roomservice” om wat te eten en gingen vroeg naar bed.

De volgende dag op naar het beeldenpark. Het is ong. vier kilometer van Nong Khai gelegen en het is opgezet door een Thais-Laotiaanse gebedsgenezer. Hij is inmiddels al een paar jaar dood, maar het park is behoorlijk uitgebreid. De meest vreemdsoortige beelden zie je. Hele grote en alles heeft een hindoe-achtige vormgeving.

Ook zijn er enkele visvijvers, waar je de vissen kunt voeren. Er zijn behoorlijk grote vissen in die vijver en die krioelen om het brood en ander voer te bemachtigen.

Er is een drie verdiepingen gebouw, waar veel bhoedha-beelden en andere soort beelden zijn.

De “Sjamaan”, want dat was die stichter van dit park ligt op de tweede etage in een glazen kist. Moeilijk te fotografeerden want er is een glazen muur tussen het publiek en die glazen kist.

Een beeld uit dat park.

Buiten dat gebouw is en prachtige pilaren galerij. Het is een park om zeker te bezoeken als je in Nong Khai bent. Er zijn wel weinig schaduwplaatsen, alleen bij het gebouw kan je in de schaduw zitten. Maar het is wel een apart soort park.

Pilarengalerij.

Titiwhat ging eten en wij gingen de markt op langs de boulevard van Nong Khai langs de Mekong. Daar werden uiteraard de nodig spullen gekocht en gingen we even onder de “friendship” brug kijken. Later kwamen we er terug en gingen we naar het strand dat langs die brug ligt. Het is een strand waar veel mensen komen, er zijn restaurantjes en Wilma kocht meteen een soort badpak, kleede zich om en ging de Mekong in.

We aten die avond in een prima Thais restaurant, die Rob in het voorbijgaan gezien had. Een perfect restaurant. Wilma koos die uit omdat tegenover er ook en restaurant was. Wilma vond “ons” restaurant beter en gelijk had ze. Het heeft een prima entourage en het eten is er verrukkelijk. Een aanrader.

De volgende dag op weg naar Loei. In de Isan waar we reden was alles dor en droog. We reden langs de Mekong en het was groen. De omgeving is erg mooi en je ziet veel. Met de nodige stops kwamen we in Loei aan. De omgeving van Loei is erg mooi, veel groen, maar de stad zelf is niet veel aan. We reden er doorheen en alleen het park in het centrum kon ons bekoren. Titiwhat had een resort voor ons uitgezocht, 30km buiten Loei. Hoewel de afstand Nong Khai Loei “maar” 250 km is, deden we er lang over omdat alles twee-baans is. Wel kwamen onderweg een prachtig tempel tegen. Die is gebouwd voor een monnik, die aan aantal jaren geleden is overleden. Zijn kist staat in die tempel. Die tempel staat in een prachtig park met uitzicht op de Mekong.

De tempel voor de monnik

Binnen de tempel staat een gouden kist waar de vereerde monnik in ligt, omgeven met grote bloemenkransen. De tempel met het park is gebouwd na zijn overlijden en heeft zeker miljoenen gekost. Het is zeker een bezoek waar als je van Nong Khai via de Mekong naar Loei rijdt.

Het resort ligt in een prachtig natuurgebied. Ongeveer 1 km buiten het dorpje, Phurua, genaamd. Er zijn bungalows, maar ook kamers. We hadden een kamer met balkon met een mooi uitzicht. Voor diegene die van mooie natuur houden, is dit een goed resort om als uigang punt te dienen.

Allen het ontbijt was om te huilen.Toen wij in de ochtend voor het ontbijt kwamen, was er vrijwel niks. Geen personeel, wat gebakken rijst en dat was het. Wilma ging de keuken in, gaf wat aanwijzingen, en na een kwartier kwam ze aanzetten met een trolley vol met brood, gebakken eieren, spek en ham, jam was er ook bij en koffie. Titihwat werd in alle voorgaande hotels apart bediend, maar hier moesten wij voor hem zorgen. Op dat gebod was het ressort een aanfluiting. Als Wilma niet zo kordaat was opgetreden, hadden we geen ontbijt gehad. Wat ook vreemd is dat je er niet met een creditcard kan betalen. Overal in Thailand kun je met een creditcard betalen, maar in het resort was dat niet mogelijk. Het is een mooi resort, maar het management kan zeker verbeteren. Ook een minpunt is dat je online, de site is vrijwel alleen in het Thais, niet kan reserveren, ook niet via e-mail, alleen telefonisch. Men spreekt er zeer gebrekkig Engels.

De avond zijn wij het dorp gaan verkennen en aten in een gezellig Thaise restaurant. Het dorp stelt niet veel voor.

Toen op weg naar huis. Titihwat moest de bus halen nar Bangkok voor een conferentie en hij vroeg of ik hem in Lampan kon afzetten bij het busstation. Dat was wel bijna 100 km omrijden, maar goed. Toen wilde hij dat ik hem bij het busstation in Pitchanaluk kon afzetten. Dat was veel beter, want dan hoefde ik vrijwel net om te rijden. Jullie raden het wel, de ochtend van vertrek vroeg Titiwhat of ik hem toch in Lampang kon afzetten. Eigenlijk kwam het goed uit, want wij moesten in Big C nog wat inkopen doen. Maar dat had ook in Pitchanaluk gekund. Dus 100 km omrijden dan maar.

Tegen zes uur waren wij in Ngao. Vermoeid van het vele rijden in de auto, want we hadden in vijf dagen ruim 2000 km gereden. Het was zeker de moeite waard deze trip, maar eigenlijk had er twee dagen aangeplakt moeten worden. Men vergist zich hier vaak in de afstanden die men moet rijden. Maar we hebben wel lol gehad en ik heb me best vermaakt. Ook Wilma en Rob hadden het naar hun zin gehad. Titiwhat vond het erg leuk om met drie “farangs” op pad te gaan.

Column 17, het kinderfeest in Ngao 2009

2009-02-26T01:48:00.000-08:00

Ieder jaar, als Rob en Wilma op vakantie zijn in Thailand, geeft Wilma een kinderfeest. Dat gebeurde altijd bij een bergstam. Verleden jaar deden ze dat ook en kwamen toen een dagje bij mij op visite. Ze ontmoete Johan en Siriporn en terloops vroeg Siriporn of Wilma niet dat kinderfeest volgend jaar in Ngao zou kunnen houden. Voor de arme kinderen van Ngao, zo betoogde Siriporn. Wilma nam dat in beraad en zou erover nadenken. Ik zou als doorgeefluik kunnen fungeren.

Een paar weken later kreeg ik een e-mail van Wilma met de mededeling dat zij had besloten dat het Kinderfeest in Ngao zou worden gehouden. Ik zou in de loop van de maanden wel wat spulletjes toegestuurd krijgen voor dat kinderfeest. Nou, dat heb ik geweten. Ik kreeg 12 dozen toegestuurd met allerlei spullen. Kleding, prijzen, opmaakspullen, je kunt het zo gek niet opnoemen, of het zat in die dozen. Ik had een lege slaapkamer en daar werden de dozen opgeslagen. Peter in Chiang Mai werd ook ingeschakeld en die zou het vuurwerk regelen.

Kamer vol dozen

Met Siriporn regelde ik de tenten, het koken van het eten en zij regelde het aantal kinderen. Er zouden 80-100 kinderen komen. Tenten werden besteld, tafels en stoelen en de ruimte langs het huis van Johan en Siriporn zou worden gebruikt als locatie voor het kinderfeest. Tevens zou er een echt Thais orkestje komen die de muziek zou verzorgen.

En paar dagen voor het feest kwamen Rob en Wilma naar Ngao en werd er inkopen gedaan. Bij Big C in Lampang werd de inkopen gedaan. Drie volle winkelwagens werden volgestouwd en mij trouwe Honda kon het nog net laden. Toen naar Lotus, want daar waren enkele spullen die Big C niet had. Dat was ook een volle winkelwagen daar. Alles ging in mijn Honda.

Wilma aan het uitzoeken.

Wilma was wel een paar uur bezig om alles uit te zoeken in de lege slaapkamer van me. Rob en ik zaten lekker op de veranda van het goede leven te genieten, terwijl Wilma boven bezig was. We zagen haar bijna niet.

Op zaterdag de 14de februari was het dan zover. Het Grote Kinderfeest van Ngao kon beginnen.

Eerst was er een ceremonie bij een groot geesteshuisje om de geesten goed te stemmen en het goed slagen van het feest af te roepen. Een varkenskop (gekookt), twee kippen, ook gekookt, fruit, bloemen en wat drank werd bij dat geesteshuisje gezet en Rob, Wilma, Siriporn en wat andere medewerkers baden voor een goede dag van het feest.

Bidden voor een goed geslaagd feest.

Tegen negen uur kwamen de eerste kinderen al naar het terrein. Die kregen feestkleding en er werd een begin gemaakt met het schminken van de gezichten van de kinderen. Eerst deed Beppie het in haar eentje, maar later kwamen andere dames helpen, zodat binnen een paar uur veel kinderen geschminkt erbij liepen.

Het schminken van de gezichten

Er was een groot zeil op de grond gelegd, waar de kinderen hun maskers konden inkleuren, een workshop werd zo gevormd. Wilma legde alles geduldig uit en er kwamen steeds meer kinderen, zodat tegen tien uur het terrein vol met kinderen en hun moeders waren.

Kinderen aan het werk.

Het terrein was mooi versierd en er was een kraampje waar je limonade kon krijgen en er was een kraampje waar je een ijsje kon krijgen. Dat ijsje is een zgn. “schudijsje”. In een bak met ijs worden een aantal metalen trechtertjes gezet en die trechtertjes worden gevuld met een soort limonade. Dat verijst en om te voorkomen dat, dat limonade-ijs aan het metaal plakt, wordt er voordurend geschud aan de trechtertjes.

De ochtend werd gevuld met workshops, schminken en het op tafel zetten van al de prijzen. Tommy, de gids en chauffeur van Rob en Wilma, was ook aanwezig met een van zijn medewerksters, terwijl Siriporn en Dweil ook in de weer waren. Tommy en Wilma namen de spelletjes door, de prijzen werden keurig op volgorde gelegd en tegen twaalf uur werd het eten gebracht. Een aantal dames hadden bij het huis van Siriporn een paar uur staan koken en de kinderen, maar ook de volwassenen hadden honger gekregen. Het eten werd uitgedeeld. Een lange rij stond voor de tafels om het eten in ontvangst te nemen. Alles was op papieren borden met plastic lepels en vorken. Dus niet veel om af te wassen.

Eten wordt uitgedeeld.

Om een uur begonnen de spelletjes. De kinderen werden in leeftijdsgroepen ingedeeld en iedereen zat onder de tent, want het was warm. Tommy was een prima ceremoniemeester, hij had al diverse kinderfeesten van Rob en Wilma meegemaakt, dus had hij ervaring hiermee. Intussen had Wilma zich omgekleed als Tijgetje, het vriendje van Winny-the Pooh, het thema van het feest. Geel was de kleur van het feest.
Wilma als Tijgetje

Het eerste spelletje was met een skippybal rond springen en men moest dan wat opdrachten uitvoeren. De jongens tegen de meiden. Dat vonden ze wel leuk. De winnaars kregen een opblaasstoel. Maar voor ieder kind was er een prijs. Niemand ging met lege handen naar huis.

Het Skippy-bal spel.

Toen kwamen de jongste kinderen aan de beurt. Die deden een soort stoelendans. Maar omdat men hier de gewoonte heeft om op de vloer te zitten werden er grote zakdoeken gebruikt i.p.v. stoelen. Het thais orkest deed prima mee om de muziek stop te zetten. Voor elk kind was er, behalve voor de winnaar, een kleine Winny-the-Pooh knuffel, terwijl de winnaar een grote Winny-the-Pooh pop kreeg. Uiteindelijk waren er een meisje en een kleine jongen over. Het meisje won en de kleine jongen kreeg dat kleine knuffeltje. Hij stond er heel erg beteuterd bij toen het meisje die grote pop kreeg. Zijn gezichtsuitdrukking was voor mij het hoogtepunt van het feest. Zoveel teleurstelling en dat mannetje begreep maar niet waarom hij die grote pop niet kreeg.Kijk naar het mannetje in het midden. Die had de tweede plaats, maar is niet gelukkig

Toen was er zaklopen. Dat was ook een leuk spelletje. Z vielen als Manke Nelissen neer. De kinderen in de tent spoorde de deelnemer luidruchtig aan en uiteindelijk kwam er een winnaar te voorschijn.

Zaklopen is zo moeilijk

Er was ook een spelletje, waar de deelnemers een soort droge koek naar binnen moesten werken, met water als hulpmiddel en dan een bakje met meel leegblazen waaronder een 10-baht stuk verborgen lag. Wie als eerste het muntstuk had was de winnaar.

Dat droge koekje is maar moeilijk weg te werken.

Een van de laatst spelletjes was dat twee groepen kinderen, samengebonden aan de enkels met touwen een race gingen lopen. Dat bleek een te moeilijke opgave. Toen besloot Wilma en Tommy dat de kinderen in paren, samengebonden, zouden lopen. De prijzen voor de eerste 5 paren logen er niet om. Er stonden 10 radio’s te pronken op de tafel als eerste prijs. Het werd wel lachen. Maar uiteindelijk waren er 5 winnende paren.

Dat is moeilijk met zoveel samengebonden enkels.

Wilma, in samenwerking met Siriporn, had er voor gezorgd dat er een “Roti-karretje” naar het terrein kwam. Die roti-man bakte de Thaise roti in een sneltrein vaart. Om vier uur kwam er een horde kinderen naar dat roti-karretje en vormde zich een lange rij om een roti te krijgen.
Roti uitdelen.

Het thais orkestje speelde de hele dag Thaise muziek en waren prima bezig tijdens de spelletjes om die, wat de muziek betreft, in goede banen te leiden.
Het orkest

Wilma had ook bedacht dat er een soort competitie tussen de leden van dat orkest moest zijn. De muzikant die het beste hun muziekinstrument bespeelde kreeg een prijs van 500 baht. De rest kreeg 100 baht als prijs.

Er werd een jury samengesteld en die kreeg een aantal bloemen kransen die ze om de nek van hun favoriete speler konden hangen. Ze konden ook meerdere muzikanten een bloemenkrans omhangen
Wilma telde later het aantal bloemen kransen die om de nekken van de muzikanten hingen en de fluitspeler bleek de meest kransen om zijn nek te hebben hangen en kreeg dus 500 baht.

Wilma telt de bloemenkransen.

Intussen hadden de dames bij de keuken een grote wok met olie klaarstaan en werd er patat gebakken. Wilma had zelfs puntzakjes uit Nederland gestuurd, waar de patat in kon. Met ketchup en mayonaise werden veel van die zakjes patat uitgedeeld met wat vleesballetjes erbij.

Tegen vijf uur liep langzaam het feestterrein leeg. Vermoeide kinderen werden op de brommers geladen, hun prijzen stevig in de hand en konden de medewerkers even uitblazen.

Een lange dag.

Wilma had ook voor de medewerkers wat in petto. Zij organiseerde een loterij. Iedere medewerker kreeg een aantal loten en de loterij kon beginnen. Een groot aantal spullen werden verloot en iedere medewerker had wel prijs, want alle loten werden verloot.

Toen het donker was, werd er een nog vuurwerk afgestoken die Peter gekocht had en in een eerder stadium bij mij had afgeleverd. Omdat het huis van Johan en Siriporn op een heuvel ligt, kon hel Ngao meegenieten van dit vuurwerk. Stom als ik was, had ik twee vuurwerkstukken bij mijn huis vergeten en die hebben we later op de avond afgestoken. Kon Ngao twee keer genieten van vuurwerk.

Al met al en zeer geslaagd Kinderfeest. Zo’n feest was nog nooit in Ngao gegeven en de kinderen hebben met volle teugen van dit feest genoten. Er zal nog maanden over dit feest in Ngao gesproken worden, neem dat van mij aan.

Alle medewerkers hebben hun beste beentje bijgezet, maar ik moet twee mensen voor het voetlicht stellen. Dat is in de eerste plaats Wilma, die het gehele jaar door stad en land in Amsterdam doorliep om de prijzen te kopen en dozen naar mij te sturen en een grote fantasie had wat de prijzen, kleding e.d. Rob heeft ook het nodige gedaan in dit verband. Ook op het feest zelf was zij de grote animator. De kinderen genoten van het optreden van haar als Tijgetje.

Ook Siriporn kan in het zonnetje worden gezet. Zij zorgde dat er kinderen kwamen, het orkestje kwam, de tenten, tafels, stoelen e.d. op het terrein kwamen en ook zij was onvermoeibaar tijdens et feest.

Verder aan alle medewerkers hulde, want zo een feest had Ngao nog niet gezien.

VIDEO DEEL 1
Winny Pooh in Thailand, in Ngao PART 1 from ThailandGekClub on Vimeo.

VIDEO DEEL 2

Winny Pooh in Thailand, in Ngao PART 2 from ThailandGekClub on Vimeo.

En bedankt Ilona Peuten van http://www.traktatiecorner.nl/

Vakantie in Thailand met familie.

2009-01-13T02:49:00.000-08:00

Colomn 16:
Na een afwezigheid van een paar maanden, neem ik weer de draad op met mijn columns. De reden was dat mijn familie hier op vakantie kwam en ik met hen door Thailand trok.

Je woont in Thailand en de familie in Nederland zijn dan nieuwsgierig hoe Thailand eruit ziet en hoe je daar woont. Omdat een zus van mij in Namibië woont, zijn de meeste familieleden al in Afrika geweest en nu willen ze zie eens Azië bekijken. Nou, ja, een stukje Azië zien dan.

Ik vind het wel leuk. Je ontmoet elkaar weer en je kunt ze een leuk programma aanbieden, want Thailand heeft voor elk wat wils.

In oktober kwam mijn zus en zwager op bezoek. Die waren eigenlijk meer geïnteresseerd in huizen, want zij willen over een paar jaar Nederland verlaten en zich in het buitenland vestigen. Namibië of Thailand zou dan de logische keuze zijn.

Met mijn trouwe Honda hebben we eerst Pattaya, de omgeving daarvan, verkent om een geschikte woning te vinden. Dat liep eigenlijk op een desillusie af, want het plaats waar zij dachten een prachtig omgeving te kunnen aantreffen, bleek dat er nog niet gebouwd was en er ook niet in de toekomst niet zou worden gebouwd. Wat ook meespeelde dat het die week in Pattaya elke dag regende. Weinig zon en we werden getrakteerd op hoosbuien.

Dan maar naar Cha-Am-Hua Hin. Ik was er zelf nog nooit geweest, dus was het ook voor mij een nieuwe ervaring.

Ik moet zeggen dat vooral Hua-Hin mij aangenaam overkwam. Leuke stad, rustig, met veel leuke restaurants en hotels.

Buiten Hua-Hin wordt er veel gebouwd. Vee estates staan er of worden gebouwd. Bij een estate, 12 kilometer buiten Hua-Hin, was het prachtig. Dat estate ligt tegen de bergen aan, elk huis heeft een ruime tuin met zwembad en die kijkt de vallei in met op de achtergrond de zee. Een prima locatie om daar te vertoeven. Zus en zwager waren wel tevreden over het estate, maar wilde nog geen beslissing nemen. Dat zou wel genomen worden als men terug was in Nederland en alles op een rijtje geplaatst zou worden.

En paar dagen Bangkok en toen naar mijn woonplaats Ngao. Om wat uit te rusten. Zij wilde niet in Ngao gaan wonen. Te stil en te ver van de bewoonde wereld. Maar dat is meestal ook de mening van de meeste bezoekers die hier op visite komen. Een prachtige omgeving, maar te stil en te ver van een behoorlijke stad.

We hebben ook voor een paar dagen Chaing Mai aangedaan en door ook wat estates en huizen bekeken. In die tijd was het Loy Kratong-feest in Chiang Mai en ze hebben zich daar zeker goed vermaakt. Maar het was ook koud daar in Chiang Mai die tijd, maar overdag was het er heerlijk weer. Vanuit Chiang mai vlogen ze via Bangkok weer terug nar Nederland. Ik zal t.z.t. wel vernemen waar zus en zwager eventueel gaan vestigen. Op zichzelf was het wel en leuke tijd, maar het was geen “echte” vakantie, omdat men met een bepaald doel naar Thailand kwam. Of dat doel bevredigend was, dat zal in de toekomst wel blijken.

Heel anders was de vakantie van mijn broer en schoonzus me hun twee volwassen dochters. Die kwamen om zon, zee strand en natuur. Nou, dat biedt Thailand volop.

Ze kwamen via Bangkok rechtreeks naar Chiang Mai.We reden naar Ngao en verbleven een paar dagen hier bij mij in huis. Om even op adem te komen en de omgeving te bekijken.

We zijn naar de “Witte Wat” bij Chiang Rai geweest, het natuurpark “Chae Son” bezocht met zijn watervallen en warmwaterbronnen, mijn broer kreeg echte Thaise massage van mijn masseuse en verder lieten ze het Thaise eten goed smaken. Men vond Thaise eten heel lekker en als we in het restaurant op de heuvel aten, vond men het prachtig. Een open restaurant op een heuvel, waarop je de rijstvelden beneden zag liggen en de bergen op de achtergrond.

Toen via de Mekong-route naar de Gouden Driehoek, daar overnacht en de volgende dag via Fang naar Chiang Mai.

Doi Suthep is uiteraard een bezoek waard, maar het wordt er steeds meer toeristischer en de betekenis van Doi Suthep als tempel, wordt steeds minder. Maar het blijft een mooi bouwwerk en de omgeving is erg schtteren. Met helder weer krijg een een prachtige blik op Chaing Mai in de diepte.

De “Night Bazar”in Chiang Mai was als een magneet voor de drie dames. Alle avonden ( drie stuks) werden gebruikt om de “Night Bazar”af te lopen. En uiteraard werd er de nodige spullen verkocht. Mijn hulp werd vaak ingeroepen om de prijs via wat afdingen te drukken. Dat lukt me aardig, maar je betaalt eigenlijk altijd teveel. Elke keer werd er dan geroepen; “Wat goedkoop is het hier”, terwijl de prijzen op die “Night Market” wat hoger liggen dan in de winkels waar geen toeristen komen.

We waren in Chaing Mai in de tijd dat de vliegvelden in Bangkok bezet werden door het PAD. Wij hadden een rechtstreekse vlucht van Chiang Mai naar Phuket en dachten dat zit wel snor, met geen landing in Bangkok. Een dag voor we naar Phuket zouden vertrekken, werd de bezetting opgeheven en werden alle vliegtuigen gebruikt om de gestrande toeristen te vervoeren. Onze vlucht naar Phuket werd geannuleerd en pas later op de dag was er een vlucht naar Bangkok. Daar moesten we overnachten en de volgende dag was er in de middag een vlucht naar Phuket. De reis van Chiang Mai naar Phuket duurde meer dan 36 uur i.p.v. 2 uur. Thai Airways betaalde overigen alle kosten wat verblijf, eten en vervoer betreft. Daar geen woord van kritiek over want alles was goed georganiseerd.

Phuket is een mooi eiland (verbonden via een brug met het vasteland), maar erg duur voor Thaise begrippen. De stranden zijn mooi en breed en het avondleven is zoals je in een toeristische badplaats kan verwachten. Mijn schoonzus en dochters zijn verzot op het strand of zwembad, dus kwamen die niets tekort. Ik ben niet zo’n “strandman”. Ik huurde een auto voor een paar dagen en toerde het eiland door. Ook hier is het wat heel Thailand betreft: Ga je de gebaande toeristische wegen af, dan ontdek je de mooiste plekjes. Rustig, geen schreeuwig stalletjes langs de weg enz. enz. Er zijn strandjes in Phuket waar geen “farang”zit en dat zijn eigenlijke de mooiste strandjes die er zijn. Thais zitten er en die zijn ongecompliceerd wat eten en vermaak betreft.

Ik nam mijn broer en schoonzus mee op een dag en die waren verrukt over de ontdekkingen die ze deden. “Veel leuker dan Katon of Patong-beach” was hun commentaar.

De prijzen in Phuket zijn naar mijn begrippen absurd. Veel te duur naar Thaise begrippen. Je betaald voor diensten, taxi’s, restaurants e.d. veel meer dan waar dan ook in Thailand. Hotels zijn ook aardig aan de prijs, hoewel je goede hotels tegen een redelijke prijs kan vinden. Patong Beach is een druk, lawaaierige strand. Wat Pattaya-achtig, maar wat “netter”.

Toen gingen we voor een week naar Ko Phi-Phi. Zowel mijn schoonzus als de dochters waren wat schrikkerig en zagen op tegen de bootreis. De bootreis van Phuket naar Ko Phi-Phi duurt ong. twee uur en ze vonden het toch prachtig. Hoog boven op het dek gezeten genoten van de zee en het uitzicht. De boot is een gewonen ferryboot met een groot aantal stoelen en een bovendek waar je kunt gaan zitten.

De stoelen zijn wat klein. Je kunt op die veerboot wat te eten en te drinken kopen. Meestal is de zee redelijk kalm en de boot deint dan niet te veel.

Je ziet dat er veel aan veiligheid gedaan wordt. Voor iedere passagier is er een zwemvest. Er zijn geen reddingsboten op het schip. Wat ik wel vreemd vindt, maar de route naar Ko Phi-Phi wordt erg druk bevaren en er is hulp in de nabijheid als er iets mis gaat.

Ko Phi-Phi is een schitterend eiland. Er rijden geen brommers en auto’s. Er is een dorpje en de resorts liggen aan het strand. Onze resort was 10 minuten lopen van de pier, door een klein straatje waar duikscholen de grote meerderheid vormde.
Het is een "doe-iland" Wil je alleen op het strand liggen, kan dat, maar de stranden zijn kleiner als op Phuket en er zijn altijd boten bij dat strand. Immers, vrijwel alle vervoer gaat via boten. De meeste van de boten zijn de zgn. "longtail boten" Met een lange staaf, waaraan de schroef bevestigd is en een soort vrachtwagenmotor op de boor, kan deze boor snel varen en goed manoeuvreren.
Duiken, snorkelen, vissen, eilanden bekijken, wandelen, zwemmen, dat zijn de activiteiten die je op Ko Phi-Phi kun doen.
De natuur is prachtig. Overal zie je grote rotsen uit de zee opduiken. Het water is helder en al je vanuit de boot wat gaat zwemmen, zwemmen de vissen om je heen.
Een bezoek aan Maya beach is de moeite waard. Daar werd de film The Beacht"opgenomen.

Zoals de foto’s laten zien is het een prachtig eiland.
Vissen kan je er ook. Mijn broer en ik zijn een dag gaan vissen en we vingen een grote zeilvis van 12 kilo. Die hebben we lekker die avond opgegeten. Het hele restaurant at van die vis.

Dat was maar een klein vis. Nu de grote vis.

Het water is er warm. Lekker zwemmen. Wat ook opvalt, is dat de prijzen voor eten niet duur zijn. Beduidend minder dan op Phuket. Veel vleesgerechten staan niet op het menu. Het is een eiland en dus veel vis en schelpdieren. Voor ons was het goed vertoeven daar op Ko Ph-Phi.

Toen op weg naar Bangkok. We zouden er een paar dagen verblijven en een van mijn nichtjes wilde een tattoo laten zetten. Dat lukte ook.
We zijn China Town in geweest. Wat een drukte zeg, het leek wel een mierenhoop, maar het was zeer interessant om daar te zijn. Bangkok zelf kan mij niet zoveel bekoren. Het is er druk, lawaaierig en veel smog. Maar voor diegene die nog nooit in Bangkok zijn geweest kan het erg leuk zijn. Er is genoeg te beleven en te zien daar. Maar wat wil je in een miljoenen stad als Bangkok.
Een aanrader: Ga in de avond reserveren bij het Shangri-La hotel. Die hebben een buffet aan de oever van de Chao Praya. Buiten dat het eten van de allerbeste kwaliteit is, biedt de omgeving een schitterend uitzicht op de rivier bij nacht. Verlichte boten en bootjes varen op en neer en je zit buiten. De kosten zijn te behappen. 850 baht per persoon, excl. de drank. Het buffet zelf biedt een keur van allerlei soorten gerechten en alleen al de counter met de toetjes is een foto waard.

Dit is het uitzicht vanaf de oever.

De toetjes counter met de chocolade fontein. Je schept wat op en je laat de chocolade erover heen vloeien. Voor diegene die aan de lijn doet een ware tantaluskwelling!

Iedereen van het gezelschap had een onvergetelijke vaknatie. Men komt terug, zo verzekerde mij mijn broer, schoonzus en hun twee dochters.
Als men Thailand wil bezoeken, kom dan niet met een georganiseerde tour. Het is vermoeiend en je krijgt veel teveel op je (reis)bordje gelegd. Tevens valt het vaak duurder uit, vanwege de verplichte uitstapjes naar diverse winkels, showrooms e.d.
Boek een paar dagen Bangkok, koop een goede reisgids en plan je vakantie ter plaatse. Neem niet te veel hooi op je vork, Thailand is een groot land en reizen kost (soms) veel tijd. Mijdt de toeristische gebaande wegen als het mogelijk is. Plaatsen waar alleen Thais komen zijn vaak veel mooier en leuker als plaatsen waar veel toeristen op af komen.
Elk trip die ik in Thailand maak is vaak een ontdekkingtocht. Je ontmoet leuke mensen, kom op mooie plekjes. Het is altijd goedkoper en het eten is ook vaak beter. Je moet wel van Thais eten houden, dat wel
"Amazing Thailand", dat klopt, maar wel op plaatsen waar geen toerist komt. Dat is mijn ervaring.

www.thailandgek.nl

Wetenswaardigheden over Thailand

2008-12-03T14:39:00.000-08:00

Zaterdag 11 Oktober 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
Wetenswaardigheden over Thailand

De meeste lezers van dit forum kennen Thailand.
Zij komen er op vakantie of wonen er.
Maar wat weten we eigenlijk van Thailand? Waar komen sommige tradities of gebruiken vandaan? Ik kreegeen aantal links van Rene, waarvoor mijn dank, en daar stonden een hoop wetenswaardigheden overThailand in. De meeste zijn niet wereldschokkend, sommig humoristisch, kortom een verzamelingvan wetenswaardigheden over Thailand, die de meeste, waaronder ikzelf, niet wist. Of het allemaalde volledige waarheid is, daarvoor durf ik mijn hand niet in het vuur voor te steken, maar leuk zijnze wel.
Als je nu Thailand binnenkomt is dat meestal via het nieuwe vliegveld. Dat vliegveld heetSuvarnabhumi (uitgesproken als “Su-Wana-Poom”) en is op een moeras gebouwd. De naam van hetmoeras was “Cobra-moeras”. Het vliegveld heeft de grootse terminal van de wereld onder een daken de hoogste verkeersleiding toren. Het heeft ook de langste voorbereidingstijd gehad, nm. vanaf1960. Toen was de eerste planning van het vliegveld er.De oorspronkelijke naam van het vliegveld was “Ning Ngoo Hao”. Bijgelovig als de Thais zijnvonden zij de naam maar niks, wat de naam had geen goede betekenis, buitendien, geen enkelebuitenlander zou die naam correct kunnen uitspreken. Spreek die naam maar eens vlug uit, je tongbreekt er bijna in tweeën van.

Wat hopelijk niet gebeurd, maar je wordt ziek tijdens je vakantie. Ga dan maar naar hetBumrungrad Hospital. Die verpleegde in 2005, 400.000 buitenlandse patiënten uit meer dan 150landen. Wedden dat je dan wel ergens daar een Nederlander aantreft?
Maar je bent niet ziek en op ontdekkingstocht door Bangkok kom je langs het 'Victory Monument”.Veel wegen komen erop uit. Dat monument is in 1941 gebouwd op bevel van de toenmalige Eersteminister, Phibulsongkran, die met het monument de overwinning wilde vieren op de Fransen inIndo-China van het vorige jaar.De naam “Victory” van het monument is nu niet de juiste benaming want een jaar later dwongen deJapanners de Eerste minister weer de gebieden aan Vichy-Frankrijk af te staan, dus stond hij metlege handen.

Thailand is ook het enige land ter wereld dat in een tijdsbestek van zeventien jaar zijn naam driemaal veranderde. In 1932 veranderde het van Siam naar Thailand. In 1945 werd de naam Siam werdin ere hersteld en in 1949 besloot men om Siam maar weer Thailand t noemen.
Voor de fruitliefhebbers goed nieuws. Thailand is de grootste ananas-exporteur ter wereld . Kan jein Nederland genieten van een echte Thaise ananas. Die uit Lampang zijn het smakelijkste, beweertmen. Dat kan ik beamen, want ik woon in de provincie Lampang.
Voor de vakantieganger is Thailand altijd lekker warm. Zeker gezien het klimaat in Nederland.Maar in 1955 heeft het gesneeuwd in de provincie Chiang Rai. En de Thais maar met sneeuwballengooien. Overigen bestaan er foto's van, maar die zij zo onscherp, dat je wel wat wits zie op degrond, maar het kan net zo goed een opengebarsten zak meel zijn. Voordat het door de autoriteitenzou zijn bevestigd, was de sneeuw gesmolten.
Een premier van Thailand, M.R. Sukrit, was voor dat hij Premier werd een filmster. Althans hijspeelde in de film “The Ugly American”, met Marlon Brando, de rol van de premier van Thailand.Waarschijnlijk vond hij die functie als Premier zo interessant, dat hij 12 jaar later maar een echtePremier werd.
Thais begroeten je met de woorden “Sawatdee”. Het woord is afgeleid van het Sanskriet “Svasti.Svasti wat betekend “goed gevoel”, is in het Engels “Swastika” Heeft niets te maken met het Nazi-tijdperk, want overal in de hindoe tempels zie je Swastika-symbolen. De punten van die swastikawijzen overigen de andere kant op dan het Nazi-symboolHet woord Sawatdee is eigenlijk van hindoe origine.
Dat al heel vroeger farangs een rol speelde in Thailand is bekend. De griek, Constantine Phaulkon,wat in het Ayutthaya-tijdperk Minister van Buitenlandse Zaken van Thailand. Hij was devoornaamste adviseur van de Koning. Helaas voor hem werd hij ter dood gebracht na de dood vande Koning, omdat de hovelingen niet gediend waren van zijn westerse denkwijze.
Een probleempje ontstond toen de huidige koning met Sirikit, de huidige koningin wilde trouwen.Hij moest, net als elke andere Thai, een formulier invullen met zijn beroep. Sommige hovelingenwilde dat hij daar “Koning”in zou vullen, maar dat kon eigenlijk niet. “Government Official” gingook niet, dus vulde men dan maar “Ruler of the Country” in. Was niet helemaal de waarheid, wanthij is constitutioneel vorst, maar in feite was het het wel.
Witte olifanten betekenen voor Thailand goed geluk. Dus krijgt de Koning elke witte olifant diegeboren wordt. Dat gebeurd met allerlei ceremonieën en gebruiken. Een gebruik is in devergetelheid geraakt, namelijk dat jonge witte olifanten zogen aan de borsten van jong dames.
Dat leden van de koninklijke Familie van Thailand niet altijd welkom zijn gebeurde in november2005. Koningin Sirikit wilde een beroemde Hindoe-tempel in Bhubaneshwar bezoeken, maar zemocht er niet binnenkomen. Ze was buitenlander en bovendien Boeddhist. Van discriminatiegesproken.

Heb je de amulet die je hier boven ziet, in je bezit hoef je nooit meer te werken. Deze amulet heet “Somdej WatRakhang”. Sommige van hen zijn 150 jaar oud en zijn meer dan 30 miljoen baht waard. Even inWat Analayo kijken of ik die amulet ergens zie.

De Thaise koninklijke hymne (Sansoen Phra Barami), niet te verwarren met het volkslied, isgecomponeerd door een Rus, Pyotr Schurovsky. Voor de revolutie van 1932 was deze hymne hetvolkslied.
De huidige volkslied van Thailand is overigens gecomponeerd door een Duitser, Peter Feit.
Je zou denken dat strip-shows in Pattaya ontstonden. Niets is minder waar. De eerste stripshowswaren in Had Yai in 1953. Deze shows werden door de toenmalige Premier bevolen omdat hijwesterse invloeden in Thailand wilde promoten. Maar omdat de Thais van nature erg preuts zijn,werden de shows opgevoerd bij tempels onder het toezicht van monniken. Dat waren nog eenstijden.
Het meest waardevolle bankbiljet in Thailand is een biljet die werd uitgegeven in 2000. Dezespeciale bankbiljet werd uitgegeven ter gelegenheid van het Gouden Huwelijksfeest van de Koningen Koningin. De biljet heeft een waarde van 500.000 baht. ( links boven )

Nu we het toch over het Koningshuis hebben, de meeste koningen hebben niet stilgezeten om hunnageslacht veilig te stellen. Dit is de top 5 van die Koningen:
1. Koning Monkut (Rama IV) = 82 kinderen 2. Koning Chulalongkorn (Rama V) = 77 kinderen 3. Koning Loertla (Rama II) =73 kinderen 4. KoningNangklao (Rama III – 51 kinderen 5. Koning Phutthayotfa (Rama I) = 42 kinderen.
Ik vraag me dan wel of of ze nog de tijd hadden om te regeren. Met name Koning Mongkut, wantdie was eerst 27 jaar monnik voor hij de troon besteeg.
Overigens had Koning Rama VI slechts een kind, Rama VII had er geen en Rama IX (de huidigevorst) heeft vier kinderen
Even heel iets anders. In 1997 vond in Bangkok de grootste crematie uit de geschiedenis plaats.Verspreid over 7 dagen werd in december van dat jaar 21.000 lichamen gecremeerd. Deze lichamenwaren van mensen die in de tien jaar voorafgaande 1997 verongelukt waren in het verkeer enandere ongelukken en die door nabestaande nooit waren opgeëist.
Buitenlanders noemen Bangkok Bangkok en Thais noemen het Krungthep. De oorspronkelijkenaam was Bangkok, betekende “Dorp van Olijven” en stond aan de andere kant van de ChaoPhraya. Toen de hoofdstad nar de andere oever ging vonden de buitenlanders “Krungthep”maarniks en bleven de naam Bangkok houden. In de zuidelijke provincies blijft men overigens ookBangkok zeggen.Roi Et betekende “Honderd-en-een”. Het is een provincie in het Noord-Oosten van Thailand.Genoemd naar de aantal stadspoorten en satelliet-steden. Ongelukkig zijn er maar elf poorten ensatelliet-steden, dus had de stad “Sip Et”moeten heten. Maar om de belangrijkheid van de stad teaccentueren besloot men de stad toch ”Roy Et” te noemen.
Goed nieuws voor de vakantiegangers. Bangkok is officieel de warmste hoofdstad ter wereld. Dusvakantiegangers, lekker bruingebrand in Bangkok. Waar weet ik eigenlijk niet, maar alleen van deluchtvervuiling kun je er bruin worden.
Sinds het begin van de negentiende eeuw hebben alle Nederlanders een achternaam. Dat moesttijdens de Franse bezetting.. De Thais hebben pas sinds 1913 achternamen. De Thais moesten ereigenlijk niets van weten en tot de dag van heden gebruikt men alleen de voornaam. Alleen inofficiële papieren staat de achternaam. Zo is de naam Thaksin een voornaam. Omdat er veelvoornamen hetzelfde zijn krijgt ieder kind een “nickname”. Daar gaat hij het hele leven mee door.Thais hebben grote moeite met westerse achternamen. Mijn post en ook op het contract met UBCstaat de naam Cornelis Johannes. Mijn achternaam zie je nergens. Ook op sommige pasjes vanziekenhuizen e.d. staat mijn naam in alle verschillende mogelijkheden.
Tenslotte, wat is er verboden in Thailand:
Het is verboden in Thailand dat een vrouw zich alleen bevindt in een avond en nacht uitgaansetablissement. Zij moet dan met een man vergezeld zijn. Wordt deze wet precies uitgevoerd, isPattaya een spookstad.
Het is in Thailand verboden om waar dan ook met ontbloot bovenlijf te lopen. Dat geldt voor manen vrouw. Ten alle tijdn dient men men bovenkleding te dragen. Over de rest van de kleding wordtniet gesproken. Verlaten stranden, lege go-go bars zijn het gevolg als deze wet zou wordentoegepast.
Het is in Thailand verboden om zonder ondergoed zich op straat te begeven. Ben wel benieuwd hoeze dit controleren.
Sinds 1939 is het verboden om tijdens het spelen van het volkslied NIET op te staan.
Dat waren enkele wetenswaardigheden over Thailand. Soms serieus te nemen, andere met eenglimlach te lezen. Ik kreeg deze wetenswaardigheden via links, die mij door Rene werden gestuurd.Mijn dank daarvoor. Zelf had ik sommige nooit kunnen verzinnen of bedenken. Maar de meestewetenswaardigheden zijn waar. Althans, volgens de schrijvers van die wetenswaardigheden.
Het zal enkel maanden stil zijn wat de columns betreft. Mijn zus komt voor vier weken hier opvakantie en daarna komt mijn broer ook voor vier weken vakantie vieren in Thailand. Einddecember ben ik eigenlijk pas weer terug op het thuishonk. Dus begin januari komt pas devolgende column.
Het is wat vroeg, maar iedereen Prettige kerstdagen en een GezondNieuwjaar.
De nieuwe column(s) gaan dan over de reizen die ik met de familie maakte in dieweken.
Terug naar PDF file: Colomn 14

www.thailandgek.nl

Toerisme in Thailand

2008-12-03T14:33:00.000-08:00

Zaterdag 20 September2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
Toerisme in Thailand
Vrijwel iedereen die deze column leest is een toerist in Thailand of was ooit een toerist in Thailand. De een ging weer terug voor zijn werk, de ander kwam in Thailand wonen, voor werk of als gepensioneerde. Maar allemaal hadden zij "iets" met Thailand. Ieder heeft zo zijn eigen verhaal wat hem bindt met Thailand of waarom hij als toerist naar Thailand gaat. Massatoerisme is maar van de laatste 40 jaar. Er waren wel toeristen voor die tijd, maar die waren wat meer vermogend, want reizen kostte toen geld en vooral tijd, immers de meeste reizen gingen per schip. Begin 60-tiger jaren kwamen de goedkope chartervluchten naar Spanje en later naar andere Europese bestemmingen. Van op vakantie gaan naar verre oorden was eigenlijk nog geen sprake. Als je familie had in Australië, Nieuw-Zeeland of andere emigratielanden ging je nog wel daar op vakantie, want dan was het redelijk goedkoop. Geen hotelkosten e.d. Twee factoren speelden een grote rol in de ontwikkelingen van het toerisme naar Thailand. Ten eerste was het de Vietnamoorlog en de Amerikaanse soldaten kwamen hier voor hun rust en weer op, adem te komen. Thailand was in de regio de voornaamste bondgenoot van Amerika en Bangkok groeide als kool. Maar de soldaten wilden strand, zon, zee en seks en die vonden ze in het vissersplaatsje Pattaya.
Enkele Amerikanen bouwden er wat guest houses en de geschiedenis van Pattaya ontstond. Soldaten uit Amerika vertelden over de schoonheid van Thailand en zo ontstond een soort Amerikaans toerisme naar Thailand. De reis was wat langer, maar het was veel goedkoper in Thailand dan Hawaï, het land waar Amerikanen op vakantie gingen als de zon, zee en seks wilde hebben. De andere factor was dat de "wide body's", zoals de 747 en de DC-10 op de vliegtuigmarkt kwamen en het vliegen een stuk goedkoper werd. Ook de hoogconjunctuur in Europa zorgde dat die vliegreizen betaalbaar werden voor "Jan Modaal".
Touroperators begonnen reizen aan te bieden naar Egypte, Israël, Sri Lanka, Thailand, Dominicaanse Republiek enz. En dat voor betaalbare prijzen. Thailand sprong eruit wat de reizen naar Zuid-Oost Azië betreft. Maar het fundament voor de faciliteiten voor het toerisme was al gelegd door de Amerikanen en daar bovenop kwam dat Laos, Cambodja en Vietnam in puin lagen vanwege de oorlog. Maleisië kwam eigenlijk niet in aanmerking, vanwege dat het een moslimland was met vele beperkingen wat vertier betrof. Dus had Thailand in dat opzicht het rijk alleen. Hier zijn de statistieken voor het aantal toeristen van het jaar 1998 t/m 2007. Elk jaar was er een stijging van het aantal toeristen. Ook is er een statistiek van het aantal toeristen in 2003 wat meer gespecificeerd. Latere cijfers kon ik niet te pakken krijgen. Deze statistieken komen van Ngo's, dus niet van de officiële overheidsdiensten, die willen de cijfers nog weleens positiever opkrikken dan ze in werkelijkheid zijn.

Wat opvalt is dat er veel meer Thais in eigen land op vakantie gaan dan dat er buitenlandse toeristen binnen komen. 2007 heeft 83.23 miljoen Thaise vakantiegangers en 14.46 miljoen buitenlanders op vakantie in Thailand. Alleen de verblijfsduur is veel korter dan de buitenlandse toerist. Het uitgave patroon van de Thais verschilt erg veel van die van de buitenlandse toerist. Want aan inkomsten heeft Thailand veel meer aan de buitenlandse toerist dan de Thaise toerist. Voor de buitenlandse toeristenstroom gaf alleen 2003 en 2005 een vermindering, maar dat werd het jaar daarop ruimschoots weer goedgemaakt.
Dit zijn de cijfers meer gespecificeerd. Het zijn de statistieken van 2003, maar ik geloof dat deze cijfers niet veel in andere jaren zullen verschillen.
Waar gaan deze toeristen allemaal naartoe in Thailand? De cijfers laten zien dat heel wat toeristen toch op eigen gelegenheid hier naartoe komen. 39% gaat voor een georganiseerde reis en de rest komt op individuele wijze hier naartoe. Dit wil niet zeggen dat ze de hele vakantie zelf plannen, maar vaak gebeurt het dat zij hier in Thailand met groepen op reis gaan. De meeste groepsreizen gaan naar de bekende toeristische plekken in Thailand. Bangkok, Ayuthaya, Chiang Mai, Gouden Driehoek, Sukhothai, Rivier de Kwai e.d. De laatste dagen van die vakantie wordt doorgebracht op een van de stranden van Thailand. Vooral Europese groepsreizen zijn vermoeiend, er wordt veel gereisd om alles in die 10 of 12 dagen te zien.
Volgens een enquête van 2003, gemaakt door de reisorganisaties in Nederland, wil 80% van die deelnemers aan groepsreizen zeker terugkomen naar Thailand, maar niet met een groepsreis. Ongeveer 30% vond de groepsreis aantrekkelijk en leuk. De rest vond het vermoeiend, teveel tijd werd er doorgebracht in winkels e.d. En het vroege opstaan werd ook als een negatieve ervaring aangeduid. Het probleem van vele groepsreizen vanuit Nederland is dat de Nederlandse touroperator zijn reizen uitbesteed aan een Thaise touroperators. Volgens de wet moet er een Thaise reisleider aanwezig zijn. Soms is er ook een Nederlands sprekende reisleider aanwezig, maar vaak wordt alleen Engels als voertaal gebruikt.
Maar wat maakt Thailand een trekpleister voor toeristen? Het is een mooi land met veel natuurschoon. Mooie stranden, veel eilanden, bergen, natuurparken, een goede infrastructuur wat de wegen betreft. Het heeft een fijn netwerk van busverbindingen, de spoorwegen lopen wat achter, kortom het heeft alles wat het voor toeristen aantrekkelijk maakt. Ook heeft Thailand accommodatie van heel goedkoop tot heel duur. Backpackers kunnen net zo gemakkelijk hier op vakantie gaan dan miljonairs. Dan krijg je de individuele toerist. Die kan je in weer categorieën indelen. De eerste categorie wil veel van het land zien, gaat een week in retraite in een Wat, doet een fietstocht door Noord-Thailand, gaat de culturele erfenissen van Thailand bekijken, kortom is geïnteresseerd in Thailand, zijn bevolking en zijn cultuur. Onder deze categorie valt ook diegene die naar de diverse eilanden gaan voor scubaduiken, vissen, eilanden verkennen enz.
Maar waarom is Thailand dan in de wereld beken om zijn sekstoerisme? Is dat wel terecht? Toen ik op vakantie ging naar Thailand, zeiden de collega's altijd tegen mij: "Je gaat zeker lekker op de seks toer daar in Thailand, Kees". Thailand heeft een reputatie opgebouwd in een tiental jaren dat je daar seks kan hebben met elke meisje of dame die over straat loopt. Overdreven, natuurlijk, maar dat is het beeld van Europa over Thailand. Van de 10 documentaires die over Thailand gaat zijn 9 gewijd aan de seksindustrie. Terwijl het overgrote deel van de Thaise bevolking zo preuts is als het maar zijn kan. Vergeleken met de Thaise bevolking is Staphorst een frivole samenleving in dit opzicht. Niets ten nadele van Staphorst overigens.
Maar toeristen en ook ex-pats komen er hier vlot achter dat alles draait om geld. De Thais zijn dol op geld. Hoe dat verdiend wordt, maakt niet uit, als de geldbuidel maar in hun richting gaat. De Amerikaanse soldaten kwamen niet hier voor een biertje en een sigaretje. Die wilde ook wat anders en betaalde grif voor die diensten. De baht was toen veel geld, zoals de gulden toentertijd veel geld was. Dus de dollars stroomde binnen en voor een paar uurtjes plezier hadden Amerikanen Thaise maandlonen over. Maar ook vonden en vinden westerse mannen, Thaise meisjes en Thaise jongens heel aantrekkelijk, exotisch en gemakkelijk in de omgang. Zo ontstond in Pattaya, Bangkok, Phuket en op de toeristische plaatsen een seksindustrie die zijn weerga in de wereld niet kende. Vooral uit de armste streek van Thailand, de Isan, kwamen de meisjes en jongens in grote getallen om het grote geld te verdienen. Ze kwamen er ook achter dat oudere heren smoorverliefd op hun werden en alles in het werk stelde om die jongen of meisje maar te behouden. Dat gaf weer de gelegenheid om meer geld te vragen als alleen de diensten die men aanbood. Dus werden de meest zielige verhalen ophangen en de verliefde westerling geloofde het. Thailand was immers een arm land met veel armoede en de verhalen die opgedist werden, daarvan sprongen spontaan de tranen in de ogen.
Dat de seksindustrie een keiharde is en dat slechts enkelen van de fortuinzoekers het echt maken, financieel dan, dat komt niet aan de oppervlakte. Drugs speelt ook een grote rol om op de been te blijven in deze keiharde industrie Het heeft Thailand een slechte naam bezorgd in de wereld en daar is Thailand voorlopig nog niet vanaf. Ik weet wel dat ik hier zeer algemeen oordeel uitspreek, er zijn er wel degelijk die met hun Thaise partner een fijn leven opbouwde, mar zijn schaars. In het algemeen loopt het meestal met een teleurstelling af.
Ook heeft Thailand een reputatie dat pedofielen een leuke vakantie hier hebben. Dat zijn ook seks- toeristen, maar van een andere slag. Ook hier speelt geld een grote rol. Zeker in het verleden maar ook nu zijn er veel kinderen "werkzaam" in die industrie. Wel of niet gedwongen, maar meestal gedwongen. Door hebzucht geleid door ouders, handelaren, politie e.d. kan deze industrie blijven bestaan.
Voor de schone buitenwereld wordt af en toe een razzia gehouden en word af en toe een buitenlander opgepakt met veel TV erbij. Met veel publiciteit worden deze razzia en arrestaties de wereld ingestuurd. Maar verder heeft de politie en andere functionarissen weinig zin in het effectief bestrijden van kinderprostitutie. De aanvoer vanuit Cambodja en Laos is voldoende om deze industrie, als je het een industrie kan noemen, te laten blijven bestaan. Wat de publiciteit in Thailand betreft, niemand zegt, schrijft of publiceert dat de meeste pedofiele zaken Thais betreft en niet buitenlanders. Ook hier is meer dan 80% van de bekende gevallen Thais. Maar die gevallen halen vrijwel nooit de publiciteit. Slecht voor het imago van Thailand.
Maar er is hoop voor een goede toeristen industrie in Thailand. Men begrijpt nu hier dat niet alles opgeofferd dient te worden aan het toerisme en dat het sekstoerisme verder teruggedrongen dient te worden. Maar dat vergt een mentaliteitsomslag van de Thais zelf. In geen enkele statistiek zal hij het vinden, maar de exoterisch geef het meeste geld uit en, het is waar, dat geld verdwijnt vaak in de zakken van diegene waar het hoort, nm. de dienstverlenende jongen of meisje en zijn/haar familie. Of dat wel goed besteed wordt is en andere vraag. Maar bars e.d. hebben eerst goed wat afgeroomd. Maar heb je eenmaal een "vaste" vriend of vriendin, dan krijgt de bar niet veel meer. Dat je waarschijnlijk niet de enige bent voor die vriend of vriendin, dat is ook een feit.
Maar zoals gezegd, Thailand is langzaam bezig te veranderen, wat het massatoerisme betreft. Er wordt veel meer maatwerk geboden. De concurrentie vanuit Vietnam, Maleisië en vooral China is moordend, dus moet er wat veranderen. De keus voor de Thaise overheid is duidelijk. Of je hervormt de toeristen industrie hier in Thailand op de eisen die de tegenwoordige toerist eist of je zakt langzaam in het toerisme wat je niet wilt, nm. de toerist die niet voor Thailand komt, maar voor de seks. En die hebben we al genoeg hier.
Ook de toerist die regelmatig naar Thailand komt, mag zich afvragen, wat was de reden om voor de eerste keer naar Thailand te gaan en wat is de reden waarom ik nog steeds naar Thailand gaat. Ik hoop dat de redenen om naar Thailand te gaan in de loop van die jaren is veranderd. Die verandering hoop ik dat het ten goede van Thailand is.
Maar er zijn ook genoeg mensen die ik ken die naar Thailand komen om Thailand zien. Wars van alle zaken die een negatief beeld vormen van Thailand. Zij komen voor het land, zijn bevolking, de schoonheid van Thailand, zijn culturele bezittingen, het Thais eten en de gastvrijheid die de Thaise bevolking kenmerkt. Dat zijn de echte toeristen en die mogen wat mij betreft tot in de lengte van dagen dit mooie land bezoeken.
De volgende column zal gaan over: De geschiedenis van Thailand
KLIK HIER: geschiedenis van Thailand, column14.pdf (196.1K)

Gezondheidszorg in Thailand

2008-12-03T14:28:00.000-08:00

Maandag 10 September 2008/2551C o l u m n van Kees/Printen

Download 12.pdf (74.1K)

Gezondheidszorg in Thailand.

De gezondheidszorg in Thailand kan men eigenlijk verdelen in drie categorieën. Degezondheidszorg voor toeristen, voor ex-pats en buitenlanders die permanent in Thailand wonen envoor de Thais zelf. Ook onder de Thais zelf zijn er verschillen. Ik zal al deze categorieën apartbehandelen. Ik zelf mocht het “genoegen” smaken om in al de categorieën van de gezondsheidszorgbehandeld te worden. Van de 5-sterren ziekenhuis in Pattaya tot en met de eenvoudige praktijk vande plaatselijk arts in Ngao.

Maar eerst wat cijfer materiaal. Dit zijn cijfers van Wereld Gezondheidsraad Organisatie, onderdeelvan de VN. De cijfers over Birma zijn niet verkrijgbaar, zodat een vergelijking met dat land enThailand niet mogelijk is. De sterftecijfers zijn zowel in het Engels als Nederlands. Ik laat het zostaan, De cijfers in het engels zijn gelijk aan de cijfers in het Nederlands.

De levensverwachting in Thailand is in vergelijking met de onderstaande gegevens in andere landenin Azië. Er is een sterke correlatie met overal gecorrigeerde BBP en de uitgaven voor degezondheidszorg. Echter, bij het zoeken dichterbij is Thailand slechter dan zowel Vietnam enChina. [gegevens WHO, 2005)

Health Expenditure (US$) DeCountry Life Expectancy (M/F) GDP (US$) BBP (US $) uitgaven voor deLand Life Expectancy (M / F) gezondheidszorg (US $)Thailand 67/73 7,248 7.248 321South-Korea 73/80 19,523 19.523 982Zuid-KoreaJapan 78/85 26,860 26.860 2,133 2.133Vietnam 68/74 2,847 2.847 148Malaysia 70/75 9,253 9.253 349MaleisiëSingapore 78/82 25,588 25.588 1,105 1.105 China 70/73 4,460 4.460 261 Er zijn veel redenen voor de verschillen in levensverwachting tussen landen, en wij zijn zeker nietin een positie te verduidelijken.

. Hieronder volgt een vergelijking van doodsoorzaken in de drie landen in Azië en een in Europa.

South-Korea Thailand China Belgium België Zuid-KoreaTotal number of 419,088 9,135,460 275,047 102,947Deaths(2002)Totaal aantalsterfgevallen(2002)CommunicableDisease 1,090,222Overdraagbare 128,441 (30.6%) (11.9%) (5.8%) (6.8%) 1.090.222 16,084 6,991Ziekten 128.441 (30,6%) (11,9%) (5,8%) (6,8%) 16.084 6.991(of which AIDS/ 56,694 (13.5%) (0.5%) (0.02%) (0.08%) 42,603 46 79HIV) (waarvan 56.694 (13,5%) (0,5%) (0,02%) (0,08%) 42.603AIDS / HIV)

45,759 (10.9%) 994,168 (10.4%) 31,885 (11.6%) 5,740 (5.6%)Injuries Letsels 45.759 (10,9%) 994.168 (10,4%) 31.885 (11,6%) 5.740 (5,6%)MalignantNeoplasms 60,014 (14.3%) 1,738,126 (19.0%) 76,679 (27.9%) 28,346 (27.5%)Kwaadaardige 60.014 (14,3%) 1.738.126 (19,0%) 76.679 (27,9%) 28.346 (27,5%)gezwellen 19,110 (4.6%) 125,510 (1.4%) 15,003 (5.4%) 1,773 (1.7%)Diabetes 19.110 (4,6%) 125.510 (1,4%) 15.003 (5,4%) 1.773 (1,7%)Cardiovascular(of which Hart(waarvan (20.0%) 3,001,284 83,624 (32.8%) 75,733 (27.5%) 37,021 (36.0%)Ischemic Heart (20,0%) 3.001.284 83.624 (32,8%) 75.733 (27,5%) 37.021 (36,0%)Disease 28,425 (7.7%) 15,811 (5.7%) 14,985 (14.6%)Ischemische (6.8%) 702,925 28.425 (7,7%) 15.811 (5,7%) 14.985 (14,6%)hartziekte (6,8%) 702.925 24,810 (18.1%) 46,151 (16.8%) 9,234 (9.0%)Cerebrovascular (5.9%) 1,652,885 24.810 (18,1%) 46.151 (16,8%) 9.234 (9,0%)Dis.) (5,9%) 1.652.885CerebrovasculaireDis.) Chronic Respiratory 27,526 (6.6%) 1,432,522 (15.7%) 17,660 (6.4%) 7,626 (7.4%) Disease 27.526 (6,6%) 1.432.522 (15,7%) 17.660 (6,4%) 7.626 (7,4%)Chronische ziekteNatuurlijk, voor het moment, we moeten allemaal te sterven, zodat de som van alle oorzaken van de sterfte moet worden 100%. En wanneer in het ene land zijn er meer dodelijke slachtoffers van ongevallen laten we zeggen, moet worden gecompenseerd door minder sterfgevallen als gevolg van andere oorzaken. Toch een aantal opmerkingen zijn toegestaan, ook met betrekking tot de gezondheid een aantal risico factoren zoals die voor Thailand.Eerst en vooral is de levensverwachting in Thailand is enigszins lager dan in 'minder ontwikkelde'landen als Vietnam en China, wat erop wijst dat nog meer kan worden gedaan ter verbetering van de gezondheid in het land.

Tot zover de cijfers van het WHO. Wanneer je gaat zoeken op sites van GO (GovermentOrganisations) dan zijn de cijfers voor Thailand rooskleuriger. Cijfers van Ngo's (Non-GovernmentOrganisations) zijn betrouwbaarder want ze zijn neutraal en hebben geen politieke agenda.In Thailand is de medische zorg over het algemeen goed. Het is wijd vertakt en in de kleinste dorpjeis wel en eerste-hulp post of een klein ziekenhuis met de eerste-lijns verzorging. In principe kanelke inwoner van Thailand medische zorg krijgen. Ik zeg met nadruk in principe. We zullen later indeze column zien of dat ook in de praktijk ook zo is.

Maar eerst de gezondsheidszorg voor toeristen. Dat is prima verzorgd. Het ene ziekenhuis is nogmooier en beter dan de andere. Vooral in Bangkok en Pattaya, maar ook in Phuket zijn er prima ziekenhuizen, met de meest up to date apparatuur. Het medisch personeel is perfect opgeleid, zowelde doktoren als het verplegend personeel. Het is goedkoper als in Europa, dus ook het medisch toerisme neemt een grote vlucht. Voor veel minder geld kan men in Thailand medisch verzorgd worden als in Europa met dezelfde of soms betere kwaliteit als in het thuisland. Thaise ziekenhuizen op dat niveau adverteren in de bladen om zo klandizie te verwerven. Gewone toeristen zijn over het algemeen prima verzekerd en hebben geen geldzorgen als zij in hun vakantie medische zorg nodig hebben.Iets anders is als iemand zich voorgoed vestigt in Thailand. Ik kan alleen Nederlanders ter sprake brengen, want hoe de medische verzekeringen voor ex-pats van andere landen eruit ziet behandel ikmaar niet want anders wordt het een rijstebrij van regelingen.Wanneer je als Vutter of gepensioneerde in Thailand gaat vestigen, vervalt je ziektekostenverzekering. Als je een postadres in Nederland blijft houden en premies blijft betalen, dan kan je drie maanden verzekerd blijven met de huidige basis-verzekering. Want officieel woon je in Nederland en ben je op vakantie in Thailand. Maar naar drie maanden vervalt de dekking. Ik ga er van uit dat je het ziekenfonds in kennis heeft gesteld dat je in Thailand verblijft. We houden het wel legaal hier.Maar goed, je woont hier nu en je bent uitgeschreven in Nederland, je betaald geen belasting en premies meer, dus heb je twee opties hier in Thailand.Ten eerste, je blijft onverzekerd en betaald alle ziektekosten uit eigen zak. Dat klinkt vreemd, maar het is het in feite niet. Afhankelijk waar je woont in Thailand zijn de kosten van medische zorg laag.Bezoek aan dokters, ziekenhuizen, medicijnen enz.. zijn zeker buiten de toeristische steden voor Nederlandse begrippen erg laag.Maar er zit toch een risico aan vast. Mocht je echt een grote operatie of een angdurig verblijf in hetziekenhuis hebben, dan kunnen de kosten toch aardig oplopen.Maar je kunt je verzekeren. In Thailand zijn er diverse verzekeringsmaatschappijen die ziektekostenverzekeringen aanbieden.Een adder onder het gras, de meeste accepteren geen personen boven de 60 jaar. Ook onze eigen ING heeft een grens van 60 jaar. BUPA accepteert tot 65 jaar. Er is een maatschappij die tot 72 jaar accepteert, maar dan moet je wel met een koffer met geld elke maand naar dat kantoor om de premie te betalen. Meer dan 130.000 baht met een eigen risico er nog bovenop Deze premie is per jaar. Wanneer je 73 wordt wort die premie met 15% verhoogd.

Maar je bent 62 en je wilt je toch verzekeren. Want je weet het maar nooit. Bij BUPA, waar ik verzekerd ben, heb je een scala van mogelijkheden. Alleen ziekenhuisopname verzekeren, metoperaties, ligging etc. ingesloten. Poliklinisch erbij verschillende gradaties enz. enz. De premies zijn er wel naar natuurlijk. Ook hier is het weer: waar in Thailand woon je. Woon je in Pattaya, Bangkok of Phuket, zal je en duurdere dekking moeten kiezen, wan de medische zorg is daar duurder. In het Noorden is het aanmerkelijk goedkoper. Zo is mijn premie meer als 13.000 baht goedkoper, als dat ik in Pattaya zou wonen. Nu is mijn premie 15.000 baht per jaar, anders was het 28.000 baht. WantBUPA vergoed alleen wat in je polis staat. Heb je een kamer van 2000 baht in een ziekenhuis en ben je verzekerd voor 1000 baht per kamer per nacht , dan betaald BUPA maar 1000 baht.Een andere adder onder het gras is dat je premie per jaar naar leeftijd stijgt. In Nederland is dat voor iedereen een bepaalde percentage, hier in Thailand is het hoe ouder je bent, hoe meer de premie stijgt.
Toen ik 61 jaar was betaalde ik, ik had een dure premie eerst, 23.000 baht, maar het jaar daarop, ik werd 62 werd de premie 28.000 baht. Een forse stijging dus. Dus het is zeker raadzaam om goed te kijken welke soort ziektekostenverzekering je neemt en waar je woont. Het kan echt duizenden bahts schelen.Voor verzorging in huis, je wordt wat ouder, nietwaar, daar hoef je je niet te verzekeren. Voor een ziekenverzorger(ster) is het salaris zo laag, dat je het makkelijk zelf kan betalen. Waar ik over schrijf is medische zorg en niet verzorging thuis.Dus, ex-pats, de keuze is aan jullie. Wel of niet verzekeren. De medische zorg is goed, waar je ook in Thailand woont.

Maar ex-pats, buitenlandse werknemers en toeristen zijn een minderheid in Thailand. Hoe is het gesteld met de gezondheidszorg voor de Thais. Elke Thai kan gezondheidszorg krijgen. In principe.Vluchtelingen, zij die geen Thais ID hebben en geen geld voor een verzekering of geld voor medische zorg hebben pech gehad. Die zijn totaal afhankelijk van de hulp-organisaties die medische en voedselhulp geeft. De Thaise staat geeft er geen baht voor uit. Ziekte en sterfgevallen zijn dan in de vluchtelingen kampen, bij illegale buitenlandse werknemers in veel hogere maten als bij de Thais.Voor veel Thais, die in dienst zijn bij een buitenlandse firma, Thais bedrijf , georganiseerd of in overheidsdienst is, die hebben vaak een ziektekostenverzekering via het bedrijf lopen. Een collectieve verzekering en die hebben toegang tot de medische zorg op alle niveausMaar de cijfers van het WHO geeft aan dat de levensverwachting in Thailand lager is dan in omringende landen. Maar we zagen ook dat de uitgaven per hoofd van de bevolking ook het laagste was in de omringende landen. Een basis verzekering voor eenieder bestaat in Thailand niet. Wat moeten de mensen dan die niet via een bedrijf of organisatie verzekerd is?Wel, in al zijn wijsheid, heeft Thaksin een 30-baht regeling in het leven geroepen. Elke Thai die nietverzekerd was kon voor 30-baht in het ziekenhuis worden opgenomen. Het resterend bedrag voor ligging in het ziekenhuis zou de staat bijbetalen. Ziekenhuizen konden zich aansluiten bij deze regeling. Uiteraard deden de meeste staatsziekenhuizen dat, maar privé-ziekenhuizen deden dat niet.Het klopt dat je voor 30 baht opgenomen,en werd in het ziekenhuis, maar dat gold alleen voor de ligging in het ziekenhuis. All andere kosten, zoals dokters, operaties, medicijnen etc. moesten gewoon door de niet-verzekerde Thais worden betaald. Kwam daarbij dat de staat erg traag was methet betalen aan de ziekenhuizen voor het resterend bedrag, veel ziekenhuizen zich terugtrokken uitdat schema, het medisch personeel in die ziekenhuizen die nog meededen, onder grote spanning kwamen te staan, omdat de werkdruk enorm toenam en doktoren en verpleegsters naar andere ziekenhuizen vertrokken.Om nieuw leven in dit hele schema te blazen, deden de leiders van de coup er nog een schepje bovenop. Niemand hoefde meer de 30 baht te betalen. Dus ligging was gratis voor de niet- verzekerde Thais. Alleen vergat men dat de deelnemende ziekenhuizen meer geld nodig hadden en meer personeel daar moest werken om het groeiend aantal patiënten te kunnen verwerken.

De regeling bestaat nog steeds. Hier in Ngao in het kleine ziekenhuis kan de rijstboer voor niks worden opgenomen. Maar hij moet wel voor al het andere betalen. Voor ons, ex-pats, is het niet veel, maar voor een rijstboer die maximaal 200 baht per dag verdiend, is een ziekenhuis rekening van 2000 baht een vermogen. Vandaar dat er mensen hier in mijn gehucht wachten om naar de dokter te gaan en als ze dan gaan is het vaak te laat.

Wat wel het geval is dat poli-klinisch medische zorg door veel Thais gedaan word. Het is veel goedkoper als medische zorg bij een ziekenhuis opname, vraag me niet waarom, maar het is zo.Voor een bezoek een een specialist betaal je zelden meer dan 400 baht.. De huisarts hier heeft altijd in de morgen veel patiënten, de wachtkamer van het ziekenhuisje hier in Ngao is in de morgen altijd stampvol en in het Staatsziekenhuis in Lampang is het dringen geblazen. Maar poliklinisch in staatsziekenhuizen, maar ook hier in Phayo in het privé-ziekenhuis is goedkoop. Vanuit Ngao zijn er ookmobiele medisch personeel dat met een busje de bergvolken opzoekt en een of twee keer per weekdaar spreekuur houdt. Dit wordt gesubsidieerd. Vanuit andere steden en dorpen zal dat ook wel het geval zijn. Want medische zorg in Thailand is goed verspreid voor de Thais.

Even mijn eigen medische geschiedenis doornemen. Niet omdat het zo interessant is, maar om eenvergelijking te maken met toeristische ziekenhuizen, een groot staatsziekenhuis, een wat kleiner privé-ziekenhuis in Phayao, het kleine ziekenhuisje in Ngao en de huisarts in Ngao.

In Pattaya liet ik een likdoorn verwijderen in het Bangkok-Pattaya ziekenhuis. Prachtig, marmerenvloeren etc., een 5-sterrenhotel. Voor een bezoekje van een dik uurtje, een spuitje voor de pijn,likdoorn verwijderd, verbandje erop en twee dagen later controle, betaalde ik 6 jaar geleden 4500baht. Kreeg het wel terug van mijn ziektekostenverzekeraar in Nederland.

Ik heb glaucoom in mijn ogen. Dat is een verhoogde oogboldruk. Goed met medicijnen tecontroleren. Maar genezen kan niet. Dus altijd twee keer per dag oogdruppels en twee keer per jaarcontrole. Dat was al in Nederland bij het medisch centrum in Leiden. De universiteit dus. Kreegalles vergoed via mijn ziekenfonds.

Nu in Thailand moet ik ook twee keer per jaar controle en elk maand een flesje oogdruppels. InLampang is een oogarts die de druppels heeft en ook praktijk houdt in het ziekenhuis, het staatsziekenhuis wel te verstaan. Daar is een groot oogkliniek met veel patiënten. Ik moet daar elke 6maanden naar toe. Oogboldrukmeting, oogcontrole en “vision-control” , dat is kijken dat je geentunnelvisie krijgt, dus vernauwing van het gezichtsveld. Het ziekenhuis in Lampang is erg groot enhet oogkliniek heeft dezelfde apparatuur als de universiteits kliniek in Leiden. Geen enkel verschilmet de behandeling. De kosten voor de controle is 450 baht per keer. Het flesje oogdruppels is 850baht per maand. Hetzelfde flesje, dezelfde fabrikant, kost in Nederland 56 euro ( ruim 2500 baht)

Dan had ik een urineleidingontsteking en ging ik naar het Ram-ziekenhuis, een privé-ziekenhuis inPhayao. Bij een specialist, mijn urine onderzocht, de uitslag krijg je na een uur, had in mijn urine-leiding een ontsteking, kreeg een kuur en andere medicijnen ervoor, omdat ik verkouden was, werdnog even mijn neus- en keelholte nagekeken, en de kosten waren 830 baht voor alles, incl. demedicijnen. De volgende week controle, mijn urine was goed, voor de zekerheid nog wat foto'sgemaakt om te kijken dat ik geen nierstenen had, de specialist een hand gegeven en ik was 350 bahtkwijt, incl. de foto's.

Pas geleden stootte ik mijn hoofd aan mijn hondenhok, een jaap erin, bloede als een rund, dus naarhet ziekenhuisje in Ngao. Het is een veredelde Eerste Hulp Post, voor kleine ingrepen, bevallingen enz. met een eerste hulp kamer, een polikliniek enz.Mijn hoofd werd vakkundig gehecht, kreeg een tetanus injectie, kreeg een antibiotica kuur, moestelke dag terug komen voor het verwisselen van het verband, 7 dagen lang, de hechtingen werden ertoen uitgehaald en ik was voor die hele operatie 1000 baht kwijt, incl. elke dag verband wisselen endrie keer terug komen voor herhaling van tetanus injectie. Dat is dus in een klein hospitaaltje, waarje tientallen van in Thailand aantreft in kleine dorpen. Wel is er altijd redelijk veel personeel, zoweldoktoren als verplegend personeel, want vaak hebben die op staatskosten mogen studeren enworden geacht een aantal jaren in deze kleine klinieken te werken en zo praktijk op te doen.

Een klein jaar geleden had ik een abces op mijn achterwerk. Nu niet een plek waar je lekker op kanzitten. Dus naar de huisarts. Even wachten en toen werd het mes erin gezet, wel een spuit gekregen,hij maakte het goed schoon, moest de andere dag terugkomen, kreeg uiteraard medicijnen mee, nadrie dagen weer terug en toen was het leed geleden. Hij heeft twee assistenten in zijn praktijk dieopen is, dus geen vier muren, maar een open wachtkamer. Alleen zijn twee kleine spreekkamers zijnmet een gordijn afgesloten, maar als je Thais kan verstaan kan je precies te weten komen watiemand mankeert, want het de muren van de spreekkamers gaan niet tot het plafond. Ook moet jeniet vreemd opkijken als hij met je bezig is dat een patiënt zijn kop door het gordijn steekt om dedokter wat te vragen. Zijn wachtkamer lijkt vol, maar als er een patiënt weggaat staat de helft vande aanwezigen op, want de hele familie gaat mee.O,ja, de hele behandeling bij de huisarts was 630 baht.De huisarts komt niet op huisbezoek. Dat kent men niet. Wel zijn de ziekenhuizen 24 uur per dagopen en zijn er ambulances.

Resumerend is voor de toerist, de ex-pat, de verzekerde Thai en de wat rijkere Thai de medischeverzorging goed tot uitstekend. De medische kennis en apparatuur doet niet onder voor welkEuropees land. Voor bovenstaande patiënten is er vrijwel geen wachttijd. Meestal bepaald de patiëntwanneer hij onder het mes gaat of wanneer hij behandeling wil. Met mate natuurlijk want dringendmedische hulp, dat bepaalt de arts.Voor Thais die niet verzekerd zijn en een smalle beurs hebben, wordt het wat moeilijker. Daar is demedische zorg wel beschikbaar, maar alleen als de financiën het toelaat.Voor alle niet-Thais die geen geld hebben is het “God zegenen de greep” of zijn afhankelijk vanhulporganisaties. De Thaise Staat geeft er geen baht voor uit. Voor onderwijs trouwens ook nietvoor deze categorie niet-Thais.

Geen foto's deze keer. Om Wim Zonneveld aan te halen: “Weer zo'n enorme zweer op het scherm,meneer, en daar gingen mijn kroketten”.

De volgende column gaat over toerisme in Thailand. De positieve kanten, maar ook de negatievekanten.

Politiek in Thailand

2008-12-03T14:23:00.000-08:00

Maandag 1 September 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen

Politiek in Thailand. Een vloek of een zegen voor het land?

Deze column 11 zou over de gezondheidszorg in Thailand gaan. Gezien de huidige onrust in Bangkok en andere plaatsen in Thailand, lijkt het mij een goede gelegenheid om eens de politiek en met name de politieke geschiedenis van Thailand eens te bekijken. Want ook de demonstraties van afgelopen week, ze duren nog voort tijdens het schrijven van deze column, hebben een geschiedenis. Het komt niet als een verassing uit de lucht vallen.Tot 1932 was de Koning in Thailand een absolute vorst. Zijn ministers waren dan ook adviseurs en de eindbeslissing lag altijd bij de koning. Er was geen parlement, dus van enige democratie was geen sprake.Omdat Thailand nooit een kolonie was van de wereldmogendheden, was er geen traditie van onafhanklijkeheids bewegingen en kon men niet naar het Moederland (Engeland, Frankrijk, Nederland) kijken hoe daar de parlementaire democratie in elkaar zat.
Men wist uiteraard wel hoe alles in zijn werk ging, maar echte kennis was er niet.Toch broeide het in Thailand. Men wenste toch op een of andere manier dat er meer democratie in het land kwam. Vooral de jonge officieren van het leger waren voor een constitutioneel monarchie.
In 1932 kwamen deze officieren via een geweldloze coup aan de macht en de Koning, op dat moment op vakantie in Hua Hin, kreeg de mededeling dat hij als constitutioneel monarch naar Bangkok kon terugkeren of als ambteloos burger in Hua Hin kon verblijven. De Koning koos voor het eerste.

Hij abdiceerde echter snel, omdat hij behoorlijk gespannen verhoudingen had met de machthebbers. In zijn abdicatiebrief schreef hij: “Ik ben bereid om de macht die ik vroeger had over te dragen, maar ik ben niet bereid die macht over te dragen aan diegene die deze macht op autocratische wijze uitvoert, zonder de bevolking erin te betrekken”.Deze zinsnede wordt tot op heden gebruikt door de critici die het langzame proces van democratie in Thailand becritizeren. Plus dat deze zinsnede altijd gebruikt wordt als er een coup gepleegd word.De “jonge honden” die de coup in 1932 pleegde produceerde in december 1932 een grondwet met een parlement, die deels gekozen, deels aangewezen werd. Zij beloofde dat er volledige democratie zou komen, zodra de helft van de bevolking basis onderwijs had genoten. Al gauw ontstonden conflicten binnen de groep officieren die een coalitie hadden gevormd met vier coalitiegenoten, t.w. Een civiele fractie gelid door Manopakorn Nititada, een senior militaire fractie geleid door Phahol, de junioren fractie van de militairen geleid door Luang Phibunsongkhramen de jonge civiele fractie, geleid door Pridi Phanomyong.Het eerste conflict ontstond doordat Pridi de opdracht kreeg een een nieuwe economisch plan voor het land te maken. Dat plan behelsde een behoorlijke nationalisatie van de landbouwgronden, nationalisatie van grote bedrijven en de ontwikkeling van hoger onderwijs. Dat plan werd door de andere drie fracties meteen verworpen als zijnde communistisch. Een oplettende lezer kan bemerken dat deze afwijzingingn, wat een hoger plan voor het land betekend nog steeds voortduurt in Thailand.Als gevolg van die afwijzing, volgde een coup waarin het leger het voor het zeggen kreeg.
Geen enkele civiele fractie werd meer toegelaten in het kabinet dat volgde.Intussen werd een coup beraamd door royalisten, met een prins, kleinzoon van Koning Mongkut, om de militairen te verdrijven. Deze mislukte, maar het prestige van de royalisten en dus ook de Koning kreeg en dieptepunt.In 1935 abdiceerde de Koning, toen hij in Londen was voor medische behandeling. Hij kon het niet eens worden over zijn taak als constitutioneel vorst. Als opvolger werd Prins Ananda Mahidol gekozen, de broer van de huidige Koning. Voor velen was de jonge leeftijd van de Prins ( 8 jaar) en zijn afwezigheid in Thailand ( hij verbleef in Zwitserland met zijn moeder) de reden om hem te kiezen als Vorst.
Hij liep dus niet in de weg voor de militairen.Het gevolg was wel, dat in Thailand een een soort half-dictatorschap kwam. De pers weer gemuilkorfd, er kwam maar een partij, “The Peoples Party”, maar de militaire behielden uiteindelijk de macht.Eindelijk werden in 1937 algemene verkiezingen gehouden, maar politieke partijen werden niet toegestaan. Dus waren de voorstander van militair gezag gekozen. Uit dit alles kwam Phibun als minister van defensie en de civiele fractie, geleid door Pridi als Minister van Buitenlandse Zaken naar bovendrijven als de grote machthebbers.Maar in 1938 kwam er een breuk tussen die twee en waren de militairen echt helemaal aan de macht.Phibun was een groot bewonderaar van Mussolini en zijn regime kreeg dan ook fascistische trekjes. Politieke tegenstanders werden opgepakt en berecht. Er werden 19 politieke tegenstander ter dood gebracht, de eerste politieke executies in meer dan honderd jaar in Thailand, de pers kwam onder censuur en er werd een ware hetze tegen de Chinese bevolkingsdeel gevoerd.
In 1939 wrd de naam van het land veranderd van “Siam” naar “Thailand”. Thailand betekend letterlijk “Land van vrije mensen”.De val van Frankrijk in 1940 was voor Phibun een godsgeschenk. Hij wilde de vernederingen van het begin van de eeuw, toen Thailand gebieden moest afstaan aan Frankrijk in Cambodja en Laos, uitwissen. Hij wilde weer een “Groot Thais Rijk”. Op 9 januari 1941 viel Thailand Zuid-Vietnam binnen en dat gaf weer de Japanners de gelegenheid om Noord-Vietnam, wat van Vichy-Frankrijk was te annexeren. De Japanners bemiddelde in het conflict tussen Thailand en Vietnam en er kwam een soort gewapende vrede.Intussen was de reputatie van Phibun tot grote hoogtes gestegen wegens het uitbreiden van het gebied van Thailand. De Verenigde Staten en Engeland hadden daar grote bezwaren tegen en de VS stopt de levering van olie aan Thailand.

Op 8 december 194 vielen de Japanners Thailand binnen en Phibun liet de Japanners vrije doortocht door Thailand. Als beloning mocht hij een marionetten regering vormen en delen van Birma (Shan-gebied) innemen. In januari verklaarde Phibun de oorlog aan de VS en Engeland.Intussen had zich een anti-Japanse beweging in de VS gevromd onder leiding van de Thaise ambassadeur, die geweigerd had de oorlogsverklaring aan de VS t overhandigen. In Thailand zelf was er een anti-Japanse beweging die geleid werd door Pridi, de vroeger politieke kameraad van Phibun. Deze beweging hadden wat kampen in Thailand en die werd bevoorraad door de VS.

Ook werden er krijgsgevangene door die beweging bevrijd en doorgestuurd. Officieren van deze beweging deden ook dienst in India onder Engels gezag.
De Japanners tekende in augustus de overgave en het bestuur over Thailand werd aan Engeland toevertrouwd.
De geallieerden beschouwde Thailand als een van de vijandige landen, maar de VS hadden geen sympathie voor het kolonialisme van Frankrijk en Engeland en stonden toe dat er een Thaise regering gevormd werd met Seni aan het hoofd.IN januari 1964 werden verkiezingen gehouden waarbij voor het eerst meerdere politieke partijen konden deelnemen. Pridi's partij won de verkiezingen en mocht een regering vormen.

In 1947 werden de gebieden die Phibun had ingelijfd weer teruggegeven aan Cambodja in ruil voor een vriendschapsverdrag met de VS en hulp uit de VS. De droom van een “Groot Thailand” was daardoor definitief van de baan.Intussen was de jongen Koning Mahidol in het land teruggekeerd, maar wed kort daarop vermoord. Drie leden van de hofhouding werden ter dood gebracht voor dit feit, maar vaststaat dat zij niet diegene waren die de moord pleegde. De aanleiding tot de moord is in nevelen gehuld en de toenmalige regering wilde eigenlijk er niets an doen. Pridi werd gedwongen af te treden als PM en een paar maanden van politieke onzekerheid ontstond. De militairen hervonden hun macht na de debacle van 1945 en in november 1947 volgde een militaire coup, die in maart 1948 Phibun terugriep uit zijn ballingschap.Phibun won de vriendschap van de VS wegens zijn anti-communistisch beleid waardoor vele politieke tegenstanders gedwongen waren in ballingschap te gaan of onder te duiken.
Er waren in 1948, 1949 en 1951 coup-pogingen van Pridi-aanhangers, die Phibun elke keer versloeg.In 1955 werd het duidelijk dat Phibun zijn tijd gehad had en jonge generaals en kolonels begonnen aan zijn stoelpoten te zagen. In 1949 was er een nieuwe grondwet en die verklaarde Phibun voor wet en wilde verkiezingen uitschrijven.
Maar de generaals waren er niet op uit om hun macht kwijt te raken en in 1957 eiste zij het ontslag van Phibun. Toen Phibun probeerde om de leider van de “jonge”garde te arresteren, volgende een bloedeloze coup en werd Thanom MP. Hij werd kort daarop opgevolgd door Sarit, de echte leider die achter die coup zat. In 1963 overleed Sarit en werd opgevolgd door ThanomSarit en Thanom waren de eerste leiders van Thailand die hun hele opleiding hadden gevolgd in Thailand zelf. Zij waren traditionisten en wilde de monarchie op een hoger vlak brengen. Bhumibol had de coup goedgekeurd en was geliefd bij de militairen. De grote verering van de Koning is eigenlijk in dit tijdperk gevormd.Toen de Vietnam oorlog begon werd Thailand een van de trouwste bondgenoten van de VS.
Zij zond troepen naar Vietnam en de VS gebruikte Thailand als vliegbasis voor zijn vluchten naar Vietnam.De Thaise bevolking kwam in aanraking met westerse culturele uitingen als eten, muziek, kleding en onderwijs. Tot die tijd had alleen de elite toegang tot hoger onderwijs, maar de invloed van de VS was erg groot en terwijl miljoenen dollars het land ingepompt werden, kregen de Thais een economische explosieve vooruitgang. Het betekende wel dat veel plattelanders naar de steden trokken en veel traditionele gebruiken in verval raakte. Dit vormde weer een botsing tussen de traditionalisten en de op westerse leest gestoeide pragmatische deel.Politiek bewustwording kwam vooral bij de studenten, die zagen dat andere studenten in andere landen in opstand kwamen tegen de gevestigde orde. Kwam erbij dat vele plattelanders zich bedrogen voelde door de overheid wegen niet-vervulde beloftes, toen er zoveel dollars het land in kwamen.Thanom, de premier kwam steeds meer onder druk te staan en de Koning vroeg toen dat het parlement maar weer hersteld moest worden. Eindelijk kwam er in 1968 een nieuwe grondwet en werden verkiezingen uitgeschreven voor het volgend jaar. De partij van de militaire junta won de verkiezingen en er werd niets veranderd in het land.Vreemd genoeg was het parlement niet altijd een rubber-stempel oor de regering. In 1971 dreigde het parlement de uitgave voor de militairen te verlagen. Thanom voerde een coup uit tegen zijn eigen regering en weer was Thailand onderhevig aan een militair bewind.Maar deze keer werkte het niet zo goed. De bevolking was er ontevreden over en de studenten werden steeds oproeriger. Ook weren corruptie-zaken aan de kaak gesteld.In oktober 1973 barste de bom. Enkele studenten werden de toegang to de universiteit ontzegd en werden gearresteerd. De protesten werden sterker, de studenten weren vrijgelaten, maar het kwaad was geschied. Op 14 oktober werd door de politie geschoten op studenten die het terrein van de universiteit niet konden verlaten door een blokkade op de weg. De politie schakelde het leger in en met tanks werden de student weggedreven. De koning opende de hekken van zijn paleis en de studenten kondern daardoor wegkomen, met achterlating van veel doden en gewonden. De Koning veroordeelde de actie en later die dag nam Thanom ontslag. De koning kwam op de TV en veroordeelde de actie van de regering, maar ook die van de studenten, Die moesten studeren, volgens hem.De opstand koste 1.577 leven.De opstand had geschiedenis gemaakt. Voor het eerst hadden de middenklasse (studenten en arbeiders) het gevestigd gezag aangevallen.Maar zoals vaak het geval is na een opstand werden in diverse verkiezingen de partijen het niet eens worden en waren er zwakke regeringen. Voeg daarbij de val van Cambodja, de val van Vietnam, de hogere olieprijzen in 1973 en het land was weereens rijp voor een militaire coup.De middenklasse had zich intussen afgewend van de protestbeweging van de studenten en het hoogtepunt was dat de studenten twee poppen ophingen waarvan een een vergelijkenis had met de Kroonprins. De Bangkok Post had in zijn editie van de volgende dag de foto zo “gedokterd” dat die pop echt leek op de Kroonprins. De studen werden beschuldigd van majesteitsschennis en de middenklasse vroeg de regering om voor eens en voor altijd de studenten een lesje te leren.Op 6 oktober vielen de militairen de campus van de studenten binnen en een bloedbad volgde. De militairen namen de macht over onder leiding van Thanin, een ultra-conservatieve ex-rechter.Een ware heksenjacht werd gemaakt op studenten, de media en het ambtenaren korps. Velen van hen vluchten de jungle in onder de vleugels van de Communistische partij en opereerde vanuit Laos. Andere verkozen ballingschap.In oktober 1977 vond een andere fractie van het leger het wel genoeg en er volgde een coup onder leiding van Generaal Krangsiak. In die tijd kwamen er ook vele vluchtelingen vanuit Vietnam en Cambodja. Ook kwam er een einde aan het bewind van de Rode Khmer Rouge in Cambodja.
In een verdrag met China werden deze zaken geregeld en konden veel van de ballingen weer terugkeren naar Thailand.Kriangsak werd gedwongen tot aftreden en werd opgevolgd door de opperbevelhebber Generaal PremTinsulanonda, een bewonderaar van het koningschap en een uitzondering: niet-corrupt.Prem en de Koning hebben een basis gelegd tot het vormen van politieke partijen.
Omdat Prem niet corrupt was en dus niet beïnvloedbaar was, lukte het hem om Thailand een wat stabiele staatsvorm te geven.Maar het zou Thailand niet zijn al in 1981 een coup werd gepleegd door jonge officieren.
Ze ontbonden het parlement en beloofde de broodnodige sociale hervormingen door te voeren. Maar zij hadden niet de steun van de Koning en toen Prem met de Koning naar Khorat ging, vielen de pro-royalisten Bangkok binnen en in een bloedeloze coup werd Prem weer PM. De studenen van de opstand kregen amnestie en keerden terug naar Thailand.Prem was ook diegene die de economische vooruitgang stimuleerde. Het land werd opengesteld aan toerisme en de economische groei was groot, Wel niet zo groot als Japan of Zuid-Korea, maar toch behoorlijk.Prem bleef PM voor meer dan acht jaar, een unicum in Thailand.In de verkiezingen van 1988 was Chatichai, een oud-generaal de overwinnaar, maar hij was geen succes. In tegenstelling tot Prem was hij corrupt en niet berekent voor zijn taak. Dus volgende in februari 1991 een coup, gepleegd door de factie van het leger die ontevreden was.Die beloofde een burger-regering, maar in feite was het een militaire junta. Weer waren het studenten en de middenklasse die daartegen in opstand kwamen. Het leger werd in gezet en er vielen vlen doden in het hart van Bangkok tijdens demonstraties. In die tijd was Samak, de huidge premier, minister van Binnenlandse Zaken.De Koning keurde de actie van het leger af en bekritiseerde de generaal in een tv-uitzending. Dit had tot gevolg dat beiden, de coup leiders, ontslag namen en in ballingschap gingen.
De democratische partij, die al een lange tijd bestond, wonnen de verkiezing van 1992 onder Chuan Leekpai. Hij was een goed administrateur, mar geen vernieuwer. Komt daarbij dat de basis van de democratische partij in Bangkok en het zuiden ligt. Dus voor het platteland had die partij geen aandacht.Tijdens de Aziatische economische crisis van 1998 kwam Chuan weer aan he bewind, nadat hij een jaar langs de zijlijn had gestaan. Hij verbeterde de economische situatie, maar deed niets aan de armoede, corruptie, misdaad enz. Een van zijn ministers, Thaksin Sinawatra richte een partij op, Thai Rak Thai, “Thailand voor de Thais”. Een populistisch politieke partij die aan de plattelandsbevolking bergen van goud beloofde, corruptie zou bestrijden en de misdaad te lijf wilde gaan.

In de verkiezingen van 2001 kreeg Thaksin een overweldigende meerderheid in het parlement. Nog nooit had een partij in Thailand zo'n meerderheid.Thaksin hielp de Thaise economie goed en het land had een economisch voorspoed. Tevens had hij veel aandacht voor de plattelandsbevolking en bracht hij dat segment van de bevolking op de politieke kaart.Thaksin was zelf een zeer rijk man, eigenaar van het mobiele netwerk van Thailand. Als Premier mocht hij gen aandelen bezitten, dus verdeelde hij dat onder familieleden, kennissen en bedienden.Thaksin was en is mateloos populair bij de plattelandsbevolking van het Noorden en Noord-Oosten van Thailand. Dat is zijn basis.In december 2005 begon Sonthi, jawel dezelfde Sonthi die nu demonstreert in Bangkok, een anti-Thaksin campagne omdat Thaksin volgens Sonthi corrupt was. Die beschuldiging slaat op bijna elke Thaise politicus.Thaksin besloot om zijn aandelen in zijn bedrijf te verkopen aan een bedrijf. De winst van deze verkoop hoefde Thaksin en de zijnen, volgens de Thaise wetgevn, niet aan de belasting aan te geven. Maar Sonthi bleef er op hameren dat Thaksin en de zijnen het land voor vele miljoenen hadden benadeeld en op vele projecten steekpenningen hadden geind. De demonstraties breide in Bangkok uit en in februari 2006 werden er tussentijdse verkiezingen gehouden. Die werden een overwinning voor Thaksin, maar in die verkiezingen werden door alle partijen zoveel oneerlijkheid ten toon gespreid dat die verkiezingen ongeldig werden verklaard. De oppositie had trouwens die verkiezing geboycot, maar deed alles om kleine partijen de bewegen om ook die verkiezingen te boycotten.

In september 2006 werd er door de militairen de 19de coups sinds 1932 gepleegd en kwam een soort burger-militair bewind aan de macht, maar de coup-plegers waren e echte machthebbers.Intussen werd de Thai Rak Thai partij verboden en werden 150 van haar bestuursleden geschorst voor 5 jaar. Waaronder ook Thaksin. Die verbleef in het buitenland.Er werd een nieuwe partij opgericht, de PPP, met als leider Samak Sunderavej.Deze partij won de verkiezingen van december 2007 en de PPP is met een vijftal andere partijen de regering van Thailand.Velen beschouwen de PPP en Samak als een kloon van de partij van Thaksin en weer kom die figuur van Sonthi boven water drijven om demonstraties te houden tegen deze regering en Samak in het bijzonder. Wel moet worden gezegd dat Sonthi een tegenstander was van de militaire coup.Zijn PAD, een buiten-parlementaire beweging, is nationalistisch, wil voor een deel een een aangewezen parlement en heeft de Koning als leider van het land. Dit is een korte beschrijving van de roerige politieke geschiedenis van Thailand.Dat de politiek van Thailand voor een bezoeker an Thailand een worst zal wezen is begrijpelijk. Men komt hier alleen een paar weken op vakantie en gaat dan weer terug naar het thuisland.Ik pretendeer zeker niet dat dit verhaal volledig is. Hele boekwerken zijn er geschreven over de jaren 1932-2008. Uit de naslagwerken die ik raadpleegde is dit een korte samenvatting. Wat mijn bedoeling met dit stukje is dat de bezoeker, maar ook de ex-pat een beetje inzicht krijgt wat de politiek in Thailand betekend en een beetje begrijpt waarom het altijd zo roerig is in de politiek hier.Democratie in Thailand heeft vrijwel geen geschiedenis.

In tegenstelling tot Europa en andere westerse landen heeft democratie niet de tijd om te groeien.Voeg daarbij de allesoverheersende rol van de militairen. De militairen denken dat zij de enige zijn die het land kunnen redden van chaos, geschapen door de politici. Dus zijn er 19 coups sinds 1932 en in de toekomst zullen er nog wel meer volgen. Je kunt het bijna Thaise folklore noemen, ware het niet dat de bevolking meestal het haasje is. Geen enkele coup heeft een verbetering gebracht voor de bevolking. Maar ook de politici zijn corrupt, hebben weinig visie en voeren een populistisch politiek. Zij beloven veel, maar even bij de waan van de dag.
De rol van de diverse koningen heb ik niet zoveel ter sprake gebracht.
Deels omdat de Koning een constitioneel vorst is en deels omdat de invloed van de Koning achter de schermen bleef.
Dat met name Bhumibol erg veel invloed had en die ook uitoefende, staat vast. Maar zijn rol blijft in nevelen gehuld, want hij is immers een constituioneel vorst. Ik geloof dat na zijn dood veel van zijn invloed en het uitoefenen ervan publiek zal worden. Maar niets is zeker in Thailand.Downloaden en printen column11.pdf (60.8K)De volgende column zal dan toch echt over de gezondheidszorg van Thailand gaan.!!!

www.thailandgek.nl

Onderwijs in Thailand

2008-12-03T14:07:00.000-08:00

Maandag 18 augustus 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"Onderwijs in Thailand."
Onderwijs is het fundament van de samenleving in een land. Dat geldt voor Nederland, zo ook voor Thailand. Zonder goed onderwijs blijft een land achter in alle aspecten van het wereld gebeuren. Op gebied van economie, onderzoek, kennis en sociale vaardigheden.Deze column gaat over het onderwijs in Thailand. Vooral de verschillen tussen het onderwijs dat op Staatsscholen gegeven wordt en onderwijs dat op privé-scholen gegeven wordt.
Normaal gesproken wordt in een land het overgrote deel van het onderwijs door de staat gefinancierd. In Nederland is de grootste begrotingspost dan ook voor Onderwijs. Je zou denken dat het voor Sociale zaken is met al die sociale uitkeringen, maar sinds jaar en dag slokt Onderwijs het grootste brok van de begroting op.In Thailand wordt ook een groot gedeelte van de staatsuitgaven besteed aan onderwijs. Hier zijn wat algemeenheden over dat onder wijs5.1% van het Nationaal Product (GNP) wordt in Thailand besteed aan het onderwijs.85.7 % van de kleuters volgt kleuter-onderwijs86.7% volgt basis onderwijs92.6% van de bevolking kan lezen schrijven, rekenen en. Analfabetisme is dus erg laag in Thailand.Op elke 19.1 leerling is er een onderwijzer.Dit zijn gewoon de koele cijfers. Op het eerste gezicht lijkt dat een prima gegeven voor goed onderwijs, met name het basis-onderwijs. Maar is dat ook het geval? Ik kan uiteraard over de kwaliteit van het onderwijs in heel Thailand niet oordelen. Ik kan alleen oordelen over wat ik zelf zie en meemaak op het dorpsschool waar ik kom en de privé-school waar de dochter van een goede vriend op zit. Die verschillen zijn enorm.
Wat voor mij de vraag opleverd waarom er zoveel privé-scholen zijn in Thailand. Niet alleen in de grote bevolkingcentra zoals Bangkok, Chiang Mai, Pattaya enz., maar ook hier op het platteland. Lampang heeft er een paar, Phayao heeft ook twee privé-scholen en ga zo maar door. Privé-scholen zijn er vanaf het kleuter onderwijs tot en met universiteit opleidingen. Voor mij betekend het dat ouders weinig vertrouwen hebben in het door de staat gesubsidieerd onderwijs.Laat ik eerst beginnen met het dorpsschool waar ik kwam en nog regelmatig kom. Niet om les te geven, mijn Thais is niet toereikend om les te geven, Ik laat ze wat zien van de wereld, via mijn laptop, speel wat muziek af via video-clips en enzovoort. Alles in het engels.De school heeft niet veel. De leslokalen zijn karig gemeubileerd en de leerlingen zitten aan lessenaars die hun beste tijd hebben gehad. De school huisvest ook een aantal leerlingen die van bergvolken afkomstig zijn. Die verblijven van maandag tot vrijdag intern op de school. Veel voorzieningen zijn er niet. De staat betaald de school 46 baht per dag voor huisvesting, eten enz. voor die leerlingen dat is geen vetpot. Eigen bijdragen van de ouders is niet mogelijk, omdat die ouders het ook niet breed hebben.Het onderwijs dat op die dorpsschool gegeven wordt is niet van allerbeste kwaliteit. Dat kan ik zien als ik in de hoogste klassen van die school “les” geeft. Taalkennis is er genoeg en ook de geschiedenis van Thailand wordt goed onderwezen.
Maar rekenen, dat heeft een minder gehalte. Vaak kunnen zij niet goed uit hun hoofd rekenen, zijn sommen op papier een hindernis voor ze en over algemene kennis van zaken is men ook niet op de hoogte. Muziek kennis is er eigenlijk ook niet. Wel weten ze alles af van de Thaise popzangeressen en zangers, maar verder als dat komt men vrijwel niet.Computer lessen is erg povertjes. Tot een aantal maanden geleden was er een aftandse computer voor alle leerlingen. Nu staan er een paar in een lokaal, maar internet aansluiting heeft men ( nog) niet.
De school kookt eten voor alle kinderen in de middag. De kinderen blijven op de school. Dat is hier overigens op alle scholen zo. Het eten kost vrijwel niets ( 10 a 15 baht) en wordt door de staat gesubsidieerd. Boeken wordt door de school aangekocht via een budget die de staat ter beschikking stelt. Het is niet genoeg om alle kinderen de nieuwste school uitgaves te geven, Zo zag ik dat in een Engelse les 12 verschillende boeken over engels verspreid op de lessenaar van de leerlingen lagen. Het aantal leerlingen is per klas ongeveer 24 leerlingen. Geen enkele leerling had bijna hetzelfde boek als een andere leerling.Het soort onderwijs dat gegeven wordt is een-richting verkeer. Ik woonde een paar lessen bij en de lerares was het gehele uur aan het woord. De leerlingen scheven braaf wat op, maar van enige “feedback” was geen sprake. Of iedereen het wel begrepen had dat liet de onderwijzeres in het midden. Ze deed haar verhaal en dat was het dan. Ik had zelf de grootste moeite om in mijn “les-uurtje” de leerlingen te bewegen om wat vragen te stellen en om aan te geven als ze iets niet begrepen.
Het koste echt een paar maanden voor dat die leerlingen dat door hadden dat zij vragen en opmerkingen konden maken. Dat waren ze niet gewend. Onderwijzend personeel staat hoog aangeschreven in de Thaise samenleving. Ze staat op een voetstuk. Het is er moeilijk om hun van dat voetstuk af te halen en de leerlingen enige sociale vaardigheden bij te brengen.
De kloof tussen leraar en leerling is enorm groot.

Dat is wel mijn ervaring bij dat dorpsschool. De lerarenkamer in dat schooltje is dan ook van alle gemakken voorzien, er staan drie computers ter beschikking voor de leraren, hebben een eigen keuken en de meubilering is perfect.
Dat terwijl de interne leerlingen vrijwel niets hebben in hun onderkomen voor de nacht. Een schrijnend verschil. De onderwijzeres die Engelse les geeft wil wel veranderingen doorvoeren, maar heeft erg veel tegenwerking van de oudere onderwijzend personeel op die school. Die willen alles bij het oude laten. Ze is dus naar een andere school gegaan in Chiang Mai.
Teleurgesteld, omdat zij wel inzag dat veranderingen nodig waren, maar niet in staat was die veranderingen door te voeren. Ik kan niet goed beoordelen of alle scholen op het platteland in Thailand van dezelfde gehalte zijn, maar ook de school waarop Stefanie zat in Ngao gaf op dezelfde wijze les. Zo kom ik op de privé-school van Stefanie en het verschil.Stefanie is pas 13 geworden en zit op een privé-school, 15 km buiten Phayo. Het is intern. Eens is de drie weken mag ze een weekeind naar huis. Dat geldt voor alle leerlingen van die school. De school ligt er prachtig bij. Mooie gebouwen, sportvelden, mooie slaapkamers voor de leerlingen, goed georganiseerd.
De klassen zijn er vanaf de zgn. brugklassen, dus leerlingen vanaf 12 jaar. De klassen gaan tot de hoogste klas van “High School”.
De leerlingen kunnen kiezen tussen twee onderwijs methodes. Een “English program”of een “Thais program”. Dat wil zeggen dat in het “English Program”alle lessen, behalve de thaise taallessen, in het engels gegeven wordt. Daar zijn een aantal Engelse en Amerikaanse onderwijs personeel voor aangetrokken en het Thais onderwijs personeel dat op dat program onderwijs geeft heeft hun opleiding in het buitenland gehad. In het “Thais Program” zijn alle lessen in het Thai, behalve de Engelse taalles. Het onderwijzend personeel is Thais die hun opleiding hebben gehad in Thailand. Tussen die twee programma's is er veel verschil. Leerlingen van het Engelse programma zijn veel mondiger dan de leerlingen die het Thaise programma volgen. Ik sprak met he hoofd van die school en die zei me dat leerlingen met het Engelse programma een beter uitgangspositie hebben om op een buitenlandse universiteit verder te studeren dan de leerlingen die een Thais programma volgen. Wat wel logisch is, want engels is in het Engelse programma de hoofdmoot en wordt door westerse onderwijzers gegeven met westerse methodieken. Leerlingen worden aangespoord om eigen initiatief te tonen, vragen te stellen enz.De discipline op die school is enorm. Leerlingen mogen niet van het terrein af zonder begeleiding van ouders of onderwijzend personeel.

De leerlingen hebben een pasje waar hun foto in staat, plus de gegevens en foto's van diegene die haar of hem op komen halen voor het vrije weekeinde. En dat wordt gecontroleerd, want ik ga altijd met Johan mee om Stefanie op te halen.
Buiten de school uren zijn er tal van activiteiten. Sport, muziek, toneel en schilderen kunnen beoefend worden. De school heeft een eigen voetbal competitie, er is een kleine golfbaan en regelmatig worden excursies in Thailand, maar ook in de omliggende landen gemaakt. De leerlingen krijgen een goede algemene kennis van alles en leren eigen verantwoordelijkheid te dragen.Het treurige van dit hele verhaal is dat alleen ouders met een goed gevulde beurs deze scholen kunnen betalen.
Ambtenaren krijgen van de staat 20.000 tot 30.000 bah subsidie per jaar om hun kroost te laten leren. De kosten van deze privé-school bedraagt 50.000 baht per half jaar voor het Engelse programma en 30.000 baht voor het Thaise programma. Dan komen er nog kosten bij voor uniformen en excursies. Maar die zijn niet zo hoog.De foto's die op deze column betrekking hebben spreken boekdelen.
Het verschil tussen een dorpsschool in Thailand en een van de vele prive-scholen is enorm.

Ik heb heel wat kritiek op het systeem van onderwijs die ik hier tegenkom. Niet de beschikbaarheid van het onderwijs, want elk gehucht heeft minimaal een school, maar de wijze waarop het onderwijs gegeven wordt. Onderwijzend personeel dat zich meer belangrijk vindt dan de leerlingen, het slaafs volgens van de lessen door leerlingen zonder dat er mogelijkheden zijn voor vragen en opmerkingen. Het niet stimuleren van initiatief tonen en verantwoordelijkheid dragen door leerlingen.
Ik kijk uiteraard met een westerse bril naar dit onderwijssysteem, maar op mijn dorpsschool zie ik talent genoeg, maar dit talent gaat verloren voor de samenleving in Thailand Dat vind ik droevig en slecht voor Thailand. Teveel talent gaat er zo verloren, terwijl het met een andere aanpak een betere toekomst voor Thailand, wat zijn onderwijs betreft, in het vooruitzicht staat.Aan de andere kant moet ik ook opmerken dat heel langzaam men overtuigd raakt dat het hele systeem veranderd moet worden, maar er is veel tegenstand. In dat opzicht is Thailand conservatief.Veranderingen komen hier maar langzaam op gang.

Er zijn nog veel meer foto's, maar ze pasten niet allemaal in de pagina.
Dus wil je ze zien, klik onder op album deel 2.

Het onderwerp van de volgende column is nog niet bekend, tenminste er zijn een paar onderwerpen die in mijn brein zitten, maar ik weet nog niet welke volgorde.

Foto album Foto-album2

http://www.thailandgek.nl/
http://www.thailand.eigenstart.nl/

Verjaardagsfeest van de abt van Wat Analayo

2008-12-03T13:56:00.000-08:00

Zaterdag 9 augustus 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"Verjaardagsfeest van de abt van Wat Analayo"

Wat Analayo heeft een abt, zeg maar de bas van de Wat. Het is een oude man, vriendelijk en spreekt een goed woordje engels.Wat Analayo is ook een meditatie-oord, opleidingscentrum en tempelschool. Zeker in de provincie Phayo is de tempelcomplex goed bekend bij de Thais. Westerse toeristen zie je er bijna niet.De abt, zijn naam is me ontschoten, plus bijna niet te schrijven, is een zeer vereerde monnik in het Noorden van Thailand. Zijn portret zie je vaak hangen met portretten van andere vereerde monniken. Mensen komen dus van heinde en verre om zijn lezingen en raadgevingen aan te horen. Tevens is hij vaak op reis naar andere tempels en ook naar Bangkok, waar hij in een raadgevende commissie zit voor de allerhoogste abt in Thailand. Dit jaar werd hij 74 jaar en zoals elk jaar wordt dat uitbundig gevierd. Je krijgt geen geschreven uitnodiging, maar je komt als “farang”op dat feestje via een uitnodiging van Titiwhat, mijn monnik-vriend. Verder weten de mensen van Phayao en verder wanneer zo'n verjaarsdagfeestje gegeven wordt.Dus op zaterdag 2 augustus met Johan en Siriporn op weg naar Phayao, daar Dweil, mijn huishoudster, opgepikt en naar Wat Analayo.Onderaan de Wat is een parkeerplaats met een marktje. Links van die parkeerplaats gaat een trap naar boven en dan zie je een ronde dijk, met een grote vijver in het midden. In het midden van die vijver staat een mooi open gebouw, en verder gaat er een helling naar beneden. Die dijk en die vijver liggen op een lage heuvel en is ong. 2 hectaren groot.Titiwhat had gevraagd of wij al om vier uur in de middag aanwezig konden zijn, dus kon ik redelijk makkelijk mijn auto parkeren.Wij de trap op en op die dijk, rondom de vijver, was het al een drukte van belang. Overal stonden tentjes, waarin eten werd klaargemaakt en je kon gratis het eten en drinken halen. Iedereen maakte daar druk gebruik van.

Hier links zit Johan naast Titiwhat.

Het gebouw midden in de vijver was mooi versierd en er stonden heel wat stoelen in dat gebouw. Ook was er een mooi Boeddha-altaar. Politie en militairen hielden alles een beetje in de gaten en begeleide de hoge gasten naar binnen in dat gebouw.Verder was er veel muziek , maar werd er nergens gedanst. Maar de sfeer was zeer prettig. Ik schat dat zeker 2000 mensen op dat feest kwamen plus tal van hoogwaardigheidsbekleders. Die mochten allemaal dat gebouw in. Johan en ik mochten er ook in, maar vriendelijk sloegen wij die uitnodiging af. Je gaat er zitten en je kan dan geen kant uit. Plus met je later ellenlangen toespraken moet aanhoren, waar je weinig of niets van verstaat. Nu konden we fijn over die dijk lopen, alles mooi zien, af en toe een praatje maken met iemand, want wij waren de enige twee westerlingen op dat feest, dus hadden we wat bekijks en vele Thais klampten ons aan voor een praatje.Ook ontmoeten ik wat bekenden uit Chae Hom en van de Wat in Pan. Een stadje 50km van Phayao. Daar zit Arain, een nog jonge monnik, die daar aan de mensen hun toekomst voorspeld en daar een gezien persoon is. Ik was daar een paar keer en telkens moest hij even de tempel in om mensen te ontmoeten die hem “merit” gaven.Achter de dijk is een wat open vlakte, waar een grote tent stond opgesteld en die geheel gevuld was met tafels waar de geschenken voor de abt werden tentoongesteld. Het meeste was fruit, bloemen en etenswaren. De bloemen en fruit word later naar ziekenhuizen gebracht en de etenswaren onder de armen verdeeld. Daar werd een ceremonie gehouden met veel gebeden, wierookstokjes en muziek.

De rook van de honderden wierookstokjes kwam je tegemoet.Het eten voor al die mensen wed gekookt, gebakken en gefrituurd in grote wokken en overal zag je mensen oftewel eten koken, eten uitdelen of het eten naar binnen werken. Er waren honderden stoelen op die dijk en de mensen zaten daar gezellig te praten en mensen te bekijken die voorbij liepen. Ook keken ze naar de vele monniken en hoogwaardigheidsbekleders die binnenkwamen.Het eten word door de mensen van Phayao en de middenstand aan de tempel aangeboden, vandaar dat het gratis was, ook de drank, geen alcohol en koffie was gratis.Wat ook mooi was in het gebouw in de vijver was dat er geen ramen in waren, maar mooie figuren van touw. Het leek net gebrandschilderde ramen.Om zeven uur kwam de jarige binnen en werd door hem het vuurwerk aangestoken. Dat vuurwerk had een felicitatie in het Thais voor hem.Vele mensen kwamen hem feliciteren. Dat hij zeer vereerd wordt kon je duidelijk zien aan de mensen die hem kwamen feliciteren. Op hun knieën brachten zij wat geschenken aan hem. Ook de Gouverneur van Phayao lag op zijn knieën. Het feest moet je echt zien, dus deze keer niet veel tekst, maar deze te meer foto's
.Foto-album2 Ik was er voor de tweede keer, maar voor Johan was het de eerste keer. Die was onder de indruk en genoot van alles.
Ik trouwens ook, want zo'n feestje maak je niet elke dag mee.

Volgende column gaat over scholen, onderwijssysteem in Thailand en het niveau van het onderwijs. www.thailandgek.nl

Foto album Foto-album2

Je kan in het forum reageren

Reis naar Chae Son en Chae Hom

2008-12-03T13:48:00.000-08:00

Donderdag 31 Juli 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"Reis naar Chae Son en Chae Hom"

Via Titiwhat, mijn monnik-vriend, kom ik nog weleens bij andere Tempel-complexen. Daar ontmoet ik dan andere monniken en bekijk daar hoe monniken leven. Zo kom ik in Nong Khai en Khong Khaen vaak. Bij Chae Hom een dorpje niet ver hiervandaan (Ngao) is een nieuw tempelcomplex, waar een een duitsprekende Thaise monnik woont, samen met nog andere monniken. Hij heeft twee jaar in Dortmund gewoond in dat Boeddhistisch centrum aldaar en spreekt een klein beetje Duits. Niet ver van Chae Hom (20km) is er een mooi Nationaal Park, Chae Son genaamd. Vandaag gaan we zowel naar Chae Son als het tempel-complex in Chae Hom.Hemelsbreed is Chae Hom niet ver van Ngao, maar er ligt een bergreeks tussen. Dus kan je via twee wegen naar Chae Hom rijden. De eerste is via Phayao, Je slaat dan 8 km voor Phayao linksaf op de 120, rijd dan door een mooi berglandschap naar Wang Nuea, je komt een prachtige waterval tegen en rijdt door een nauwe vallei, bij Wang Nuea sla je weer linksaf op de 1035 naar Chae Hom. Ong. 5 km voor Chae Hom sla je dan rechtsaf op de 1252 naar het park Chae Son.
Alles wordt duidelijk aangegeven met borden in Engelse schrift.
Je kan het niet missen.Maar deze keer gaan we via een ander route naar Chae Hom en Chae Son. Persoonlijk vindt ik deze route wat mooier, hoewel de andere route ook mooi is, maar het is wat langer als de route van vandaag.
Woon je in Phayao is de eerste route aan te bevelen.We rijden van Ngao, richting Lampang. Krijgen we trek in een kop koffie kunnen we bij die mooie koffietent, 27 km voor Lampang nog wat koffie drinken en een plasje doen. 24 km voor Lampang slaan we rechts af naar de Kew Lon Dam op de 1335.
Eerst krijg je een recht stuk weg, daarna krijg je wat bochten en op 1 km van de Kew Lon Dam gaan we rechts af en blijven we op de 1335. Nu begint het mooie natuurschoon pas.

De weg kronkelt zich naar boven en je krijgt een prachtig uitzicht op een vallei. Dan ga je weer naar beneden, maar daar wacht de volgende klim alweer, deze keer met wat haarspeldbochten. Ook hier zijn mooi vergezichten en de weg is breed genoeg om even te stoppen om van het natuurschoon te genieten. Zeker in de regentijd en een maand na de regentijd is het er prachtig. In December tot mei is het er wat droger en lijkt het wat dor.We gaan eerst naar het tempelcomplex om wat geestelijk voedsel te halen en om een kop koffie te drinken bij die monnik. Buiten geestelijk voedsel zal je wel wat normaal te eten krijgen ook, want hij is erg gastvrij.We rijden om Chae Hom heen en bij een drie-sprong slaan we links af. Je kan het niet missen.
Het is een lange rechte weg en voor je kijkend zie je reeds op een bergje het tempelcomplex.
Aan het einde van het rechte stuk sla je rechts af. Onder een poort door en na een paar honderd meter links. Het tempelcomplex wordt met een bord aangegeven. Het is een mooie pas aanglegde asphalt-weg, maar helaas na een kilometer wordt het een ongeplaveide weg. Redelijk te berijden, maar je moet toch wat voorzichtig rijden. Na vier kilometer op en af te hebben gereden staan we voor een steile helling van 150 meter en daarboven is de tempel. Even gas geven en je komt op een groot plateau, waar de gebouwen staan.

Daar staat onze monnik al om ons te verwelkomen en onder een ronde dak, tegen de berghelling aan, krijgen we wat te drinken. Gelaafd zakken we een beetje af naar het huis, een soort gastenverblijf.Die is ook tegen een berghelling en is van alle gemakken voorzien. Zelf een bad in de openlucht met uitzicht op de berghelling aan de overkant.Vanuit het huis kan je zowel de vallei van Chae Hom zien als de berghelling aan de overkant. Het zijn twee toppen en het bovenste gedeelte van die toppen zijn rotsachtig. De grootste top, daar zou de handafdrukken van Boeddha op staan. Het is wel groot die handafdrukken, zeker 30 meter hoog. Boeddha moet wel een reus van en kerel geweest zijn, want ik heb ook zijn voetafdruk gezien en de schoenmaat was meer dan 120.De ongeving van dat tempel-complex is schitterend. Het ligt op een top van een wat lagere berg en kan je genieten van de bergen die er achter liggen en voor is de grote vallei van Chae Hom.

De tempel zelf is maar klein. De pagode daar achter is bijna net zo groot als de tempel. Verder is er een zaal, open met een dak en een zaal die geheel gesloten is door muren. Ook zijn er wat verblijven voor monniken. Beneden in de kleine vallei is een meer. Volgens de monnik kan je er vissen, maar het is een behoorlijke klim naar beneden en ook weer naar boven.
Je moet tenslotte wat over hebben voor je vis-hobby.
Hartelijk nemen we afscheid van onze Duits-sprekende monnik en gaan we weer terug naar Chae Hom via die zandweg, vol met stenen en kuilen. En komen weer bij die T-kruising en slaan dan linksaf naar Chae Son. Het wordt goed aangegeven. Het is 20 km van Chae Hom af en na 8 km sla je weer links af. Het wordt aangegeven door middel van boden. De rit naar Chae Son gaat door lage heuvels en later door een mooie vallei, waar je een paar keer een snel stroomend watertje overgaat.
We gaan via een brug, anders krijg je natte voeten. Chae Son Nationaal park wordt goed aangegeven en je kan het niet missen. We rijden het Park binnen en bij de slagboom staan ze al op ons te wachten, de boswachters. Entree moet je betalen. Voor Thais 40 baht en voor “farangs” 200 baht. Het was eerst 400 baht, maar het is verlaagd naar 200 baht.
Al recht-geaarde Nederlander probeer ik via mijn Thais rijbewijs entree te betalen voor een Thai. Het is me twee maal gelukt. Maar ook twee maal liet die boswachter zich niet in de luren leggen en moest ik het volle pond betalen.Het park bestaat uit twee delen. Het laagst tgelegen deel heeft een groot parkeerplaats en rechts daarvan zijn de warmwaterbronnen.
Dan gaat een smalle weg naar boven en kom je bij een wat kleinere parkeerplaats en zijn er wat winkeltjes.
Loop je verder dan krijg je de waterval, waar Chae Son om beroemd is, buiten de warmwaterbronnen.Maar eerst moet er gegeten worden. Bij die winkeltjes staan houten tafels en banken en ieder winkeltje heeft zo zijn eigen barbecue. Je kiest maar een winkltje uit, ga lekker op die houten bank zitten onder de grote teakbomen en bestel wat te eten. Dat is sticky rice met kip en/of varkensvlees. Het is heerlijk. Het vlees is gebarbequd en je krijg en lekker sausje om de sticky rice in te dopen. Met water of een frisdrank gaat het erin als koek. Vraag geen koffie want je krijgt dan “Birdy” koffie. Dat is instant koffie waar suiken en melk alreeds erin zitten. Het is erg zoet en ik kan het bijna niet door mijn strot krijgen. Maar liefhebbers van erg zoete, met veel melkpoeder gevuld kopje koffie kunnen hun hart ophalen.Ne we lekker hebben gegeten hebben we weer energie. Die hebben we wel nodig, want op 200 meter van die winkeltjes begint de waterval. Je kunt nog wat visvoer kopen in een tentje daar aan de voet van die waterval.
Chae Son waterval bestaat niet uit een waterval, maar uit meerdere watervallen. Er zijn dan ook poelen met water, waar je in kan liggen en er zwemmen vissen. Je hebt immers voer voor die vissen gekocht.Een trap langs de waterval gaat naar boven. Het is een betonnen trap, breed met leuningen.
Het is een klim van een kilometer, dus enige conditie is vereist. Het gehijg en gezucht van het klimmen worden goed gecompenseerd met het prachtige uitzicht op de watervallen, het oerwoud aan beide zijden van de watervallen. Het is erg mooi en de trap wordt regelmatig onderbroken door plateaus waar je even kan rusten. Er staan ook banken op die plateaus . Boven aangekomen zie je dat die waterval uit een grote pijp begint. Want vanaf de bron van die waterval staat een kleine hydro-elektrische centrale, die het park van stroom voorziet. Je kunt nog hoger klimmen via een smal paadje door het oerwoud, maar er is geen waterval meer. Het is nog ongeveer 400 meter verder klimmen.

In mijn jaren dat ik nog conditie had, ben ik tot aan de top geklommen. Daar krijg je een mooi uitzicht op de valleien en bergen in de omgeving. We gaan weer naar beneden en als roker steek ik er nog een op om op adem te komen. Nog een drankje bij een van de winkels, even naar het toilet en we zakken af met de auto tot bij de warm-waterbronnen.

De auto kan geparkeerd worden en dan via een aangelegde tuin komen we bij die warmwaterbronnen. Overal liggen rotsblokken waar je op kan gaan staan en zo de overkant kan bereiken. Daar staan wat huisjes, een winkel en rustplaatsen.Wees voorzichtig, want het water is 80C .
Het ruikt er behoorlijk naar zwavel en de hitte van het water straalt je tegemoet. Je kunt mandjes met wat eieren kopen en die in het hete water leggen.
Volgens de borden zijn die eieren gaar in 18 minuten, maar laat ze maar een half uur in dat water liggen. Dan zijn ze halfzacht. Ik haalde ze op na 18 minuten en het waren geen halfzachte eieren, maar alleen snot.Overals is hier aan gedacht.Om je stijve spieren wat los te weken, kun je een warm bad nemen in een van de huisjes. Het bad is rond en op verschillende niveaus,
zodat je kan zitten tot het water aan je kin, zitten tot het water aan je middel.

Het water is een mix van de warm-waterbron en het stroompje dat van waterval komt. Je kunt alleen of met meerdere in dat bad. Het is ongeveer 3 meter in doorsnede.Om die spieren die warm zij geworden door het warme water weer helemaal topfit te krijgen, kun je daar ook een echte Thaise massage krijgen. Diverse dame staan gereed om alle spieren weer helemaal de oude te laten worden. Helaas heren, deze massage is een Thaise massage, dus gekleed op de matras, om je heen zijn meerdere dames bezig en laat de “erotische gedachten” maar varen. Deze dames geven geen “hanky-panky”massage.Overnachtingen zijn ook mogelijk in het Park. Er zijn wat bungalows, maar die moet je van te voren bespreken. Dan is de prijs van de bungalows, tevens de entreeprijs voor het park, ingesloten.

Je kunt in het park ook heerlijk wandelen. Door de bebossing in het park is het koel en er zijn genoeg wandelpaadjes uitgezet. Er zijn wat winkeltjes waar je souvenirs kan kopen en er is ook een ruimte waar alle soorten bomen, planten en dieren worden getoond die in het park aanwezig zijn.Je kunt er een hele dag doorbrengen. De prijzen zijn, buiten de entreeprijs om, op Thaise niveau. Per persoon kan je voor 40 baht eten en drinken Dan krijg je kip, varkens vlees, sticky rice en een cola.
Het badhuis kost 50 baht voor onbeperkte tijd. Al lig je er de hele dag in. Eieren in een mandje kost 15 baht en de massage is van 100 tot 300 bhat. Dat hangt af wat je wilt en de tijdsduur. Verder kan je souvenirs, snoep, ijs en andere dikmakers kopen.
Ook hier zijn vrijwel geen westerse toeristen te zien. Het kan er druk zijn, vooral in het weekeinde, maar je ziet vrijwel alleen Thais, die een dagje uit zijn. Op de grasvelden wordt onder een boom een deken uitgespreid, eten wordt er neergezet en ze hebben groot plezier. Kom je langs zo'n stel picknickers, dan wordt je steevast wat aangeboden. Ik vind het op Chae Son heerlijk toeven.
Volgende column gaat over het feest in Wat Analayo ter gelegenheid van de verjaardag van de abt, een zeer vereerde monnik.
Downloaden als pdf om uit te printen 8.pdf (49.0K)

Foto album

Je kan in het forum reageren

www.thailandgek.nl

De reis naar Pattaya พัทยา

2008-12-03T13:39:00.000-08:00

Woensdag 13 Juli 2008/2551C o l u m n van Kees/Printen
"De reis naar Pattaya พัทยา"

Ik woon in Ngao.
Het is er mooi en leuk wonen.
Ik zou hier niet weg willen.
Maar omdat het stil is daar midden op het platteland wil ik er nog wel eens uit. Naar Chiang Mai voor een paar dagen of naar Pattaya, waar zo’n 15 jaar geleden mijn belangstelling voor Thailand vorm aan ging nemen. Dus neem ik mijn auto vroeg in de ochtend en rij de 836 km van Ngao naar Pattaya in een dag.

Vanuit Ngao zijn er twee routes naar Pattaya of eigenlijk naar Nakhon Sawan, waar de twee routes bij elkaar komen. De ene route gaat via Phrae, Uttaradit en Phitsanulok en Nakhon Sawan en de andere gaat via Lampang, Tak en Kamphaeng Phet naar Nakhon Sawan.

De route via Phrae is mooier, maar er is 130km aan twee-baanswegen, dus je doet er langer over. Overigens is de route 70km korter dan over Lampang, maar door de twee-baanswegen duurt het langer.

Voor deze reis naar Pattaya ging ik eerst via Phrae en kwam via Lampang weer terug.

Meestal gaat Johan, mijn buurman, mee. Die heeft hetzelfde als ik. Het is fijn wonen in Ngao, maar af en toe moet je er even uit.

Zo, mijn trouwe Honda is vol getankt en om zes uur in de ochtend staat die al te trappelen om de rit van 836km aan te vangen. Overigens is de heenreis 70 km korter, dus is het ‘maar’ 766 km.

Vier kilometer buiten Ngao slaan we rechts af en gaan de tweebaansweg nr. 103, richting Phrae. De weg voert door de bergen en heeft veel bochten, maar een prachtig uitzicht, zeker voor de passagiers. Na 69 km komt men op de 101, richting Phrae en Uttaradit.

96 km ver is Phrae van Ngao, dus een dik uurtje rijden. We stoppen er niet, maar wil men er stoppen en wat bezichtigen, biedt Phrae vele mogelijkheden.

Het is de meubelstad van het Noorden. Langs de weg staan vele winkels met meubelen. De winkels zien er van buiten klein uit, maar achterin de winkels is er veel ruimte voor meubels.

Het is vrijwel allemaal hard houten meubels, dus je koopt meubelen voor je leven en die van je kinderen, kleinkinderen en achter-kleinkinderen. Want de meubels gaan erg lang mee. Ook kasten, bedden, bureau’s, noem maar op kan je daar krijgen.

Phrae heeft uiteraard ook diverse tempels en Phea Mung Phi, In de rivier aldaar zijn er erosie zandbanken en erosie-uitsteeksels. Het heeft surrealistische vormen en volgens de Thai zijn er veel geesten aanwezig. Vandaar de naam Phi.

We vervolgen onze weg en komen via Den Chai op weg nr 1105 naar Uttaradit. Deze weg is twee-baans en gaat door bergen 43km lang. Het is er schitterend mooi en je geniet van de prachtige natuur die voorbij gaat. Een paar kilometer nadat we de bergen zijn ingegaan, is er een koffie rustpunt rechts van de weg. Het is tevens een restaurant en een soort bungalowpark.

Het is gelegen in een mooie omgeving. Wil je er overnachten, kan dat. Wandelen in het oerwoud is er mogelijk via allerlei paadjes. De tuin is erg mooi aangelegd en wat ook belangrijk is, de koffie smaakt er best.

Opgefrist, met een lege blaas, gaan we verder naar Uttaradit. De 1105 gaat over in de 11. Uttaradit is de zwaardenstad van Thailand. Daar worden de mooiste en duurste zwaarden van Thailand gemaakt. Het is wel moeilijk om de smederijen te vinden, want tijdens de vakantie van zus en zwager deden we er de hele dag over om een smederij te vinden voor een zwaard. Niets gevonden, want de hulpvaardige Thais stuurde ons overal naar toe, behalve naar een smederij. Bij een restaurant aan een benzine station hebben we tenslotte maar een afspraak gemaakt voor de volgende week in dat restaurant. Die beheerder zou dan een aantal verschillende soorten zwaarden hebben en mijn zwager kon er dan een uitkiezen. Dat is dan ook gebeurd. De restauranthouder blij, mijn zwager blij, maar wel 5000 baht lichter. Maar het was een prachtig zwaard, versierd en in een mooie houten schede die ook versierd was. Het is later via duistere wegen naar Nederland verstuurd, want normaal invoeren kon niet. Het is tenslotte een wapen.

Je komt via de 11 niet in Uttaradit zelf, maar op de eerste kruispunt met verkeerslichten zie je op dat kruispunt wat beelden staan van de producten van Uttaradit. Uiteraard het zwaard, maar ook druiven, ananassen en lychees, want Uttaradit is ook vermaard wegens zijn fruitteelt.

Nu op weg naar Phitsanulok. Vanaf Uttaradit is het een wat eentonige weg, alleen doorsneden door een paar heuvels. We rijden nu op de Centrale Laagvlakte van Thailand die doorgaat tot Bangkok. De passagiers kunnen nu een oogje dicht laten vallen, want het is een en al rijstveld die je ziet. Weinig bossen en het oerwoud ligt ver achter ons.

Phitsanulok is bekend om zijn mooie wat, Wat Phra Si Rattana Mahathat. Veel pelgrims komen er en het is een eeuwenoude Wat. Je komt niet in Phitsanulok zelf, want er is een omleiding om de stad. Een twee-baansweg. Je komt uit op de 117, die naar Nakhon Sawat gaat.

Wij stoppen vaak niet tussen Uttaradit en Nakhon Sawn, maar het is wel een eindje. Je kunt bij vele restaurantjes of benzinestations stoppen voor een drankje en een hapje. De prijzen zijn absurd laag.

Ook de weg tussen Phitsanulok en Nakon Sawan is eentonig. Het is een rechte weg, met weinig bochten en overal zie je alleen maar rijstvelden.

Nakhon Sawan is een belangrijk kruis punt. Hier komen de rivieren de Ping en Chao Phrayo bij elkaar en volgt de Chao Phrayo zijn weg naar Bangkok. Je rijdt dan ook via een brede weg met wat verkeerslichten door Nakhon Sawan.

56 km buiten Nakhon Sawan is er een grote "service area". Daar vindt je een bezinestation, 7-eleven, een groot restaurant, koffietentje, een OTOP-winkel, toiletten, kortom je komt even tot rust. De dame in de koffietent kent ons al, want als ik mijn kop door de deur steekt zegt ze al "Two hot coffee".
Sinds kort is er tussen Nhakon Sawan en Ayuthaya een mooie 6-baans snelweg. Je komt Ayuthaya zelf niet binnen en de weg heeft 32 als nummer. Naar Ayuthaya is het leuk rijden. Langs de weg zie je tientallen winkeltjes, en er is meer te zien dan op de eentonige weg voor Nakhon Sawan.

Even voorbij Ayuthaya is er de afslag naar de tolweg nr. 9. Wel goed opletten want nergens zie je Pattaya of Chon Buri staan. Wel Bang-Pa-In e.d. Als je op de afslag bent dan zijn er wat borden verderop die je naar Chon Buri en Pattaya leiden.

Het is in het begin rustig op de tolweg maar als je steeds dichterbij het vliegveld komt, dan wordt het drukker. Op een paar kilometer voor het vliegveld sla je linksaf op de tolweg nr. 7. Je rijdt langs het vliegveld en wil nu graag weer een kop koffie, want je zitvlees begint al aardig als een doorbakken filet te voelen.

90 km voor Pattaya is er dat hele, hele grote "service area" waar je echt van alles kunt vinden. Zij zijn nu wat aan het werk om wat bruggen te bouwen vlak voor die "service-area", dus het is even opletten.

Een kop koffie later en je legt de laatste loodjes van de reis af. De weg naar Pattaya is vrijwel klaar en het is nu een 8- en 6-baansweg geworden. Dus de contouren, d.w.z. de Sukhumvit Road van Pattaya laat zich vlug zien. Even die Sukhumvit af, bij Pattaya Klang eraf en naar het Flamingo Hotel. Nu kunnen we voor een paar dagen van Pattaya genieten. De meeste lezers zullen wel bekend zijn met Pattaya. In andere een column zal ik Pattaya en de andere toeristische steden behandelen. Met hun geschiedenis, hun aantrekkingskracht, maar ook de negatieven kanten van deze steden.

Zo, we hebben er nu een paar dagen strand, zee, zon en misschien wat sex erop zitten en gaan we weer terug naar het oude vertrouwde Ngao. Nu gaan we de weg via Lampang rijden, 836 km van het Flamingo Hotel naar de voordeur van mijn stulpje in Ngao. Heb ik uitgemeten via de prima dagteller van mijn trouwe Honda

Tot aan de "service-area" in Nokhon Sawan is het dezelfde route als de heenweg. Ik stop altijd nog een keer bij Ayuthaya, want daar is een prima benzine-station, met vele winkels.

Voor ik het vergeet, Je betaald vier maal tol op de heenweg en vier maal tol op de terugweg. 30 baht per keer dus 240 bhat aan tol de hele reis.

10 km voor Nakhon Sawan krijg je een "by-pass" naar Kamphaeng Phet. Het is ook een vier-baansweg. Vanaf Pattaya tot 1 km voor mijn huis is de hele route een 4-baansweg.

Kamphaeng Phet is een oude stad die al uit de de 11de eeuw stamt. Er zijn uiteraard de nodige tempels, maar er is ook een Nationaal Museum waar veel Lanna en Hindoe beelden te bewonderen zijn.

Dan gaan we op weg naar Tak, zo’n 73 km verder. Vanaf Kamphaen Phet is de ongeving wat mooier, wordt wat heuveliger en kom je door wat kleine steden en dorpen.

Tak was de westelijke buitenpost van het Sukothai-rijk. Nu is het een industriestad met mooie brede wegen. Vlakbij Tak is er het Natinaal Park Lan Sang. Hit is 105 km2 groot met vele watervallen en mooie bossen van teakhout. Sukothai is hier niet ver vandaan. Ik ben er, ik schaam mij er een beetje voor, nog niet geweest. Maar wat in het vat zit, verzuurd niet, zal ik maar zeggen.

Nu rijden we van Tak naar Lampang, een forse 180 km. Bij Thoen, op 90 km afstand van Lampang nemen we onze laatste kop koffie van de dag, want vanaf Thoen rijden we in een stuk door naar Ngao. De omgeving van Thoen naar Lampang is heuvelachtig en mooi. De echte bergen beginnen echter pas in Lampang. De route Lampang – Ngao is hier al beschreven in een eerdere column.

Wanneer je vanuit het Noorden naar Pattaya wilt of vanuit Pattaya naar het noorden zijn er wat mogeljkheden van ander vervoer. Je kunt per vliegtuig gaan. Chiang Mai, Chiang Rai en Lampang hebben een vliegveld. Met de trein kun je via Lampang naar Chiang Mai. Bussen gaan er van Rayong naar Chiang Mai en Mae Sai. Je stapt dan op bij de bushalte op de Sukhumvit Road. Vanuit het noorden naar Pattaya zijn er dezelfde vervoersmogelijkheden ook.

De volgende column gaat over een bezoek aan Chae Hom, Het Chae Son Nationaal Park en het tempelcomplex van Chae Hom, alwaar een duits-sprekende thaise monnik ons gezelschap zal houden.

Foto album

www.thailandgek.nl

Je kan in het forum reageren

Reizen in Noord Thailand

2008-12-03T10:40:00.000-08:00

Woensdag 2 Juli 2008/2551C o l u m n van Kees/Printen
"Reizen in Noord Thailand"

Na een goede nachtrust in het Imperial Golden Triangle Resort, krijgen we het ontbijt in het restaurant, die een wijde blik op de machtige Mekong biedt. Als er reizigers onder ons zijn die graag een gokje wilde wagen, dan waren zij in de ochtend een paar bahtjs armer of in een enkel geval wat bahtjes rijker. Het ontbijt in het hotel is uitgebreid, dus laten we het goed smaken, want er ligt weer een rit van 300km voor de boeg die dag. We werpen een laatste blik op de Mekong, want de rivier komt als grensrivier bij de Gouden Driehoek Thailand binnen en we verlaten dus de Mekong.We nemen de 1290 verder en rijden de 29km naar Mae Sai.Mae Sai is een grensplaats van Thailand met Burma. Het is vooral een handelsstad.
Ik kom er minimaal een keer per jaar om bij Immigration mijn jaarvisum te krijgen.
Eigenlijk is de stad een grote markt. De ene zal het afschuwelijk vinden d ander een waar koop paradijs. Het zijn vrijwel allemaal Chinese producten. Van de meest afgrijselijke kitsch die je maar kan bedenken tot redelijk goede kleding en huishoudelijke apparatuur. Speelgoed vind je in allerlei soorten en maten, wil je wat werpsterren en scherpe klewangs, die vindt je er ook.
Elektronica in alle vormen en prijsklasses. Zijn er onder ons die hun schoonmoeder naar een andere wereld willen helpen, wapens te kust en te keur.Je komt op een brede, drukke straat Mae Sai binnen. Je rijdt in feite rechtstreeks naar de brug die de grens met Burma vormt.

Links van de brug kan je verder rijden en na 100 meter ga je links de mark op met je auto. Na ongeveer 300 meter krijg je een parkeerveld waar je de auto kwijt kan voor 40 baht voor de dag. Je kunt nu op je gemak die licht overdekte markt doorlopen.
Wanneer je naar de brug wilt lopen is er aan het einde van de markt een restaurant aan je linkerkant.
Het ligt aan het grensriviertje. Het restaurant is net langs de brug, maar wat naar beneden.
Je hebt een mooi uitzicht op de brug en een soort Chinese tempel in Burma, wat een supermarkt blijkt te zijn.
Althans dat is mij verteld. Ik ben zelf nog nooit de brug over geweest, Buma in, want ik heb een jaarvisum en dan heb je een “re-entry-permit” nodig om Thailand met behoud van je jaarvisum te verlaten. Die “re-entry-permit” kost 1000 baht en dat heb ik er niet voor over om een uurtje in Tachilek door te brengen. Tachilek is het stadje aan de overkant van de brug. Op de brug zie je een komen en gaan van mensen. Vaak strompelend onder een vracht van plastic tassen voor de goederen die ze in Burma gekocht hebben. Siriporn koopt daar altijd mijn sigaretten als ze Burma ingaat. Vier sloffen voor 1000 baht.Ook is er een kraampje bij dit restaurant en daar staat een man uit India in. We kennen hem wel een beetje, w kochten wel een wat bij hem, en strijk en zet komt hij elke keer naar ons toe met nep-viagra pillen. Johan is vrijwel altijd ook van de partij en we kijken elkaar dan elke keer weer aan en vragen die man uit India of we er zo uit zien dat we die viagra- pillen echt nodig hebben. Hij heeft er nog geen enkel exemplaar van die pillen aan ons kwijt kunnen raken.Eten moet je niet in dat restaurant, want het eten is niet van het beste kwaliteit. Soep gaat nog wel, maar de rest is niet veel soeps.Maar niet getreurd. Om toch wat naar binnen te krijgen kan je terug naar het parkeerterrein, je loop ong. 100 meter verder en daar is “Monkey-Island”, een restaurant annex guesthouse. Harry voert daar de scepter. Maar zal je aanraden geen gebruik te maken van de kamers. Maar het eten is erg goed.Al heb je geen honger, je kunt dar altijd een drankje drinken en je komt het eerste uur daar niet weg.Harry heeft heel wat in zijn leven meegemaakt en kan daarover smakelijk vertellen.Hij heeft in het Franse Vreemdelingenlegioen gezeten, is in de Rotterdamse haven koppelbaas geweest, was in Duitsland hetzelfde. Hij verdiende geld als water en kan smakelijke verhalen vertellen over zijn leven. Hij maak al het eten zelf klaar en het smaakt voortreffelijk. Elk bezoek aan Mae Sai is niet compleet zonder dat je bij Harry een bezoekje brengt.Zo vliegen de ochtend uurtjes voorbij en we moet weer voort, want de volgende bezienswaardigheid staat te wachten.We verlaten Mae Sai, voor sommigen met een zucht van verlichting, voor andere verlangend uitkijken naar de volgende “shopping-tour” daar.Na 17 km verlaten we de snelweg rechts en rijden de weg naar Doi Tung op. Het wordt goed aangegeven er je moet voor een verkeerslicht stoppen. We gaan nu de weg naar Doi Tung op. Een 13km lange weg die kronkelend en soms erg steil naar boven gaat. 2 km onder de top is er een uitkijkpost met een adembenemend vergezicht over de vallei. Je kant tot in Burma kijken

Doi Tung was de zomer-residentie van de moeder van de Koning. Ze heeft daar, uiteraard met behulp van anderen, een “foundation” opgericht die de plaatselijke bergbevolking op een hoger plan moest brengen. Ook was het haar bedoeling dat door deze foundation de bevolking andere gewassen zou kweken dan opium. Want papavervelden waren er in de vroegere tijd volop.Het complex bestaat uit drie delen. Een tentoonstellingsgebouw waar foto's, voorwerpen e.d. tentoongesteld worden, een prachtig tuin en de residentie van de moeder van de Koning.
De tentoonstellingszaal is wel mooi, maar zo zie je er velen.De tuin is prachtig aangelegd, mooie wandelpaden en zitjes vormen dat het in deze tuin aangenaam vertoeven is. De tuin ligt in een vallei en je moet eerst wat trappen af en als je weer naar buiten wil, de nodige trappen op.Midden in de tuin staat een kunstwerk en erom hen zijn er mooie bloem beddingen aangelegd.

Tevens staat er een Zwitserse chalet, die als koffietent fungeert. Je zit daar aangenaam en je kan een groot gedeelte van de tuin overzien. Ook loop je door een laboratorium waar je kunt zien hoe alles gekweekt wordt.De villa van de moeder van de koning bereik je na een wandeling van ong. 500 meter. Je moet wel een lange broek aanhebben en dames mogen niet in een korte broek e.d. er naar toe. Draag je luchtige kleding krijg je een soort boerenbroek en de dames een sarong. Het is ongeveer hetzelfde als je het Koninklijk Paleis in Bangkok bezoekt.
De villa is als een groot Zwitsers chalet gebouwd. De ouders van de Koning en hij zelf ook hebben jaren in Zwitserland gewoond, dus is de stijl van de gebouwen Zwitsers.De vertrekken waarin de moeder van de Koning verbleef zijn onaangeroerd gebleven. Zo zie je de pen, schrift en andere zaken op haar bureau die ze de avond voor haar overlijden gebruikte.Ook in Doi Tung zie je weinig westerse toeristen. Grote bussen kunnen de weg naar boven niet goed op en beneden staan er dan minibusjes gereed die de mensen naar boven rijden. Voor touroperators van westerse toeristen valt hier dan ook weinig te verdienen.Op het complex zelf is een mooie winkel waar je mooie en goede spullen kan kopen. Geen rotzooi. Tevens is er een winkel waar je planten en bloemen kan kopen. Ook is er een mooie koffie tent die tegen de berghelling is aangelegd met een mooi uitzicht. Op het gehele complex is er een rookverbod, behalve bij het restaurant buiten. Dat restaurant nodigt niet ui om er te eten. Het is er kaal en met formica tafeltje bezet. Het steekt echt negatief uit t.o.v. al het moois dat je er ziet. Ik heb er nog nooit gegeten.Er wordt bij Doi Tung ook koffie gekweekt. Je kunt het er ook kopen en de koffie smaakt niet slecht.
Overal in Thailand kun je trouwens Doi Tung koffie kopen. Neem een pak mee naar Nederland om als geschenk aan familie of bekenden te geven. Thaise koffie, dat is nog niet zo bekend in Nederland.Dat er niet veel westerse toeristen daar komen is een feit. Wel dat er veel Thaise mensen Doi Tung bezoeken. Het kan er erg druk zijn.Ik ben met Titiwhat, mijn monnik-vriend een paar keer geweest in gezelschap van enkele andere monniken. Elke keer als ik met Titiwhat er was stonden de auto's reeds een kilometer of zo tegen de berghelling langs de weg geparkeerd. Geen nood, Titwhat belde met zijn mobiel, ik kon naar het politiebureau rijden die tussen de tuin en de villa van de moeder van de Koning lag, een parkeerplaats was voor mij vrij gehouden en we dronken koffie in de kantine van het politiebureau.In gezelschap van een politieofficier gingen wij niet via de ingang de tuin binnen, maar via de uitgaan. Hoefde we ook niet te betalen. De politieofficier week niet van onze zijde, we gingen ook de villa in, kamers die voor het publiek gesloten waren zagen we ook van binnen. Daarna trakteerde die politieofficier ons op koffie met gebak. Het heeft zijn voordelen als je bevriend ben met een monnik.Zo, we hebben de schoonheid van Doi Tung bewonderd en gaan nu op weg, via de snelweg, naar Chiang Rai. Je rijdt een stukje door Chiang Rai. Ik moet bekennen dat ik Chiang Rai niet goed ken. Het is een stad die nu niet uitnodigt om dat te verkennen, alhoewel er volgens de reisgidsen toch wat tempels te zien zijn. Het is meer een industrie-stad werd mij verteld.
Op 12 km van Chiang Rai krijg je aan je rechterkant de “Witte Wat”. Deze tempel is door een kunstenaar ontworpen en is anders dan de normale tempels die je in Thailand ziet. Het is geheel in wit opgetrokken en doordat er duizenden stukjes spiegel in het witte cement geplakt zijn, lijk het net een sneeuw- of ijspaleis.

De tempel is niet groot, het is zelfs klein te noemen en van binnen is het ook maar klein.
Er is een mooie fresco op de muur en het Boeddha-beeld is niet groot. Wat er wel aan de tempel is, zijn de vele uitsteeksels en soort beeldhouwwerken. De vijver buiten is vol met uitgestrekte handen en armen.Sommige zullen de tempel erg kitscherig vinden, anderen zullen het als een prachtig kunstwerk beschouwen. De tempel staat op een complex dat nog steeds bezig is zich uit te breiden. Het geheel is zeker nog niet af. Er is een galerie, waar je kunstwerken van de kunstenaar kan kopen. Je moet er wel van houden. Als je de straat in rijdt is aan de rechterkant wat restaurant en een marktje. Op het complex is ook een marktje en een restaurant. Daar eten we altijd soep als we op weg naar Mae Sai zijn. Het is een vaste halteplaats voor ons geworden. Het gehele complex is rookvrij. Voor de stevige rokers onder ons zijn er wat bankjes geplaatst bij de ingang van het complex bij de parkeerplaats.Het complex wordt steeds meer bezocht door toeristen en ook zie je er nu wat meer westerse toeristen. Vroeger, 2-3 jaar geleden toen het echt nog in opbouw was, waren het alleen Thais die het complex bezochten. Het zal wel binnen enkele jaren een trekpleister voor de westerse toerist worden, want het ligt op de route Chiang Mai-Chiang Rai-Gouden Driehoek.Laat in de middag vertrekken we van de “Witte Wat” en gaan via de snelweg naar Phayao, waar het hotel op ons wacht. Bij Phan, 50 km voor Phayao, zie je aan de rechterkant een tempelcomplex dat bijna gerestaureerd is. Het heeft in plaats van draken, twee enorme beelden bij de trap staan. Een mannelijk en een vrouwelijk beeld. De Thais zijn in het algemeen preuts, maar het vrouwelijk beeld heeft enorme borsten, die ze trots laat zien. Die borsten zijn niet bedekt, dus auto's die voorbij rijden zie je soms plotseling remmen. De tempel staat pal langs de snelweg.Normaal rij ik door naar Ngao, nadat we in Phayao gegeten hebben, maar in Ngao is geen hotel, dus Thailand-gangers kunnen of wel in Ngao bij bevriende kennissen verblijven of het enige goede hotel in Phayao bezoeken.

De volgende week zal er geen column zijn, want dan ben ik een weekje in het “zondige” Pattaya.
Voor het geween en gekners der tanden in grote mate zal toenemen, een troost: Over twee weken is er weer een column. Dan een reisje naar Chae Hom en het natuurpark Chae Son.

Foto album

Je kan in het forum reageren

Reizen in het Noorden van Thailand

2008-12-03T10:28:00.000-08:00

Zaterdag 14 Juni 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"Reizen in het Noorden van Thailand"

Zo, we hebben ons genesteld in Phayao of Ngao, de uitvalsbasis voor de trips in het Noorden van Thailand. Wat Analayo hebben we bezocht en we rusten even uit, want het was wel vermoeiend de trappen op en de trappen af.
We gaan nu de route doen langs de Mekong.
Even terugkomen op de vorige column. De reizen die ik beschrijf in deze columns zijn reizen waar weinig of geen toeristen komen. Enkele uitzonderingen nagelaten. Een auto is dan onontbeerlijk, hetzij een gehuurde auto of een auto met chauffeur. Deze reizen zijn dan eigenlijk bestemd voor die bezoekers aan Thailand die wat anders willen dan de gebaande toeristische wegen. Avontuurlijker dat wel en je bent vaak op jezelf aangewezen. Vaak wordt in de dorpjes weinig of geen engels gesproken en moet je met handen en voeten wat duidelijk maken.Maar de mensen zijn niet gewend aan toeristen, zijn erg vriendelijk, behulpzaam en zullen je niet allerlei ”rotzooi” aanprijzen.
De eet tentjes onderweg zijn wat sjofeltjes, maar het eten is lekker.
Als weet je niet hoe je eten van het Thais menu moet bestellen in deze tentjes, vraag gewoon om iets lekkers en de kokkin maakt een heerlijke Thaise maaltijd klaar. Indien je niet van erg pittig eten houdt, zeg gewoon: “Ni noi pedt” en het is niet te pittig. Neem er je tijd voor. Stop regelmatig. Er zijn uitkijk plekken over de Mekong en langs de dorpjes moet je ook af en toe stoppen.

Het leven in deze dorpjes is zeker de moeite waard om te bekijken.Zorg dat de tank van de auto vol is, want langs deze route zijn er weinig benzinestations. Wel station met diesel maar niet veel met benzine. De route van Phayao naar de Gouden Driehoek is ongeveer 260km lang. Maar je doet er de hele dag over. Het is vrijwel de hele routen een tweebaansweg en gaat soms kronkelend door de bergen. Met de nodige stops erbij ben je wel de hele dag bezig.

Dus eerst een lekker ontbijt in Phayao. Stappen we de auto in en rijden naar de kruising van Mae Tam, die ligt op 5 km van Phayao, richting Lampang. Bijde kruising aangekomen sla je links af op de 1021 richting Chun en Pong. Het wordt goed aangegeven. De eerste 13 kilometer rij je op een vierbaansweg, maar daarna al je geen vierbaansweg meer tegenkomen, alleen tweebaans. We rijden in de richting Chun. Het staat goed aangegeven op de borden, dus verdwalen kan je niet. Je rijd door een vallei naar Chun. Chun is een druk stadje en we rijden dan door naar Pong. Je volgt de 1021 en die gaat over in de 1091. Je volgt de borden Pong maar.Pong is een alleraardigst dorpje dat in een vallei gelegen is. Je kunt er lekker eten en drinken in de eerste restaurant dat je tegen komt op een viersprong voordat je Pond binnen rijdt. Erg vriendelijke mensen.

Je rijdt een stukje terug en bij de kruising bij Ban Mun neem je de 1092 naar Chiang Kam. De 1092 gaat door de bergen en wil je die vermijden dan is e een alternatief om voorbij Oi de 1179 te volgen naar Chiang Kam. Maar de route van de 1092 is mooier. Chiang Kam is een mooi stadje, tegen de bergen aangelegen en heeft een mooie Wat. Hier kan je lekker eten, want het is ondertussen middag geworden.

Je rijdt Chiang Kam uit en rijdt via de 1021 richting Thoen. Thoen is een druk handelstadje en bij Thoen neem je de 1020 naar Chiang Khong. De weg loopt in een vallei met een mooi uitzicht op de bergen. Je rijdt langs rijstvelden, akkers en ook fruit boomgaarden. Een rustige weg, waar je van de natuur goed kan genieten. Chiang Khong ligt aan de Mekong en heeft een haventje waar goederen uit Laos en China uitgeladen worden. Aan de overkant ligt Houayxy in Laos. In Chiang Kong wonen een groot aantal chinezen die onder de vlag van de Kwomitang in China tegen Mao vochten en hier asiel kregen. E is een begraafplaats waar 200 soldaten van de Kwomitang begraven liggen die sneuvelden tijdens die gevechten.Nu begint de weg langs de Mekong . Het is de 1129. Deze weg loopt pal langs de Mekong en gaat op en neer. Bij Ban Huai Yen gaat de 1129 wat landinwaarts om later bij Ban Saeo weer bij de Mekong te komen. Een alternatief is om niet af te slaan bij Ban Huai Yen, maar rechtuit te rijden. Het is een smalle weg, ongenummerd en volgt de Mekong. Het is ook weer op en neer. Je komt uiteindelijk weer in Ban Saeo uit en volgt de 1129 verder.Rijdend langs de Mekong kom je in Chaeng Saen aan. Dit is een behoorlijk stadje en met een wat grotere haven.

Chiang Saen is gesticht in 1328 door de kleinzoon van Koning Mngrai als een vestingstad. In 1558 werd het door de burmezen veroverd en pas in 1804 werd het door Rama I veroverd en werd het platgebrand om te voorkomen dat het door de burmezen werd heroverd. De huidige stad is gesticht rond 1880. Er is een museum met veel stukken uit het Lanna-tijdperk en bergvolkeren. Een adembenemende uitzicht biedt ook Wat Phra That Pha Ngao , te zuiden van Chiang Saen.Bij Chiang Saen verlaten veel toeristenbussen die komen van de Gouden Driehoek, de Mekong en rijden naar de snelweg, richting Chiang RaiDus de weg van Chiang Saen is nu wat drukker want er zijn toeristen bussen op de weg. De weg gaat nu naar het eigenlijke Drielanden-punt, De Gouden Driehoek. De Gouden Driehoek is genoemd vanwege de enorme winsten die gemaakt werden in het opiumtijdperk Er is een museum over dat tijdperk, genaamd “The Opium House” De Gouden Driehoek is een verzameling van winkeltjes in een wat nauwe straat en is zo toeristisch al de pest. Ook is er een groot Bhoedha-beeld en kan je op een betonnen olifant klimmen en daar een foto van je laten maken. Ik rijdt er altijd er vlug doorheen. Na de nauwe winkelstraat met de vele kraampjes kom je op en wat bredere straat en daar staat ons hotel, want het is al aarding laat in de middag. Het hotel heet 'The Imperial Golden Triangle Resort”. Het is een prachtig hotel. Alle kamers kijken uit op de Mekong en het is er rustig.Het restaurant van het hotel is van uitstekende kwaliteit en je kunt Thais en westers eten. Het is prima vertoeven daar in het restaurant buiten, met een prachtig uitzicht op de Mekong en de bergen in Birma. Ga tegen zonsondergang eten en je krijgt een prachtige zonsondergang over de bergen.

Het hotel is niet prijzig. Ondanks de indrukwekkende naam. Alleen in het hoogseizoen zijn de kamers 3000 baht, anders zijn de kamers 2000 baht, een voortreffelijk ontbijt ingesloten.
Downloaden of kijken brochure.pdf (2489.1K)

In de avond is er vrijwel geen vertier op de Gouden Driehoek, want de kraampjes zijn dicht. In de Mekong zelf is een eiland en daarop is een Casino gevestigd. Het hotel heeft een mini-bus service naar dat casino. Het is ongeveer 10 minuten rijden. Het is op Burmees gebied, maar de eigenaar is een Thai. Volgens het hotel hoef je geen paspoort te laten zien en bezoekers met en jaar-visum hoeven dus geen “re-entry-permit” te halen.

De beste tijd om Noord Thailand te bezoeken is volgens mij oktober/november. Dan is de regentijd voorbij en alles is prachtig groen en het oerwoud is dan indrukwekkend. In december/januari kan het, zeker in de nacht en ochtend, maar ook in de avond, behoorlijk koud worden. Temperaturen van 6-8 graden zijn dan heel mogelijk. Overdag is het wel warm, tegen de 20-24 graden.Maar dan hebben de teakbomen hun bladeren verloren en wordt het gras en bermbegroeiing geel en dor. Het ziet er dan wat kalig uit.

Maart en april zijn dan te warm. Temperaturen van 35-40 graden is dan normaal. Het is te warm dan, maar als je wilt kan je in april Songkran vieren. Dat is het Boeddhistisch Nieuwjaar. Vele ex-pats vinder er niets aan want je wordt 5 dagen lang nat gegooid als je je op straat beweegt. Toeristen vinden het wel leuk de eerste keer.Mei t/m september zijn de regen maanden. Het is niet zo dat het elke dag regend, maar van tijd tot tijd komt er een tropische regenbui naar beneden. De temperaturen zijn dan wat gezakt, maar er kunnen dagen tussen zitten als het een paar dagen niet geregend heeft dan is het ook weer bloed warm.
De volgende column gaat over de reis Gouden Driehoek-Chiang Rai en weer terug naar Phayao.

Foto album

Je kan in het forum reageren

Het Noorden van Thailand verkennen

2008-12-02T10:33:00.000-08:00

Zaterdag 14 Juni 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"Het Noorden van Thailand verkennen"

Het Noorden van Thailand is erg mooi, veel natuurschoon en biedt de bezoeker mooie vergezichten, leuke dorpjes, prachtige tempelcomplexen, je kunt hier een leuke tijd doormaken.Ik woon in Ngao. Dat is 84 km ten noorden van Lampang en 53 km ten zuiden van Phayao, langs de snelweg Lampang-Chiang Rai.Lampang is de Poort naar het Noorden. Daar splits de weg naar een snelweg naar Chiang Mai en een snelweg naar Chiang Rai.In deze column zal ik het stuk Lampang-Phayao behandelen en zal van de snelweg afdwalen. De snelweg biedt een snelle verbinding naar Chiang Rai, maar als Thailand-ganger hebben we de tijd , niet waar?Even een paar algemene opmerkingen over het verkennen van het Noorden van Thailand. Je moet over twee vereisten beschikken, nm. Je moet van natuurschoon houden en niet opzien tegen langere ritten. De afstanden zijn hier soms groot en sommige trips kun je niet in een dag doen. Gemiddeld zijn de trips, de dagtrips, zo'n 300 km.Ook moet je niet met een georganiseerde tour gaan. Die zij er genoeg. Vanaf Bangkok, Pattaya en Chiang Mai worden georganiseerde tours aangeboden, die de prachtigste taferelen laten zien. Dit althans volgens de glimmende brochures. Je ziet wel wat, maar vaak ga je tijdens zo'n tour langs winkels en restaurants waar de touroperator de nodige provisie opstrijkt.
Wil je echt wat zien, huur een auto en koop een goede wegenkaart van Thailand met de nummers van de wegen erop. Vrijwel alle wegen in Thailand hebben een nummer en staan goed aangegeven langs de weg. In principe kan je nooit verdwalen in Thailand. Een auto huren kost niet veel en je kan zelf je dagindeling doen. Vind je een bepaalde plaats of streek de moeite waard om er een paar dagen te blijven, dan kan dat. Hotels en guesthouses zijn er genoeg. Ook is een goede reisgids aan te bevelen. Ik gebruik altijd de reisgids over Thailand van “Capitool Reisgidsen”. Er zijn uiteraard andere goede reisgidsen. Autorijden in Thailand is niet moeilijk.
Zeker als je hier in het Noorden rijdt.
Weinig verkeer en wat mijn ervaring is (90.000km rijden in Thailand tot dusver) dat je ontspannen kan rijden.
Wel tref je de vreemdste vervoermiddelen op de snelweg aan. Van roestige fietsen tot ossenkarren toe.
Maar daar wen je vlug aan. Ook het links rijden, daar ben je zo aan gewend.
Het stuur zit immers aan de “goede” kant.Autoverhuur bedrijven zijn er genoeg. Ook de grote autoverhuurbedrijven zoals Hertz, Avis en Budget. Je kan gewoon in Nederland online de auto reserveren en betalen. Ik deed dat een paar keer toen ik nog op vakantie ging. De auto staat mooi klaar op het vliegveld van welke stad ook. Je moet wel een internationale rijbewijs bij de ANWB halen.
Vanaf Lampang lopen twee bergruggen naar Chiang Rai en verder door naar Mae Sai. Dat is ruim 300km verder van Lampang. De bergruggen aan de linker kant (vanaf Lampang gezien) hebben weinig wegen en vormen weer een bergrug die de vallei naar Chiang Mai vormen met een bergrug die tot Burma gaat.De Bergrug rechts van Lampang gaat door tot de Mekong. Die bergrug heeft wat meer wegen. De meesten wegen zijn redelijk tot goed geasfalteerd en mocht je een weg tegenkomen die later ongeasfalteerd is, merk je dat aan een hefboom die aan het begin van de weg staat. In de regentijd is

deze hefboom vaak gesloten want dan is de weg onbegaanbaar geworden.
Dus sla je een weg in met een hefboom, dan weet je dat je later een ongeasfalteerde weg tegemoet kan komen.
Als je een gewone personen wagen rijdt keer dan maar om, want de weg is voor zo'n auto ongeschikt. Een 4-wheele-drive auto is geschikt voor die wegen. Ook deze wegen hebben een nummer en staat vaak op de wegenkaart als doorgaande weg.
De snelweg van Lampang naar Ngao gaat naar 27 km de bergen in en is bochtig. Niet dat er erg steil hellingen zijn of haarspeldbochten, maar de weg blijft kronkelen met vele bochten. Krijg je trek in een kopje koffie, ga dan naar 27 km rechts van de weg bij Umka chalets een kopje koffie drinken. Het is een leuke plek om wat te eten en te drinken.
Je kunt er ook een uitleg krijgen over de ananas teelt. De ananas velden liggen pal naast de chalets.

Want, Lampang ลำปาง is bekend om zijn heerlijk smakende ananassen.
Er staan tientallen kraampjes langs de weg om ze te verkopen. Gemiddeld kosten ze 10 baht per stuk. Het zijn behoorlijke grote exemplaren.
Na 48 km zie u aan uw rechterzijde een zgn. “shrine”. Dat is een bedevaartsplaats voor een soldaat die tijdens de oorlog tegen de Burmese ( honderden jaren geleden) bleef vechten en in zijn eentje de Burmesen zo de schrik op het lijf jaagde dat die op de vlucht gingen. Die soldaat liet trouwens het leven tijden het gevecht, maar de legende wil dat hij bleef vechten al waren zijn zwaarden gebroken en was hij al dood. Elke auto toetert 2x als de auto langs de “shrine” gaat en de inzittende vrouwen

hun handen en brengen een groet aan die soldaat.

De geschiedenis van die soldaat staat trouwens in het engels bij die “shrine”Er staan letterlijk honderden geesteshuisjes bij die “shrine” in alle vormen van ontbinding soms.

Ook is er een marktje waar je alle soorten kruiden kan kopen. Achter dat marktje zouden grotten zijn, maar ik ben er nog niet in geweest.17km voor Ngao is aan de linkerkant het natuurpark May Yom. Het is een park waar veel teak bomen groeien en er wandelpaden zijn. Als je wat conditie hebt, kan je de druipsteen grotten daar bezoeken. Je klimt eerst met een gids ong. 300 treden naar boven en dan kom je een een grote grot die als tempel is ingericht. Daarna ga je door nauwe gangen in mooie druipsteengrot formaties. Er zijn grote zalen, waarin honderden vleermuizen hangen. Die doen niets, dus je hoeft er niet bang voor ze te zijn.
Er is geen restaurant in het park, alleen een hutje waar je koffie en andere dranken kan drinken. Je kunt wat snacks kopen. In tegenstelling tot andere natuurparken in Thailand is dit park gratis. Ook de gids naar de groten is gratis, maar ik geef altijd 100 of 200 baht voor de moeite. Hij moet tenslotte ook de treden beklimmen.Ngao is een wat groot dorp. Het heeft ongeveer 10.000 inwoners en was een centrum van de teakhouthandel. Dat kan je zien aan de woningen in Ngao. Veel woningen zijn van teakhout gebouwd en staan reeds vele jaren. Teakhout verrot niet, is tegen termieten bestand en blijft tientallen jaren goed.In het dorp is een hangbrug, die voetgangers kunnen gebruiken. Volgens de beweringen is de hangbrug door krijgsgevangenen gemaakt in WWII.In Ngai is geen hotel. Wel zijn er enkele guesthouses, maar die zou ik niet aanbevelen voor de westerse bezoeker.

Thomas, een Duitser die met een Thaise getrouwd is heeft op zijn boerderij een tweetal kleine bungalows gebouwd en een zwembad aangelegd.

Het is avontuurlijk verblijven met toch een zekere comfort. Je komt er via een ongeplaveid weg naar zijn boerderij.

Als je avontuurlijk bent aangelegd en veel natuur om je heen wil zien, kun je daar tegen een goedkope prijs overnachten. Zijn vrouw is een meer dan uitstekende kokkin wat Thais eten betreft.
Vanuit Ngao gaan we via de snelweg naar Phayao, 54km verder.
Phayao is een uitstekende stad om al centrum voor vele trips in de bergen te fungeren.
Phayao heeft een goed hotel, het Gateway Hotel.Het heeft de grootste natuurlijk gevormd meer van Thailand en heeft een 3km lange boulevard langs dat meer.
Tientallen restaurants zijn aan de boulevard gelegen en vis en visproducten vormen het leeuwendeel van de menu's van die restaurants. Maar je kunt ook kip en varkensvlees gerechten bestellen.Vooral in de avond is het druk op de boulevard. Het heeft een brede voetgangersweg langs het meer en tientallen mensen gaan daar in het gras zitten, spreiden een deken of mat uit en eten het meegebrachte eten op of halen het eten in een van de restaurants.
Op feestdagen kunnen er concerten of toneelopvoeringen gegeven worden in het park dat aan de boulevard ligt.Op de boulevard is ook het standbeeld van een vroegere koning van het Koninkrijk Phayao. Hij wordt nog zeer vereerd en je ziet nog vele mensen met bloemen en wierookstokjes voor zijn beeld knielen.Toeristen trekt Phayao nauwelijks. Er stoppen alleen een paar bussen die op weg zijn naar Chiang Mai of Lampang. Ze stoppen meestal bij een koffietent die er mooi uitziet, goede koffie schenkt en een kleine supermarkt heeft waar je allerlei leuke zaken kunt kopen. Tot goede wijn aan toe.Aan de overkant van het meer ligt Wat Analayo. Een enorm tempelcomplex, die in feite uit twee gedeeltes bestaat.

Om bij Wat Analayo te komen, rijdt men weer de snelweg op richting Chiang Rai en na ong. 5km buiten Phayao sla je links af.
Wat Analayo wordt goed aangeven via borden. Na 8 km kom je bij de Wat aan. Je komt eerst aan bij de ondergelegen gedeelte van de Wat, waar een kleine markt is met een paar restaurants. Je kun met traptreden naar boven gaan, maar ook met de auto. Boven aangekomen, is er een klein parkeerplaats. Wat Analayo is eeuwen oud en er zijn veel hindoe-invloeden te zien. Het was tot een tiental jaren geleden erg vervallen maar men is bezig om het geheel goed te herstellen en te renoveren.
Het hele complex bestaat uit kleine tempels, grote vergaderzalen, die prachtig versierd zijn en leslokalen.

Wat Analayo is een centrum voor de opleiding van novices en ook Thais komen er een paar dagen mediteren.
Vaak zie je die Thais geheel in het wit gekleed in een van die grote vergaderzalen zitten.
Het is uitgestrekt met veel groen en wandelpaden. Veel soorten beelden van verschillende periodes zie je.
Van heel erg oud tot gloednieuw. Westerse toeristen zie je er nauwelijks.
Het ligt niet op de route en er zijn voor de touroperators weinig mogelijkheden om extra wat bij te verdienen.Om het bovengedeelte te bezoeken moet je met de auto eerst wat dalen en dan met een andere weg veel klimmen. Je komt eerst bij een kleine parkeerplaats bij een mooi aangelegde tuin.
Een betegelde wandelpad gaat naar een Indiase tempel. Het is piramidevormig en uniek in Thailand.
Het is grijsachtig en niet zoals de meeste tempels in Thailand veelkleurig. De ruimte in de tempel is maar klein en weinig versierd, maar de buitenkant van de tempel is vol met reliëfs, honderden van die reliëfs zie je. Achter de tempel staat een heilige boom, de soort boom waar Boeddha onder zat en de neergevallen bladeren worden door de Thais opgeraapt en als relikwie bewaard.Verder is er ook een grote vergaderzaal die mooi versierd is en pas afgebouwd is. Het is er rustig en je kunt heerlijk bij de vijver zitten, midden in de natuur op een berghelling.Je gaat dan verder de bergen in en je gaat naar steil naar beneden en ook steil naar boven.

Aan het einde van de weg staat het huis van de Koning.
In december moet een lid van de Koninklijke familie Wat Analayo bezoeken voor een plechtigheid.
Het huis met de tuin is speciaal ervoor gebouwd.
Van de buitenkant gezien is het een blokkendoos, maar van binnen is het er prachtig. Zitkamers, slaapkamers, toilet e.d. zien er betoverend uit.Op het balkon heb je een schitterend uitzicht op de vallei van Phayao, het meer en de stad. Verder nodig de tuin om het huis heen voor een wandeling. Ik zit er vaak, want er straalt een rust uit en de tuin is prachtig aangelegd.
Op de terugweg, na veel stijgen en dalen, kom je bij de officiele residentie van de Abt van Wat Analyo. Het is aan de buitenkant ook net een blokkendoos, maar ook hier is het van binnen prachtig. Met mooie meubelen, marmeren vloeren, een toilet waar je zelfs in zou willen wonen, kortom een prachtig gelegen huis met sofa's waar je inzakt. De beheerder van het huis zal je graag een rondleiding door het huis geven. Je krijgt nog een glas koel water erbij ook.De huidige abt van Wat Analayo is een zeer vereerde monnik in het Noorden van Thailand. Elk jaar word zijn verjaardag met een groot feest gevierd, waar honderden mensen op af komen. Geschenken voor hem worden op een olifant aan hem bezorgd en een heel leger van militairen en politie is op de been om hem hulde te brengen en alles ordelijk te laten verlopen. Eten en drinken is op die dag gratis. Vandaar dat er zoveel mensen op af komen. Maar zelfs een lid van het Koninklijk Huis komt er voor naar Wat Analayo. Ik denk niet voor het gratis eten, maar om de Abt hulde en verering te brengen.
Ik ben er twee keer op dat feest geweest en heeft kennis met hem gemaakt. Het is een vriendelijke man, met een geweldige persoonlijkheid, spreekt perfect engels en was zeer geintereseerd waarom ik in Thailand woonde. Een uitzonderlijk mens.Even verderop gaat de weg naar boven en kom je op een plateau waar een 32-meter hoge Bhoedhabeeld staat. Ook dit beeld kun je via een trap bereiken, maar dan moet je ook weer een goede conditie beschikken. Er hangen klokken en voor geluk moet je de klokken laten luiden. Er is weinig schaduw en het is er vaak erg heet daar op dat plateau.Als je weer terug keert kun je je dorst lessen bij een van de restaurants op het grote parkeerterrein. Ook de “noodlesoup” kan ik aanbevelen. Die is erg lekker. Het zijn erg vriendelijke mensen die je bedienen en geintereseerd in waar je vandaan komt.

Voor een bezoek aan Wat Analayo moet je zeker een halve dag uit trekken en redelijk goed ter been zijn.
Je loopt heel wat af in die halve dag. Tevens is een auto onontbeerlijk om zowel de onderste- als de bovenste gedeelte van het complex te kunnen bezoeken.
De volgende column gaat over trips in de bergen vanaf Phayao naar de Mekong en de Gouden Driehoek.

Foto album

Je kan in het forum reageren