zondag 30 november 2008

Het dagelijkse leven in Thailand.




Maandag 26 mei 2008/2551 C o l u m n van Kees/Printen
"WONEN IN THAILAND"

Het dagelijkse leven in Thailand.

Zo, het plan dat je jaren had is dan ook uiteindelijk gerealiseerd. Je woont in Thailand en je huis staat in het gehucht dat je in je vakanties het plekje is.De eerste weken heb je het razend druk. Het huis was mooi aan de buitenkant, maar van binnen moest er toch wel wat worden opgeknapt. De keuken was niet veel en de elektra moest ook nagekeken worden. Als je een huis in Thailand huurt zal de verhuurder weinig tot niets aan het huis doen. Je moet het zelf doen of laten doen en uiteraard betalen. Het is dan ook raadzaam om in het huurcontract te vermelden wat de verhuurder moet doen en wat de huurder moet doen. Het huurcontract dat je op de markt kan kopen, is een standaard contract, waar je wat kunt invullen naar eigen behoefte en wensen.

Nu had ik al een paar jaar eerder kennis gemaakt met Johan, een Nederlander die op circa 700 meter van mij woont en met zijn Thaise vrouw, Siriporn. Vooral Siripon was goud waard in het begin. Zij regelde alles. Ze regelde dat er bouwvakkers kwamen, schilders, elektriciens, kortom zonder haar zou ik verloren ij. Je spreekt de taal niet, dus ben je min of meer afhankelijk van een of meer Thais die engels kunnen spreken. Ik woonde de eerste weken in bij Johan en Siriporn in afwachting dat mijn huis klaar was. Siriporn ging naar de monniken met mijn geboortedag, geboorteuur en de naam van de dag waarop ik geboren ben. Op basis van die gegevens stelde de monniken vast dat ik op zes september 2005 om tien uur mijn huis kan laten inzegenen. Dat inzegenen is een hele gebeurtenis. Er is dan een “Tamboon”, een feest met muziek, eten drank, dansen enz.

Ik hoefde niets te regelen voor dat feest. Siripon regelde alles. Ik moet alleen het geld op tafel leggen.Op de vijfde september kwam een leger dames aanzetten, legde wat kleden op de vloer en gingen mooi boeketten bloemen maken. Het hele huis werd versierd. Het eten was uitbesteed aan een cateringbedrijf en die kwam ook all spullen brengen. De tafels, stoelen, tenten, bestek e.d. werd bij de tempel gehuurd, de muziek zette zijn boxen op, kortom het was een drukte van vanjewelste.Op zes september kwamen de monniken met negen man sterk opdraven en ik moest op een klein stoeltje onder een soort driehoek zitten, kreeg een draad om mijn hoofd gebonden en de ceremonies begonnen. Wat er gepreveld werd kon ik niet verstaan, maar er werd een kaars gesmolten in het water, er werd gesprenkeld en toen ging de hoofd-monnik boven de deuren van slaapkamers en uitgangen een teken met een soort verf aanbrengen. Dat was om de boze geesten te weren.De monniken gingen eerst eten, en toen mochten wij lekker gaan smullen. Op het podium werd ik vervolgens door de burgemeester van Ngao welkom geheten in zijn gemeente en ook de “wethouder” van Bahndong, het gehucht waar mijn huis staat, heette mij van harte welkom in de gemeenschap. In mijn beste engels bedankte ik iedereen voor de mooie woorden en toen ging het feest verder to rond vijf uur in de middag. Feesten zijn hier gewoonlijk overdag, omdat het een plattelands bevolking is die om negen uur naar bed gat en om vijf uur in de ochtend weer opstaat.Omdat je ver van een behoorlijke stad woont, de dichtstbijzijnde stad is Phayao, 54km ver, is eigen vervoer onontbeerlijk.
Ook hier kwam Siriporn mij weer te hulp bij het kopen van een auto.
Haar zwager kende de Honda garage in Lampang. 84Km ver, en daar gingen we naartoe. Ik koos een Honda Civic uit, een mooie grijze auto. Een paar dagen later kwamen mensen van de financieringsmaatschappij en een paar dagen later was e auto gereed. Ook hier werden de monniken geraadpleegd welke dag en tijd het goed was om de auto uit de garage te halen. Het bleek zaterdag, 22 september 2005 om 8.30 uur in de ochtend te zijn. Dus vroeg uit de veren, 84km naar Lampang rijden. Wat formaliteiten doen en an met Siriporn in de auto wachten tot het 8.30 in de ochtend was. De garageman had al van tevoren een seintje gekregen dat dat de juiste tijd was, dus hij ging voor de auto staan, keek op zijn horloge en als een volleerde baancommissaris gaf hij het seintje dat wij konden vertrekken. Hij had wel gezegd dat we de eerste tankstation in moesten om te tanken. Nou hij had de waarheid gesproken. Ik denk dat er misschien een liter brandstof in de auto zat, Gelukkig was er een tankstation vlakbij en werd mij Honda volgetankt. Dan in vliegende vaart naar Ngao terug, want ook mijn Honda moest worden ingezegend.De monnik stond al klaar. Er werd, onder bezwerende geprevel, een bos touw om het stuurkanaal gebonden, aan het plafond werden met verf enkele tekens geplaatst en twee beeldjes van Boeddha werden bij de voorruit geplakt. Met mij kon niets meer gebeuren, als ik met mijn trouwe Honda de weg op ging.Als je pas hier woont en je krijgt je geld via Nederland op je Nederlandse bankrekening gestort, ga je pinnen. Hier in Ngao is er een ATM, oftewel flappentap die mijn Postbankkaart accepteert. Dus heb ik bij die Thaise bank ook mijn bankrekening. Vooral de eerste maanden ga je terugrekenen in euro's. Je ziet iets en denkt, 500 baht?, dat is goedkoop, slechts 10 euro. En ongemerkt geef je veel geld uit. Ik kwam met een koffer aan. Ik had al eerde vijf dozen met persoonlijke spullen gestuurd, maar je moest verder alles nieuw aanschaffen. Van theelepel tot bed. En alles vind je goedkoop, want je rekent terug in euro's en je heb de prijzen van Nederland in je hoofd. Maar na een aantal maanden kom je tot conclusie dat je ook een baht maar een keer kan uitgeven en reken je niet meer terug naar euro's. Nu vind je ook alles duur, net zoals je vroeger in Nederland alles duur vond. Gekheid natuurlijk, want je krijgt je geld in euro's uitgekeerd en je kunt hier in Thailand heerlijk van leven.

Om een voorbeeld te noemen. Mijn huis heeft 3 slaapkamers, een woonkamer, een eetkamer, een veranda, een kleine veranda, een ruime keuken, een grote voorkamer, een balkon, 2 douches met toilet en staat op en oppervlakte van 1800m3. Ik betaal aan huur nu 6000 baht per maand. Dat is gerekend naar de huidige koers ong. 120 euro per maand. Mijn energie is gemiddeld 750 baht per maand. Ik kook op gas. Dat is twee gasflessen per jaar en ze kosten 340 bhat per gasfles.Mijn vaste lasten zijn, incl. internet, telefoon, aflossing auto, salaris huishoudster en UBC, de televisiezender, 24.000 baht per maand. Dat is bijna 500 euro per maand. In de grote steden zal dit bedrag wel hoger liggen, want ik woon in het hartje van het platteland
Mijn huishoudster is een schat van een mens. Ze komt uit Phayao en komt elke dag naar Ngao toe. Ze werk 5 dagen per week voor mij. Ze maakt het huis schoon, doet mijn was, strijkt en kookt het eten.Haar naam is “Dweil”. Nu wordt die naam in het Thais wel anders gespeld, maar je spreekt het uit als “Dweil”. Elke keer als ik bezoekers krijg, schieten die in de lach al ik haar nodig hebt en haar naam roept.Het is rustig hier in Ngao. Voor veel bezoekers, te rustig. Het is een mooie omgeving, de ligging van Ngao is in een vallei, dus aan beide kanten zie je bergen. Ik had altijd een druk leven in Nederland, maar de rust die deze hele omgeving uitstraalt doet mij verfrissend aan. Ook de mensen zijn de rust zelve. Niemand maakt zich druk.

Laten we wel wezen. In de fases die iemand leven kent, zit ik in de laatste fase. Niet dat ik hoop dat ik gauw het hoekje om gaat, maar het is gewoon de realiteit. Mijn arbeidzaam leven lig achter me en nu moet je kunnen genieten van de jaren, vele jaren hoop je dan, die nog voorliggen. Ik heb met de keus mij te vestigingen in Thailand, geen slechte keus gedaan. Ik leef mijn leven hier ten volle. Ik geniet elke dag van het leven hier. Kortom, voor mij is mijn leven hier in Thailand de moeite waard om te leven.Om een sluier op te lichten over de volgende column: Wat doe je de hele dag daar op het platteland in Thailand? De koloniaal uithangen?

Foto album

Je kan in het forum reageren

Geen opmerkingen: