zondag 30 november 2008

Het dagelijkse leven op het platteland van Thailand




Maandag 5 juni 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"WONEN IN THAILAND"
Het dagelijkse leven op het platteland van Thailand
Je koos bewust voor het leven op het platteland in Thailand, omdat je daar het echt Thaise leven ziet voorbijtrekken. Geen bijeenkomsten van alleen Nederlanders in een of ander bar in een grote stad, niet het lawaai, luchtverontreiniging, kortom, een rustig leven. Ik had 44 jaar gewerkt en alleen maar in een grote stad gewoond. Geboren in Breda, verhuisd naar Windhoek, de hoofdstad van Namibiƫ, daarna gevestigd in Leiden, gewerkt in Den Haag en Haarlem, dus een hele verandering van levensstijl hier in Ngao, een dorpje van pakweg 10.000 inwoners en dan te weten dat ik niet in het dorp zelf woon, maar twee kilometer buiten de dorpskern in een gehucht, Bahndong genaamd. 22 huizen, een restaurantje en 3 winkels. Want zoals overal in Thailand zijn er bijna meer winkeltjes dan huizen.Dan zit je in je mooie huis, met een grote tuin, een veranda en je kunt niet de hele dag op je veranda blijven zitten en de zon op zien gaan en weer zien ondergaan. De eerste maanden had bleef je wel bezig, steeds wat spulletjes kopen, de omgeving goed bekijken met je nieuwe auto, internet proberen te krijgen en dan moest dat wel ADSL zijn.Over internet gesproken. Ik had een dure laptop meegenomen uit Nederland en die zou wel werken hier in dat gehuchtje. Dus CAT-telecom benaderd voor een ADSL internet-verbinding. Nou, die kwam met kabeltjes, een modem etc. sloot alles aan en ik had geen internet. De man, heel behulpzaam overigens, belde Bangkok, Chiang Mai en bleef twee dagen in de weer om mijn laptop van internet te voorzien. Helaas, ik kreeg geen internet. Ten einde raad nam hij mijn laptop mee en stuurde het naar Sony in Chiang Mai. Die stuurde het weer door naar Sony in Bangkok. Een week later een telefoontje van Sony Bangkok dat het hele moederbord in mij laptop vervangen diende te
worden om internet in Thailand op die laptop te kunnen krijgen. 17.000 baht werd ik daardoor armer. Laat maar doen, dacht ik, kan ik eindelijk thuis internetten en hoef dan niet meer naar die internetshop gaan in Ngao. De laptop kwam er met een nieuw moederbord, de CAT-telecom mannetje sloot alles weer aan en geen internet. De man barstte bijna in tranen uit en ik kreeg een rood hoofd. Maar niet getreurd, hij nam die laptop weer me, installeerde een Engelse XP erop en kwam binnen twee dagen triomfantelijk terug, sloot alles aan en ik had internet. Wel op een kopie van XP, maar ik kon tenminste lekker achter mijn bureau internetten. ADSL was wel zo langzaam als een slak en als mijn huistelefoon ging viel internet weg, maar wat wil je, ik zit aan het einde van de wereld waar het dichtgeplakt is met kranten en ik kon internetten.Naar 10 maanden was ik het toch wel een beetje zat dat langzame internet en kreeg ik de snelste internet-verbinding die CAT-telecom kon aanbieden. Voor het bedrag van 3000 baht per maand kreeg ik het neusje van de zalm. Werkers vanuit Chiang Mai trokken een speciale lijn naar mijn huis, sloten die aan en ik had ”super-fast” internet. Het is wel snel, maximum 200kb/sec, maar een hele vooruitgang voor wat ik eerst had. Alleen al het regend, valt internet weg, maar de laatste dagen is dat ook weer verholpen. Dus in Bahndong heb ik de snelste internetverbinding, kan wat downloaden en kan zelfs met familie via Skype en een webcam praten en ze nog zien ook. Maar je kan niet de hele dag achter die PC zitten, dan krijg je vierkante ogen. Je moet toch ook eens wat anders doen en ledigheid is des duivels oorkussen is de oude gezegde.
Als je stopt met werken, valt er een soort regelmaat weg. Je ging elke dag naar je werk, ging weer naar huis, at je warme prak, keek wat tv en ging slapen. In je vrije tijd was je bezig met je hobby's, voetbal, vakbond en Ondernemingsraad. Dus je had een druk leven.Nu werkte je niet meer en viel al die verplichtingen en regelmaat weg. Je bent nog redelijk jong , 60 pas, gezond, dus achter de bananenbomen zitten was niets voor mij. Tuinieren was aan mij niet besteed, wat daar had ik een hekel aan, ook in Nederland en trouwens voor 200 baht kwam er een
tuinman per dag.Dus hoe ziet het dagelijkse leven hier voor mij er dan uit? Ongeveer 60% van de tijd ben ik gewoon thuis hier in mijn huisje, 40% van de tijd ben ik op stap, al was het maar een ritje naar Phayao of Lampang.
Rond acht uur sta ik op, ga douchen en drink een kop koffie. Kijk naar BBC World News en dan kom Johan, die buurman van mij een uurtje buurten. Koffie drinken en ontbijten met Johan. Dat is altijd brood, een sneetje, met beleg die ik in Lampang of Chiang Mai koop. Daarna mails bekijken, de clubs lezen en eventueel wat schrijven in de clubs, het AD lezen op internet. Dan rond twaalven wat yoghurt met banaan eten, wat fruit en koffie, die Dweil, mijn huishoudster, klaar maakt en dan vaak een uurtje een middagdutje doen. Tegen drie uur op de fiets of met de auto de krant halen. Johan en ik lezen de Bangkok Post. Lekker mijn krantje lezen op mijn veranda, met een sapje en rond half-vijf komt Johan zijn krant halen. Ik heb dan altijd wel wat te eten voor hem. En kroketje, een worstje of iets dergelijks. Tegen half zes gaat hij weer weg, ik geef de hond te eten en kijk om zes uur weer BBC, eet het eten dat Dweil klaargemaakt heeft, dus Thais eten, en kruip dan weer even achter mijn PC voor wat te surfen, clubs te bekijken e.d. Als er wat op tv is kijk ik, in het weekeinde veel engels voetbal. Als ik slaap krijg ga ik onder de wol, tenminste als het niet te warm is, want dan is het op de wol.Zo ziet in het algemeen mijn dagelijks leven hieruit. Niet elke dag is hetzelfde hoor, want dan is er weer een crematie, ja, mensen gaan hier ook dood, dan is er weer een trouwpartij, dan is er een jongen die voor enkele weken de “wat' ingaat, dan weer eten we in een restaurant in Ngao. Dus vervelen de ik mij hier nooit.
Een crematie hier is voor mij altijd een belevenis. Het is een ceremonie die in Nederland totaal niet voorkomt. Men gaat hier ook totaal verschillend om met de dood. Men gaat niet dood, men gaat
over in en ander persoon, dat is hier de geloofsbeleving en daar zijn alle ceremonies op gebaseerd. De crematie-plaats in Bahndong is een open crematie-plaats. Er staan twee betonnen muren en daartussen wordt het hout en de kist gelegd en wordt het vuur aangestoken.Maar voordat het zover is gebeurd er heel wat. De overledenen word in huis opgebaard en elke avond komen familie en bekenden met de monniken om de rituelen te doen. Er wordt dan gegeten, maar alcohol wordt niet geschonken. Althans dat is niet de bedoeling, maar gedronken wordt er toch wel.Na 4 a 5 dagen wordt de kist de dag tevoren uit het huis gehaald en op het erf of langs de weg op en soort pick-up geplaatst. De kist staat in een soort baldakijn dat mooi versierd is en langs die baldakijn hangen verschillen plakkaten met de dagelijkse spullen die men gebruikt. Zo zijn er plakkaten met vorken en lepels, met borden, met handdoeken enz.De dag van de crematie komen familie, buren en bekenden s'morgens naar het huis, de monniken prevelen gebeden en er wordt ook vaak gelachen want de monniken vertellen ook anekdotes over de overledenen. Daarna wordt er gegeten, de vrouwen hebben al dagen lang dit eten voorbereid, want soms zijn er 400 mensen op zo'n crematie aanwezig.
Tenten, tafels, stoelen, borden, bestek, schalen enz. wordt van de tempel gehuurd.


Tegen een uur wordt er een lang touw aan de pick-up gevestigd en trekken symbolisch de monniken, familieleden en bekenden de pick-up met de kist naar de crematie plaats.
Een aantal van die monniken zijn mannelijke familieleden die voor die dag hun haar hebben afgeschoren en een gele pij hebben aangetrokken.
Ook jongens van 5 of 6 jaar zie je dan lopen. Dat zijn dan meestal de kleinzonen van de overledenen
Bij de crematie-plaats aangekomen, wordt eerst een foto van de familie met het portret van de overleden voor kist met opbouw genomen. Er is een overdekte plaats waar iedereen kan gaan zitten, de monniken zitten op een verhoog langs de muur.Een ceremoniemeester geeft leiding aan de ceremonie. Eerst krijgen enkele bedrijven die werkzaamheden hebben verricht voor de crematie een enveloppe met inhoud. Die wordt plechtig
door de familie aan betrokkenen gegeven. Daarna geven genodigden op afroep een kleed aan de monniken die op het verhoog zitten. De hoofd-monnik spreekt dan enkele gebeden uit en het touw wordt aan de kist gebonden en familie en bekenden dragen de kist, met de monniken die aan het touw trekken drie maal om de crematie-plaats heen. Intussen is de opbouw alreeds tussen de twee muren geplaatst, boomstammen worden erin gelegd en de kist gaat op de boomstammen in de opbouw. Ook worden aan de opbouw een soort vuurwerk gehangen en wordt een draad gespannen naar de plaats waar de ceremoniemeester zijn microfoon heeft. Iedereen heeft een soort rozet gekregen en die rozetten worden dan in een mand gelegd die bij de crematie-plaats staat terwijl de familie de mensen bedanken door middel van een wai, terwijl je die rozet in het mandje legt. De deksel van de kist wordt eraf gehaald, de rozetten worden in de kist gelegd, een kokosnoot word boven het hoofd van de overleden kapot geslagen en in en om de kist wordt 5 liter petroleum gegoten.Na een gebed word een vuurpijl aangestoken die aan de lijn hangt naar de opbouw, de vuurpijl schiet naar de opbouw, steekt daar het aanwezig vuurwerk aan en de vonken zetten weer de petroleum en de papieren opbouw in brand. Binnen enkele seconden brand alles als een fakkel. De ceremonie is dan voorbij en iedereen gaat weg, behalve een paar mannen die het vuur bewaken en indien nodig oprakelen.
In de paar avonden na de crematie wordt aan het hek van het huis van de overledenen een vuurtje aangelegd, want de overleden is nog zoekend naar de persoon in wie hij of zij zal overgaan en kan zich dan aan het vuurtje warmen. Na 100 dagen is er en ceremonie waar het as van de overledenen verstrooi wordt door middel van vuurwerk en is de overleden in een ander persoon overgegaan.Ik vind deze ceremonies van cremeren altijd iets bijzonders.
Wij, Nederlanders staan altijd wat huiverig en somber bij een overlijden van een familielid of bekende,
maar hier is de dood geen einde van een leven maar het begin van een nieuw leven.
Immers je gaat over in een ander persoon. Vaak is er ook een orkestje bij de crematie of is er muziek door boxen. Het is zeker geen treurmuziek, maar vaak vrolijke deuntjes.

De volgende column al gaan over trips die je zo kan maken hier in het Noorden van Thailand.



Foto album

Je kan in het forum reageren

Het dagelijkse leven in Thailand.




Maandag 26 mei 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"WONEN IN THAILAND"

Het dagelijkse leven in Thailand.

Zo, het plan dat je jaren had is dan ook uiteindelijk gerealiseerd. Je woont in Thailand en je huis staat in het gehucht dat je in je vakanties het plekje is.De eerste weken heb je het razend druk. Het huis was mooi aan de buitenkant, maar van binnen moest er toch wel wat worden opgeknapt. De keuken was niet veel en de elektra moest ook nagekeken worden. Als je een huis in Thailand huurt zal de verhuurder weinig tot niets aan het huis doen. Je moet het zelf doen of laten doen en uiteraard betalen. Het is dan ook raadzaam om in het huurcontract te vermelden wat de verhuurder moet doen en wat de huurder moet doen. Het huurcontract dat je op de markt kan kopen, is een standaard contract, waar je wat kunt invullen naar eigen behoefte en wensen.

Nu had ik al een paar jaar eerder kennis gemaakt met Johan, een Nederlander die op circa 700 meter van mij woont en met zijn Thaise vrouw, Siriporn. Vooral Siripon was goud waard in het begin. Zij regelde alles. Ze regelde dat er bouwvakkers kwamen, schilders, elektriciens, kortom zonder haar zou ik verloren ij. Je spreekt de taal niet, dus ben je min of meer afhankelijk van een of meer Thais die engels kunnen spreken. Ik woonde de eerste weken in bij Johan en Siriporn in afwachting dat mijn huis klaar was. Siriporn ging naar de monniken met mijn geboortedag, geboorteuur en de naam van de dag waarop ik geboren ben. Op basis van die gegevens stelde de monniken vast dat ik op zes september 2005 om tien uur mijn huis kan laten inzegenen. Dat inzegenen is een hele gebeurtenis. Er is dan een “Tamboon”, een feest met muziek, eten drank, dansen enz.

Ik hoefde niets te regelen voor dat feest. Siripon regelde alles. Ik moet alleen het geld op tafel leggen.Op de vijfde september kwam een leger dames aanzetten, legde wat kleden op de vloer en gingen mooi boeketten bloemen maken. Het hele huis werd versierd. Het eten was uitbesteed aan een cateringbedrijf en die kwam ook all spullen brengen. De tafels, stoelen, tenten, bestek e.d. werd bij de tempel gehuurd, de muziek zette zijn boxen op, kortom het was een drukte van vanjewelste.Op zes september kwamen de monniken met negen man sterk opdraven en ik moest op een klein stoeltje onder een soort driehoek zitten, kreeg een draad om mijn hoofd gebonden en de ceremonies begonnen. Wat er gepreveld werd kon ik niet verstaan, maar er werd een kaars gesmolten in het water, er werd gesprenkeld en toen ging de hoofd-monnik boven de deuren van slaapkamers en uitgangen een teken met een soort verf aanbrengen. Dat was om de boze geesten te weren.De monniken gingen eerst eten, en toen mochten wij lekker gaan smullen. Op het podium werd ik vervolgens door de burgemeester van Ngao welkom geheten in zijn gemeente en ook de “wethouder” van Bahndong, het gehucht waar mijn huis staat, heette mij van harte welkom in de gemeenschap. In mijn beste engels bedankte ik iedereen voor de mooie woorden en toen ging het feest verder to rond vijf uur in de middag. Feesten zijn hier gewoonlijk overdag, omdat het een plattelands bevolking is die om negen uur naar bed gat en om vijf uur in de ochtend weer opstaat.Omdat je ver van een behoorlijke stad woont, de dichtstbijzijnde stad is Phayao, 54km ver, is eigen vervoer onontbeerlijk.
Ook hier kwam Siriporn mij weer te hulp bij het kopen van een auto.
Haar zwager kende de Honda garage in Lampang. 84Km ver, en daar gingen we naartoe. Ik koos een Honda Civic uit, een mooie grijze auto. Een paar dagen later kwamen mensen van de financieringsmaatschappij en een paar dagen later was e auto gereed. Ook hier werden de monniken geraadpleegd welke dag en tijd het goed was om de auto uit de garage te halen. Het bleek zaterdag, 22 september 2005 om 8.30 uur in de ochtend te zijn. Dus vroeg uit de veren, 84km naar Lampang rijden. Wat formaliteiten doen en an met Siriporn in de auto wachten tot het 8.30 in de ochtend was. De garageman had al van tevoren een seintje gekregen dat dat de juiste tijd was, dus hij ging voor de auto staan, keek op zijn horloge en als een volleerde baancommissaris gaf hij het seintje dat wij konden vertrekken. Hij had wel gezegd dat we de eerste tankstation in moesten om te tanken. Nou hij had de waarheid gesproken. Ik denk dat er misschien een liter brandstof in de auto zat, Gelukkig was er een tankstation vlakbij en werd mij Honda volgetankt. Dan in vliegende vaart naar Ngao terug, want ook mijn Honda moest worden ingezegend.De monnik stond al klaar. Er werd, onder bezwerende geprevel, een bos touw om het stuurkanaal gebonden, aan het plafond werden met verf enkele tekens geplaatst en twee beeldjes van Boeddha werden bij de voorruit geplakt. Met mij kon niets meer gebeuren, als ik met mijn trouwe Honda de weg op ging.Als je pas hier woont en je krijgt je geld via Nederland op je Nederlandse bankrekening gestort, ga je pinnen. Hier in Ngao is er een ATM, oftewel flappentap die mijn Postbankkaart accepteert. Dus heb ik bij die Thaise bank ook mijn bankrekening. Vooral de eerste maanden ga je terugrekenen in euro's. Je ziet iets en denkt, 500 baht?, dat is goedkoop, slechts 10 euro. En ongemerkt geef je veel geld uit. Ik kwam met een koffer aan. Ik had al eerde vijf dozen met persoonlijke spullen gestuurd, maar je moest verder alles nieuw aanschaffen. Van theelepel tot bed. En alles vind je goedkoop, want je rekent terug in euro's en je heb de prijzen van Nederland in je hoofd. Maar na een aantal maanden kom je tot conclusie dat je ook een baht maar een keer kan uitgeven en reken je niet meer terug naar euro's. Nu vind je ook alles duur, net zoals je vroeger in Nederland alles duur vond. Gekheid natuurlijk, want je krijgt je geld in euro's uitgekeerd en je kunt hier in Thailand heerlijk van leven.

Om een voorbeeld te noemen. Mijn huis heeft 3 slaapkamers, een woonkamer, een eetkamer, een veranda, een kleine veranda, een ruime keuken, een grote voorkamer, een balkon, 2 douches met toilet en staat op en oppervlakte van 1800m3. Ik betaal aan huur nu 6000 baht per maand. Dat is gerekend naar de huidige koers ong. 120 euro per maand. Mijn energie is gemiddeld 750 baht per maand. Ik kook op gas. Dat is twee gasflessen per jaar en ze kosten 340 bhat per gasfles.Mijn vaste lasten zijn, incl. internet, telefoon, aflossing auto, salaris huishoudster en UBC, de televisiezender, 24.000 baht per maand. Dat is bijna 500 euro per maand. In de grote steden zal dit bedrag wel hoger liggen, want ik woon in het hartje van het platteland
Mijn huishoudster is een schat van een mens. Ze komt uit Phayao en komt elke dag naar Ngao toe. Ze werk 5 dagen per week voor mij. Ze maakt het huis schoon, doet mijn was, strijkt en kookt het eten.Haar naam is “Dweil”. Nu wordt die naam in het Thais wel anders gespeld, maar je spreekt het uit als “Dweil”. Elke keer als ik bezoekers krijg, schieten die in de lach al ik haar nodig hebt en haar naam roept.Het is rustig hier in Ngao. Voor veel bezoekers, te rustig. Het is een mooie omgeving, de ligging van Ngao is in een vallei, dus aan beide kanten zie je bergen. Ik had altijd een druk leven in Nederland, maar de rust die deze hele omgeving uitstraalt doet mij verfrissend aan. Ook de mensen zijn de rust zelve. Niemand maakt zich druk.

Laten we wel wezen. In de fases die iemand leven kent, zit ik in de laatste fase. Niet dat ik hoop dat ik gauw het hoekje om gaat, maar het is gewoon de realiteit. Mijn arbeidzaam leven lig achter me en nu moet je kunnen genieten van de jaren, vele jaren hoop je dan, die nog voorliggen. Ik heb met de keus mij te vestigingen in Thailand, geen slechte keus gedaan. Ik leef mijn leven hier ten volle. Ik geniet elke dag van het leven hier. Kortom, voor mij is mijn leven hier in Thailand de moeite waard om te leven.Om een sluier op te lichten over de volgende column: Wat doe je de hele dag daar op het platteland in Thailand? De koloniaal uithangen?

Foto album

Je kan in het forum reageren

WONEN IN THAILAND





Maandag 19 mei 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"WONEN IN THAILAND"

"Ga jij in Thailand wonen als je de VUT ingaat?", dat is me heel vaak door collega's en bekenden gevraagd, nadat ik dat voornemen aan hun bekend maakte. Sommige vonden het vreemd, anderen hadden bewondering voor mijn besluit, terwijl er een paar waren die meewarig hun hoofd schudden en mij aankeken of ik ze niet allemaal op een rijtje had staan.

Ik kwam al vele jaren in Thailand op vakantie. Eerst uit nieuwsgierigheid hoe een aziatisch land er wel zou uitzien. Eerst natuurlijk aan de kust, Pattaya, Bangkok etc. Want daar waren de toeristen centra en kon je je prima vermaken. Maar was dit het echte Thailand?

Ik ging mij wat verdiepen in Thailand in alle opzichten. Geschiedenis, godsdienst, cultuur en bezocht plaatsen die niets met het toerisme te maken had. Ik vond het prachtig, toerend langs de dorpen en gehuchtjes die Thailand rijk is.

En toen kwam ik via een kennis in een klein dorpje in het Noorden van Thailand terecht. Een redelijk stad was pas 50km verder gelegen. Maar ik vond dit dorp toch iets hebben dat mij aansprak. Mijn kennis woonde er al en er was nog een nederlander woonachtog en ook even buiten het dorp een duitser. Beiden waren met een thaise getrouwd en het klikte meteen tussen ons.



In de maanden dacht ik veel na over mij te gaan vestigen in dat dorp. Dus de volgende vakantie ging ik er weer naartoe en probeerde ik met andere ogen naar de samenleving in dat dorpje te kijken. Pas ik wel in die gemeenschap? Is het niet te stil daar? Ik had mijn hele leven in een stad gewoond. En zou ik mij kunnen aanpassen aan het leven op het thaise platteland? Op al deze vragen moest ik een antwoord vinden.

Ik had een druk leven in Nederland. Leuk werk, maar ook andere functies in en buiten het bedrijf waren voor mij de krenten in mijn levenspap. Maar na een aantal maanden goed te hebben nagedacht, stond mij besluit vast. Als ik met de VUT zou gaan, ging ik wonen in dat dorp in het Noorden van Thailand.

Maar dan beginnen pas de zaken. Naar mijn mening moet je goed voorbereid zijn op zo'n stap. Zowel in Thailand als in Nederland moeten de zaken goed geregeld worden, zodat je geen onverwachte obstakels op de weg zou kunnen krijgen. En als je die dan toch zou tegen komen, waren veel andere zaken al geregeld en kon je in die onverwachte obstakels energie stoppen.

De hele voorbereiding kosten bijna drie jaar. Niet dat elke dag je er mee bezig was, maar het blijft spelen in je hoofd. Wat ik dus deed bij de volgende vakantie is een huis zoeken en die vond ik. Een echt thais teakhouten huis en de eigenaar/bewoner was maar al te blij mij dat huis te verhuren. Daarna veel gesproken met ex-pats die al langer in Thailand woonden, zowel in de steden als op het platteland. Adviezen kreeg ik, die niet altijd bij mij paste, dus sommige kon ik niet opvolgen, maar het merendeel wel.

In Nederland kwam eindelijk het verlossende bericht dat ik met de VUT kon gaan. De datum werd vastgesteld wanneer ik mij voorgoed in Thailand kon vestigen en ging ik eerst voor drie weken naar Thailand om daar alle zaken te regelen. En huurcontract tekenen, een thaise bankrekening openen, etc. etc. Ik had gelukkig de hulp van een thaise echtgenote van een nederlander die vlak bij mij zou wonen. En die thaise vrouw was goud waard. Die opende deuren, waar ik als buitenlander nooit zou kunnen ingaan.

Toen terug naar Nederland om daar alle zaken af te ronden. Alle correspondentie naar mijn thais adres laten sturen, mij laten uitschrijven uit het bevolkingregister en een visum krijgen. En niet te vergeten mijn huis te verkopen in Nederland, dat had ik al te koop gezet op het moment dat ik wist wanneer ik met de VUT kon gaan. En het bracht de prijs op die ik verwachte.

Op 21 augustus 2005 was het dan zover. Een enkeltje met Eva Air naar Bangkok. Een vreemd gevoel, een enkel vliegtuigticket in je bezit te hebben, terwijl het altijd een retourtje was. Familie-leden zwaaide mij uit en ik liet Nederland achter mij.

Op 2 augustus kwam ik in mijn dorpje terecht. Mijn huis was al een paar weken eerder door de bewoner verlaten en was er al het een en ander gedaan. Er moest nog wel wat in dat huis worden gedaan, alvorens ik tevreden was. De datum voor het betrekken van het huis werd door monniken bepaald en op zes september zou de juist datum zijn. Dus op die datum met een groot feest het huis betrokken, nadat negen monniken het hadden ingezegend.

Ik woon alleen, was altijd vrijgezel en had dus geen behoefte om een thaise vrouw of jongen in mijn huis te hebben. Wel een huishoudster, want er gaat niets boven een vrouwenhand in huis, als het om huishouden gaat. Ik kwam dus niet in Thailand wonen voor vanwege een thaise relatie.

Ik kocht een auto en ging in de maanden die volgde de omgeving goed bekijken. De natuur is hier in het Noorden prachtig en ik vond de bergen en de valleien schitterend.


Ik sprak geen thais, leerde wat woordjes en zinnen en kon toch mij redelijk duidelijk maken aan de mensen. Ik ging het dorp beter leren kennen en ook de gewoontes van de mensen. Aanpassen moet je, al blijf je Nederlander met je westerse karakter. Huwelijken, crematies en andere feestelijkheden maak je mee en je voelt je langzamerhand betrokken bij de gemeenschap waar in je woont. Na een tijdje kennen de mensen je en ga jij de mensen kennen.

Vanaf het begin van mijn vestiging in Thailand heb ik geen moment spijt gehad van mijn beslissing om mij hier te vestigen. Ik verveel me hier nooit, al woon je op het platteland.

Maar wat zijn dan de redenen om Nederland te verlaten en op latere leeftijd in Thailand te gaan wonen. Het zijn een aantal reden die bij elkaar DE REDEN vormt om hier te gaan wonen. Het is een prachtige natuur hier, Thailand is een redelijk vrij land, waar je kan gaan en staan waar je wilt, het is goedkoop, het weer is meestal prima, je leeft buiten i.p.v. binnen in je woning, kortom als de de minnen en plussen bij elkaar legt en dat tegen de minnen en plussen van het leven in Nederland tegenover stelt, gaf de plussen de doorslag om in Thailand te gaan wonen.

Vrijwel alle ex-pats die ik onmoet vinden het prima wonen in Thailand.

Ik vind dat ik mijn plekje gevonden hebt. Ik leef hier goed, geniet van elke dag dat ik meemaak en hoop dat ik nog lang dit leven mag leiden in goede gezondheid.
De FOTO's kan je hier ook zien + Vergroten



Groetjes, Kees

Indiase tempel in tuinAnalayo
Muntjes rechtovereindzetten voor geluk opchinese dierenjaar
Een van de veletempels Wat Analayo
Bhudhabeeld

Je kan in het forum reageren