zondag 14 juni 2009

Economie in Thailand - colomn 18

PDF versie download: http://www.4shared.com/file/111750316/8e982a9c/column_18.html
Voor de meeste toeristen die Thailand bezoeken, bestaat de economie van Thailand vrijwel alleen uit de koers Euro-Baht. Dat is niet verwonderlijk, want die paar weken dat ze in Thailand vertoeven pinnen of wisselen die toeriste hun Euro's voor Baht en hoe meer Bhat's men voor een euro krijgt hoe aangenamer het is.

Maar de economie van Thailand is meer dan die valuta-koers. Thais, maar ook ex-pats hebben er mee te maken. Ex-pats krijgen hun pensioen, VUT of welke vorm van inkomen meestal uit het land van herkomst en de koers is ook voor hen belangrijk Maar ook de prijzen van alledaagse dingen zijn belangrijk.

Thailand is een exportland. Dat Thailand een van de Aziatische Tijgers was en nog steeds is komt dat de export de laatste twintig jaren enorm is toegenomen. Even wat cijfers om dat de verduidelijken. De cijfers zijn over diverse sectoren verdeeld.

Het lijkt verbazend, maar van de landbouw, visserij en bosbouw draagt maar 11.4% bij aan het Bruto Nationaal Product. Dat is wat alle Thais samen produceren. Je zou verwachten dat het percentage veel hoger zou zijn. Thailand is nog steeds de grootste rijst exporteur van de wereld, maar India zit Thailand, wat dat betreft, kort op de hielen.

Mijnbouw en mineralen worden door Thailand uitgevoerd ten bedrage van 740 miljoen US dollars per jaar. Ook eigenlijk niet veel.

Maar dan komt die industrie aan de beurt.

De industrie draagt 43.9% bij aan het BNP (Bruto Nationaal Product), maar geeft werkgelegenheid aan maar 14% van de werkende bevolking. Landbouw geeft werkgelegenheid aan veel meer mensen, maar draagt veel minder bij aan de BNP

Het overgrote deel van de industrie is vervaardiging van producten, dat is 34.5% van de BNP. Tot dit jaar groeide die industrie gemiddeld met 3.4%.

Thailand is het centrum van de auto-industrie van Zuid-Oost-Zie. In 2004 produceerde Thailand 930.000 voertuigen, die vrijwel allen voor de export bestemd waren. Toyota, Ford, Honda en GM zijn de automerken die het meest in Thailand hebben geinvesteerd..

De elektronica industrie heeft behoorlijk wat concurrentie van met name Malaysia en Singapore.
De verwachting is dat Thailand langzaam maar zeker die concurrentie slag zal verliezen, omdat innovatie van deze industrie achterblijft.


De kleding industrie heeft het zwaar te verduren China en met name Vietnam zijn geduchte concurrenten en ook hier zal Thailand die slag verliezen. Het loonpeil t.o.v. Vietnam is in Thailand hoger en er zijn al heel wat textiel fabrieken verhuisd naar Vietnam. Op wat korte termijn zal Cambodja, ook vanwege die lage lonen, een deel van die industrie van Thailand overnemen.


Thailand verbruikt 838.000 vaten ruwe olie per dag. Deze moeten in zijn vrijwel in zijn geheel worden ingevoerd, want Thailand heeft weinig eigen olie bronnen. Die eigen ruwe olie reserve wordt geschat op 290 miljoen vaten. Er zijn 4 raffinaderijen die deze uwe olie omzetten in allerlei olieproducten.

In 2004 verbruikte Thailand 1.055 kubieke voet aardgas. De eigen aardgasproduktie is maar 790 kubieke voet en van Birma word de rest van het aardgas ge?mporteerd.

Thailand verbruikt 117.7 miljard kilo-watt uren. Het jaarlijks verbruik stijgt gemiddeld met 4.2%.
Elektriciteit wordt opgewekt door verbruik van steenkool, aardgas en hydro-waterkracht.

De meeste energie bedrijven in Thailand zijn overheids- of semi-overheids bedrijven, waardoor de prijs van energie door de staat wordt bepaald.

Thailand is het toeristen land van Zuid-Oost Azi?.. Het toerisme draagt voor 6% bij aan het BNP.. In 2004 brachten ruim 11 miljoen toeristen een bezoek aan Thailand. In de jaren 2005, 2006 en 2007 was er een stijging van de toeristenstroom. Hoewel het toerisme maar 6% bijdraagt aan het BNP, geeft het aan Thailand buitenlandse valuta en zijn veel mensen zijdelings afhankelijk van het toerisme.
Een negatieve kant van het toerisme is dat een gedeelte van de toeristen Thailand slechts bezoeken voor sex en dat de sex-industrie, met al zijn uitwassen, Thailand een redelijk slechte naam in de wereld bezorgt heeft wat toerisme betreft.

De banken in Zuid-Oost-Azi? hebben geleerd van de crisis van 1997-1998. Men heeft risico-volle leningen vermeden en hebben een behoorlijke deposito in hun kluizen.

Thailand is lid van de Asean Free Trade Area. Met China en Japan zijn handelsverdragen afgesloten.

Bangkok is het centrum van de economie van Thailand. Hoewel de overheid een spreiding van de industrie propageert, is het Bangkok dat het leeuwendeel opeist van de industrie. De belangrijkste economische gebeden zijn dan ook Bangkok ,het Oostelijk Zeegebied en Chiang Mai.

Phuket en de eilanden zijn de voornaamste toeristen centra, evenals Pattaya en Bangkok. Chaing Mai is het centrum in het Noorden van Thailand.

Dit zijn gewoon wat cijfers en wat feiten om de economie van Thailand in perspectief te zetten. Bangkok heeft zijn eigen effectenbeurs en de Bank van Thailand heeft dezelfde functie als de Nederlandse bank. Namelijk het toezicht houden op de banken, geld laten drukken en een monetair beleid voeren.

De Thaise economie zal in de toekomst zeker hervormingen nodig hebben. Ze zal buitenlandse investeerders moeten aantrekken, om economische groei te bevorderen. Op het gebied van telecommunicatie, spoorwegen, het opwekken van elektriciteit en havenfaciliteiten, moet er nog heel wat werk aan de winkel gebeuren. Buurlanden zitten niet stil en als Thailand een van de “Aziatische Tijgers” wilt blijven, zal het politiek stabiel moeten worden en de nodig hervormingen moeten doorvoeren.

De recessie.

Midden verleden jaar tekende in er Verenigde Staten een economische neergang aan. De grote boosdoener waren de makkelijk te verkrijgen hypotheken op huizen. Toen de rentestand wat naar boven ging, konden velen hun hypotheek niet meer betalen en werden banken opgezadeld met huizen die ver onder de waarde van de hypotheek waren. Omdat banken onderling hypotheken van elkaar kochten, kwamen de banken in problemen. Ze leende geen geld meer aan elkaar en daardoor ontstond een kettingreactie dat bedrijven geen kredieten meer konden krijgen, de beurzen naar beneden duikelden en bedrijven moesten inkrimpen. Consumenten gaven steeds minder uit en grote aankopen werden niet meer gedaan. Met name de auto-industrie in de VS had het bijzonder zwaar te verduren. Men zat men een grote voorraad auto's en de verkoop van auto's zakte in elkaar.

Het bleef niet beperkt tot de VS, maar ook Europa en met name Japan werden getroffen.

In het begin waren er berichten dat Thailand niet veel zou merken van de recessie. Dat was meer dagdromerij dan de werkelijkheid, want Thailand is een exportland bij uitstek. Doordat de economische neergang vrijwel overal toesloeg, ging de wereldhandel ook achteruit en werd de vraag naar exportgoederen uit Thailand ook verminderd. Ook hier was de auto-industrie het eerste slachtoffer. Meer dan 30.000 mensen werden in deze industrie ontslagen.

De banken in Thailand hadden weinig van die “giftige” hypotheken overgenomen van westerse banken en hadden genoeg banktegoed in de kluis. Daar zat niet het grootste probleem. Het waren de afzetmogelijkheden van Thaise producten die getroffen werd.

Bovendien kwam de politieke onrust ook bovendrijven. Thaksin was door een militaire coup afgezet en nar 16 maanden militair bewind kwam de partij van aanhangers van Thaksin toch weer aan de macht. Tegenstanders van Thaksin, de zgn. “gelen” hielden het Government House” maanden bezet en tot overmaat van ramp bezetten zij ook de twee vliegvelden van Bangkok, waardoor het vliegverkeer helemaal vastliep. Dat had weer als gevolg dat toeristen Thailand links lieten leggen de investeerders kopschuw werden om in Thailand te investeren.

Begin dit jaar kwamen de Democraten met een coalitie-regering an de macht, maar er kwam geen eind aan de politieke onrust in Thailand. Nu waren het de “roden”, aanhangers van Thaksin die voor onrust zorgde en als climax een topconferentiee van de Aseanlanden in Pattaya verstoorden en de dag daarop Bangkok op stelten zette. De toeristenstroom zakte toen helemaal weg en de investeerders lieten het ook verder afweten.

De huidige wereldrecessie heeft Thailand behoorlijk in zijn greep. Duizenden mensen zijn ontslagen, de toeristen blijven weg en nieuw investeringen laten op zich wachten.

De huidige regering heeft wat stimuleringsmaatregelen genomen, maar tot nu toe heeft dat weinig geholpen. Omdat Thailand altijd een behoorlijke economische groei in het verleden doormaakte hoefde ze niet vaak op de kapitaal markt geld te lenen. Grote projecten werden gefinancierd met hulp van andere landen en geld op de kapitaal markt werd niet vaak opgezocht.

Nu moet Thailand geld lenen op de kapitaalmarkt om de stimuleringsmaatregelen te kunnen financieren en daar is een groot gedeelte van de oppositie niet mee eens. De regering heeft de grootste moeite om die leningen door het Parlement te krijgen. Een dezer dagen zal er wel een beslissing worden genomen.
China en Japan hebben toegezegd dat zij vele miljoenen zullen uitgeven in de overige Aziatische landen om de economie weer en beetje op gang te krijgen, maar ook Japan en China hebben het moeilijk. Daar gaat de economie ook niet al te best.

Veel ontslagen werknemers keren weer terug naar de dorpen war ze vandaan gekomen zijn en helpen op de landerijen. Omdat daar het aanbod van werkkrachten de vraag overschrijdt worden de lonen daar ook laag gehouden. Een rai landbouwgrond levert mar een “x” bedrag op en als er meer mensen op die landerijen werken, duwt dat de lonen naar beneden.

Het vertrouwen in de economie van Thailand door de Thais zelf is laag. Men ziet om zich heen dat veel mensen hun baan hebben verloren en er is weinig sociale wetgeving om dat op te vangen. Buitendien komt de Thaise regering in geldnood want doordat er minder wordt ge?xporteerd en consumeert krijgt men minder geld in de staatskas.
70% va de Aziatische toeristenstroom is verdwenen en er is een vermindering van 40% van westerse toeristen. Vooral de kleine bedrijven die van het toerisme leven, krijgen grote klappen. Het zal zeker een paar jaar duren voor het vertrouwen van de toeristen weer herwonnen zal worden. Buitendien zijn vakantiebestemmingen in de buurlanden goedkoper. Thailand maakte dezelfde fout al Spanje in de 90-jaren. Spanje werd te duur en de vakantiegangers weken uit naar Griekenland en Turkije. Malaysia en Vietnam zijn een grote reclamecampagnes in het westen begonnen om die toeristen te lokken. Ze zijn goedkoper als Thailand en Cambodja is bezig om langzaam maar zeker toeristen te trekken.

Al met al ziet de economische toekomst voor Thailand er niet rooskleurig uit. Politieke onrust, het gebrek aan economische hervormingen, innovatie in nieuwe technieken en het achterblijven wat telecommunicatie betreft, geeft Thailand een achterstand bij de buurlanden.

Het is te hopen dat de huidige Minister-President, die een westerse opvoeding en opleiding heeft genoten die hervormingen zal kunnen doordrukken. Maar de oude politieke “vossen” zijn nog steeds actief. Pas als een jongere generatie politici aan het bewind zal komen kan er daadwerkelijk economische hervormingen plaatsvinden. En die heeft Thailand broodnodig.

Bronnen: Bloomberg
Wikipedia
Chulalongkorn University (economische faculteit)


www.thailandgek.nl

zaterdag 9 mei 2009

Colomn 18 Chao Por Pratupa

Aan de snelweg Ngao-Lampang, lig op 36km van Ngao een “shrine”. Deze “shrine” is voor de soldaat die in zijn eentje het Burmese leger daar tegen hield. Veel Thais komen hier om hem te vereren en er is toch heel wat te zien.
Al is de “shrine” niet groot.

Hier kan men de geschiedenis van die soldaat, ook in het engels, lezen. Het verwonderlijke van deze “shrine” is dat er letterlijk honderden geesteshuisjes daar staan.
In alle stadia van ontbinding.
Tevens zijn er tientallen, zo niet honderden, beeldjes, zakjes met kruiden enz. langs de “shrine" gezet.


Dit is maar een klein gedeelte waar al die geesteshuisjes staan.



De “shrine” zelf is erg mooi met een beeld van die soldaat.
Achter deze “shrine” is een soort betonnen bak waar je vuurwerk in kan afsteken.
Dat vuurwerk en andere spullen koop je bij hetwinkeltje dat pal langs die “shrine” staat.
Het wordt bemand door soldaten, want het leger heeft het
beheer over deze “shrine”. Op enkele kilometers afstand is een legerplaats.

Je loopt via een betonnen weg in het rond en overal staan die geesteshuisjes.
Ook is er een marktwaar je allerlei soorten kruiden kan kopen.
Ook kan je flessen kopen, waarin houtsnipper zitten.

Je ooit daar whiskey of water in je en je krijgt dan een kruidendrank. Rob, die altijd op zoethout zit te
knabbelen, vond er ook zoethout. In heel Thailand kon hij het niet vinden maar hier wel. Je hoeft het geen uren te blijven hangen, maar het is een aangename stop als je van Chiang Rai onderweg bent naar Lampang of andersom. Ook hier komen geen toeristen.

Even buiten de “shrine” zijn er ook grotten en wat pas enkele jaren geleden ontdekt is, grotschilderingen..
Men is nog bezig om uit te vinden hoe oud deze grotschilderingen zijn.

Zoals de lezer kan lezen en zien is dat buiten de gebaande toeristische wegen er volop te zien is in Noord-Thailand. Ik schrijf het vaak, koop een goede reisgids, huur een auto en trek er uit.
Je zult verbaasd staan welke mooie plekjes en bezienswaardigheden je kan ontdekken, buiten die gebaande toeristische wegen.

Video prima beeld kwaliteit: http://pratupa.bravehost.com/index.htmlOf kijk naar Youtube hier onder:


Column19 - Wat Sri Khom Kham

Wat Sri Khom Kham, hemel en hel in Phayao
Wat Sri Khom Khan ligt in Phayao, vrijwel aan het meer. Het is redelijk uitgestrekt en tegenover de Wat is een ruime parkeerplaats, met een marktje.


Wat is nu zo bijzonder aan die Wat. De tempel zelf is groot maar niet veel bijzonders. Er staat een groot gouden Boeddha-beeld, maar dat zie je overal.

Het bijzonder van die Wat is dat op honderd meter van de tempel er een beeldentuin is waar dehemel en hel worden afgebeeld. De beelden zijn fors en beelden op niet zachtzinnig wijze de hel uit,terwijl de hemel, de weg die Boeddha aanwijst, met mooie beelden versiert is.
In deze pot zitten de “ongelovigen”. Die zitten in een kokende pot. Als je goed oplet hebben demeeste “ongelovige” in die pot een rechte neus. Dus “ falangs”, die niet in Boeddha geloven of nietzijn weg volgen.
Honger en dorst is hun straf. In die hel zijn daarom de darmen maar verwijderd. Broodmager moet
je je leven slijten in die hel.
Hier zitten de “ongelovigen” te wachten op hun veroordeling naar de hel.
De figuur rechtsboven wijst al naar de hel, terwijl de figuur links ook niet mis is met het aanwijzen van de beschuldigden.


Op de voorgrond heeft een onthoofde beeld het hoofd van Boeddha in zijn handen, wat het afwijzenvan Boeddha symboliseert. De “ongelovigen' zitten vol deemoed, de handjes gevouwen, maar geen moedertjelief helpt. Naar de hel zullen ze gaan.

Hier zitten dan die “ongelovigen”. De ene kan niet meer praten vanwege zijn lange tong, de andere
kan niet meer eten, want zijn darmen liggen eruit, terwijl diegene die op de achtergrond staat lang mager en heel lelijk is. Eigen schuld, dikke bult zou ik zo zeggen. Had je maar de wegen vanBoeddha moeten volgen.

Hier zitten dan “zondaars” die pleiten voor Boeddha of in hun volgend leven weer als mens te mogen terugkeren.
In hun eerdere leven hebben ze zich misdragen en zijn waardoor verlaagd in
dierlijk leven. Vol spijt en deemoedig vragen ze Boeddha om in een mens het volgende leven in te gaan en zullen, plechtig belovend, hun leven beteren, zodat ze later steeds in een beter persoon kunnen overgaan.

Aan elk soort ongelovige wordt gedacht. Een “sekstoerist” die alle wetten van Boeddha aan zijn
laars lapte tijdens een vakantie in Pattaya, word gestraft in de hel. Met zo'n verschrompelde genotsspier kan hij niet veel meer uitrichten. Had hij maar meer tempels in Pattaya moeten bezoeken.

Maar er is redding voor iedereen. Als je de weg van Boeddha maar volgt.
Eerst een behoorlijk wassing in die vijver om al je zonden van je weg te wassen, draken zien wel toe dat dat heel grondiggebeurt, en daarna loopt je de trap op om via verschillende stadia, zie de beelden op de achtergrond,Boeddha en dus Nirwana te bereiken.

De monniken helpen je wel daarbij. Zij zitten voor Boeddha in gebed verzonken, maar Boeddha
slaapt. Dat geeft niets, want hij is overal aanwezig en zal je de weg wijzen naar een goed leven,
zodat je ook in het Nirwana van een welverdiende rust kan genieten.

Het beeldenpark is niet groot, maar het is prachtig om te zie hoe de verschillende stadia worden uitgebeeld. Aan de verbeelding wordt niets nagelaten. Het is grof, soms schokkend, maar fascinerend om te zien.

Wat Sri Khom Kham, ligt in Phayao aan de weg langs het meer. Niet aan de boulevard. Als je vanuitChiang Mai de eerste afslag naar Phayao neem, kom je eerst lang het ziekenhuis en na ong. 2 kmzie je aan je linkerhand een parkeerplaats met een markt en aan je rechterkant het tempelcomplex.
Het is zeker een bezoek waard. Er komen vrijwel geen toeristen naar deze plek, want Phayao ligtniet op de toeristen route.

maandag 16 maart 2009

Colomn 17 De reis naar ISAN

De reis naar ISAN

Rob en Wilma vroegen mij een aantal maanden geleden of zij niet met Titiwhat en mij een trip naar de Isan konden maken. Ze wilde dan ook de moeder van Titiwhat bezoeken. Na overleg met Ttitwhat was die trip in kannen en kruiken. Vooral Rob en Wilma vonden het een belevenis om met een monnik op pad te gaan. En zij wilde graag in een wat slapen. Dat kon ook worden geregeld.

Nu zijn afstanden groot in de kop van Thailand. De eerste dag zouden we naar Khon Kaen gaan, een dikke 700 km van Ngao vandaan. Dat zou dus een pittige rit met mijn trouwe Honda vergen. Verder wilde ze bij Khon Kaen de “cobra-village” bekijken en dan naar Nong Khai. Daar het beeldenpark, de Mekong en de markt bezoeken. De trip zou afgesloten worden met een overnachting in Loei.

Overnachten in de Wat bij Nong Khai bleek een probleem te zijn. Niet getreurd, een overnachting in Wat Analayo bleek tot de mogelijkheden te behoren.

Na een ochtend uitrusten na het kinderfeest, gingen we in de middag van 15 februari op pad naar Phayao. Daar zouden een Wat bezoeken, die Rob al jaren op het programma had staan. De tempel zelf is niet veel bijzonders, maar langs die tempel ligt een klein park, de “hel”genaamd. Het zijn beelden en een thema die de “hel” voorstellen als je niet als boedist door het leven gaat. Ook “nirwana” bereiken wordt uitgebeeld. Als je in Phayao komt, bezoekt dat parkje maar eens. Iets bijzonders. Ik zal er een aparte column aanwijden met de nodige foto’s want veel beelden hebben een uitleg nodig.

We aten bij het meer en toen op weg naar Wat Analayo, waar Titiwhat al op ons zat te wachten. W kregen koffie, geserveerd door nonnen en zaten met een aantal monniken gezellig te babbelen. Ik wist niet waar we zouden slapen, Titiwhat had dat niet aan mijn verteld. Tegen negen uur gingen we onze slaapgelegenheid. Het was een huis even buiten de echte wat. Een 5-sterrenhotel was er niks bij. Wat een mooie woning was het daar. Rob en Wilma kregen een grote slaapkamer met eigen douche en WC en ik kreeg ook zo’n kamer. We konden koffie zetten en er was airco in dat huis. Een prima slaapgelegenheid dus.

De volgende ochtend vroeg uit de veren, want er stond een fikse rit voor de boeg. Even langs mijn huis gereden en om de slaapzakken daar te brengen. Die hadden we niet nodig gehad, die nacht, want daar in Wat Analayo was alles om goed te kunnen slapen.

We reden de route Phrae, Uttaradit, Pichanaluk, daar de weg nr. 12 op en die voert naar Khon Khaen. 300 km verder. We zouden die avond in het restaurant van de vader van Titwhat eten. Dat was vlakbij Khon Kaen. Met de nodige stops kwamen we bij familie van Titiwhat op ruim 80km van Khon Kaen aan. Die familie heeft een grote bandenzaak, waar autobanden verkocht worden en ook stuurinrichtingen e.d. worden uitgelijnd. We kregen koffie en reden toen door naar Khon Kaen. Intussen had Titiwhat gebeld en aangekomen bij het hotel, bleek dat er niet gegeten zou worden bij het restauran van zijn vader. Waarom, dat kon Titiwhat mij niet duidelijk maken. Wilma had wat voor zijn vader gekocht, dus dat bleek overtollige ballast te worden. Rob, Wilma en ik aten maar in en restaurant vlakbij het hotel en gingen vroeg naar bed. Die rit was lang en we waren wat moe.




Gevaarlijk?






De volgende ochtend naar de “Cobra-village”. Dat was 40km buiten Khon Kaen en werd redelijk goed aangegeven. Er zou een show om elf uur beginnen, maar we waren er al net na tien uur en we kregen een privéshow. Wilma liet zich niet onbetuigd en danste vrolijk met met een slang om haar hals.










De slangendans.



Dat er een monnik meekwam, was voor de mensen iets bijzonders denk ik, want Titiwhat deelde wat uit en men ging op de knieën om dat in ontvangst te nemen.
Titiwhat deelt uit.









Ook ik moest er aan geloven en kreeg een boa constrictor om mijn hals. Nu ben ik niet bang voor slangen, dus danste ik ook maar en beetje in het rond met die wurgslang.






Blijven lachen.


Die hele “cobra’village” is een paar huizen met een omheining. Het geheel maakt een wat vervallen indruk, maar er is een nieuw gebouw in aanbouw. Het lijkt dat het een tempel zal worden. Overigens waren de mensen daar erg vriendelijk en het kost bijna niets. 20 baht entree, maar je geeft hier en daar nog wel wat uit aan de mensen die daar een show opvoeren.

Om elf uur kwam er een bus met schoolkinderen en die kregen die show van elf uur. Rob en Wilma wilde in het aangrenzende dorp wat kijken, omdat volgens verhalen die zij gehoord hadden dat in dat dorp de slangen als waak-slangen gebruikt werden. Titiwhat en ik wachtte rustig af in een winkel op de terugkomst van Rob en Wilma. Er was geen slang te zien. Nu weet ik dat de meest slangen shuw van aard zijn en dat ze als waak-slang zouden fungeren is voor mij wat kort door de bocht. Dat ze er zijn bij de huizen, dat is zeker. Slangen jagen op muizen, ratten e.d. en die zijn daar zeker aanwezig. Maar een slang gebruiken als “waakhond”., daar geloofde ik niet veel van.

Titiwhat moet voor twaalf uur eten en dus op weg naar een restaurantje, waar wij wat dronken en Titiwhat zich tegoed deed aan voedsel. Van daaruit zouden we naar het huis van zijn moeder gaan. Ik was er een keer geweest, maar wist echt niet meer waar dat lag. Vol goede moed de auto in en Titiwhat zou ons wel de weg wijzen. Nou, dat hebben we geweten. Via allerlei wegen, tweedaags, kwamen we naar drie-en-een half uur uiteindelijk aan bij het huis van zijn moeder. Om even vooruit te lopen op de gebeurtenissen, was het ons duidelijk dat het huis van zijn moeder op nog geen uur afstand van Khon Kaen was, als we de vierbaansweg hadden genomen!

Maar goed, we waren aangekomen in het dorpje waar zijn moeder woont. Die lag nog te slapen en werd niet wakker gemaakt. De zuster van Titiwhat verwelkomde ons en Wilma begon uit te pakken uit de mand met allerlei spullen die zij gekocht had. Het was een grote mand, geheel gevuld. Er kwamen nog een paar dames erbij zitten en die keken vol verwachting wat er zo uit die mand kwam zetten.




Wilma deelt uit.




Wilma zou Wilma niet zijn als ze geen spelletje met de kinderen zou doen. Zij en Rob liepen wat door het dorp. Kochten wat spullen, snoep en Cola en bij terugkomst bij het huis hadden ze al wat kinderen verzameld om zich heen. De straat op en wat spelletjes doen. Wilma zette de pakjes snoep en cola op de straat en de kinderen moesten met hun sandaal een van die zaken raken. Raakte ze, dan was de prijs voor hen. Veel hilariteit alom en Wilma was de gevierde vrouw van het dorp.






Sandalen gooien.




Tegen half-vijf reden we weg op naar Nong Khai. Op weg er naar toe ontdekten we dat we een grote omweg hadden gereden om het huis van de moeder van Titiwhat te bereiken. In het donker kamen in Nong Khai aan en we gingen meten naar onze kamers. We waren moe en we bestelde wat via “roomservice” om wat te eten en gingen vroeg naar bed.

De volgende dag op naar het beeldenpark. Het is ong. vier kilometer van Nong Khai gelegen en het is opgezet door een Thais-Laotiaanse gebedsgenezer. Hij is inmiddels al een paar jaar dood, maar het park is behoorlijk uitgebreid. De meest vreemdsoortige beelden zie je. Hele grote en alles heeft een hindoe-achtige vormgeving.

Ook zijn er enkele visvijvers, waar je de vissen kunt voeren. Er zijn behoorlijk grote vissen in die vijver en die krioelen om het brood en ander voer te bemachtigen.

Er is een drie verdiepingen gebouw, waar veel bhoedha-beelden en andere soort beelden zijn.

De “Sjamaan”, want dat was die stichter van dit park ligt op de tweede etage in een glazen kist. Moeilijk te fotografeerden want er is een glazen muur tussen het publiek en die glazen kist.





Een beeld uit dat park.




Buiten dat gebouw is en prachtige pilaren galerij. Het is een park om zeker te bezoeken als je in Nong Khai bent. Er zijn wel weinig schaduwplaatsen, alleen bij het gebouw kan je in de schaduw zitten. Maar het is wel een apart soort park.





Pilarengalerij.

Titiwhat ging eten en wij gingen de markt op langs de boulevard van Nong Khai langs de Mekong. Daar werden uiteraard de nodig spullen gekocht en gingen we even onder de “friendship” brug kijken. Later kwamen we er terug en gingen we naar het strand dat langs die brug ligt. Het is een strand waar veel mensen komen, er zijn restaurantjes en Wilma kocht meteen een soort badpak, kleede zich om en ging de Mekong in.

We aten die avond in een prima Thais restaurant, die Rob in het voorbijgaan gezien had. Een perfect restaurant. Wilma koos die uit omdat tegenover er ook en restaurant was. Wilma vond “ons” restaurant beter en gelijk had ze. Het heeft een prima entourage en het eten is er verrukkelijk. Een aanrader.

De volgende dag op weg naar Loei. In de Isan waar we reden was alles dor en droog. We reden langs de Mekong en het was groen. De omgeving is erg mooi en je ziet veel. Met de nodige stops kwamen we in Loei aan. De omgeving van Loei is erg mooi, veel groen, maar de stad zelf is niet veel aan. We reden er doorheen en alleen het park in het centrum kon ons bekoren. Titiwhat had een resort voor ons uitgezocht, 30km buiten Loei. Hoewel de afstand Nong Khai Loei “maar” 250 km is, deden we er lang over omdat alles twee-baans is. Wel kwamen onderweg een prachtig tempel tegen. Die is gebouwd voor een monnik, die aan aantal jaren geleden is overleden. Zijn kist staat in die tempel. Die tempel staat in een prachtig park met uitzicht op de Mekong.






De tempel voor de monnik



Binnen de tempel staat een gouden kist waar de vereerde monnik in ligt, omgeven met grote bloemenkransen. De tempel met het park is gebouwd na zijn overlijden en heeft zeker miljoenen gekost. Het is zeker een bezoek waar als je van Nong Khai via de Mekong naar Loei rijdt.




Het resort ligt in een prachtig natuurgebied. Ongeveer 1 km buiten het dorpje, Phurua, genaamd. Er zijn bungalows, maar ook kamers. We hadden een kamer met balkon met een mooi uitzicht. Voor diegene die van mooie natuur houden, is dit een goed resort om als uigang punt te dienen.

Allen het ontbijt was om te huilen.Toen wij in de ochtend voor het ontbijt kwamen, was er vrijwel niks. Geen personeel, wat gebakken rijst en dat was het. Wilma ging de keuken in, gaf wat aanwijzingen, en na een kwartier kwam ze aanzetten met een trolley vol met brood, gebakken eieren, spek en ham, jam was er ook bij en koffie. Titihwat werd in alle voorgaande hotels apart bediend, maar hier moesten wij voor hem zorgen. Op dat gebod was het ressort een aanfluiting. Als Wilma niet zo kordaat was opgetreden, hadden we geen ontbijt gehad. Wat ook vreemd is dat je er niet met een creditcard kan betalen. Overal in Thailand kun je met een creditcard betalen, maar in het resort was dat niet mogelijk. Het is een mooi resort, maar het management kan zeker verbeteren. Ook een minpunt is dat je online, de site is vrijwel alleen in het Thais, niet kan reserveren, ook niet via e-mail, alleen telefonisch. Men spreekt er zeer gebrekkig Engels.

De avond zijn wij het dorp gaan verkennen en aten in een gezellig Thaise restaurant. Het dorp stelt niet veel voor.

Toen op weg naar huis. Titihwat moest de bus halen nar Bangkok voor een conferentie en hij vroeg of ik hem in Lampan kon afzetten bij het busstation. Dat was wel bijna 100 km omrijden, maar goed. Toen wilde hij dat ik hem bij het busstation in Pitchanaluk kon afzetten. Dat was veel beter, want dan hoefde ik vrijwel net om te rijden. Jullie raden het wel, de ochtend van vertrek vroeg Titiwhat of ik hem toch in Lampang kon afzetten. Eigenlijk kwam het goed uit, want wij moesten in Big C nog wat inkopen doen. Maar dat had ook in Pitchanaluk gekund. Dus 100 km omrijden dan maar.

Tegen zes uur waren wij in Ngao. Vermoeid van het vele rijden in de auto, want we hadden in vijf dagen ruim 2000 km gereden. Het was zeker de moeite waard deze trip, maar eigenlijk had er twee dagen aangeplakt moeten worden. Men vergist zich hier vaak in de afstanden die men moet rijden. Maar we hebben wel lol gehad en ik heb me best vermaakt. Ook Wilma en Rob hadden het naar hun zin gehad. Titiwhat vond het erg leuk om met drie “farangs” op pad te gaan.

donderdag 26 februari 2009

Column 17, het kinderfeest in Ngao 2009

Ieder jaar, als Rob en Wilma op vakantie zijn in Thailand, geeft Wilma een kinderfeest. Dat gebeurde altijd bij een bergstam. Verleden jaar deden ze dat ook en kwamen toen een dagje bij mij op visite. Ze ontmoete Johan en Siriporn en terloops vroeg Siriporn of Wilma niet dat kinderfeest volgend jaar in Ngao zou kunnen houden. Voor de arme kinderen van Ngao, zo betoogde Siriporn. Wilma nam dat in beraad en zou erover nadenken. Ik zou als doorgeefluik kunnen fungeren.

Een paar weken later kreeg ik een e-mail van Wilma met de mededeling dat zij had besloten dat het Kinderfeest in Ngao zou worden gehouden. Ik zou in de loop van de maanden wel wat spulletjes toegestuurd krijgen voor dat kinderfeest. Nou, dat heb ik geweten. Ik kreeg 12 dozen toegestuurd met allerlei spullen. Kleding, prijzen, opmaakspullen, je kunt het zo gek niet opnoemen, of het zat in die dozen. Ik had een lege slaapkamer en daar werden de dozen opgeslagen. Peter in Chiang Mai werd ook ingeschakeld en die zou het vuurwerk regelen.

Kamer vol dozen



















Met Siriporn regelde ik de tenten, het koken van het eten en zij regelde het aantal kinderen. Er zouden 80-100 kinderen komen. Tenten werden besteld, tafels en stoelen en de ruimte langs het huis van Johan en Siriporn zou worden gebruikt als locatie voor het kinderfeest. Tevens zou er een echt Thais orkestje komen die de muziek zou verzorgen.

En paar dagen voor het feest kwamen Rob en Wilma naar Ngao en werd er inkopen gedaan. Bij Big C in Lampang werd de inkopen gedaan. Drie volle winkelwagens werden volgestouwd en mij trouwe Honda kon het nog net laden. Toen naar Lotus, want daar waren enkele spullen die Big C niet had. Dat was ook een volle winkelwagen daar. Alles ging in mijn Honda.


Wilma aan het uitzoeken.





Wilma was wel een paar uur bezig om alles uit te zoeken in de lege slaapkamer van me. Rob en ik zaten lekker op de veranda van het goede leven te genieten, terwijl Wilma boven bezig was. We zagen haar bijna niet.

Op zaterdag de 14de februari was het dan zover. Het Grote Kinderfeest van Ngao kon beginnen.

Eerst was er een ceremonie bij een groot geesteshuisje om de geesten goed te stemmen en het goed slagen van het feest af te roepen. Een varkenskop (gekookt), twee kippen, ook gekookt, fruit, bloemen en wat drank werd bij dat geesteshuisje gezet en Rob, Wilma, Siriporn en wat andere medewerkers baden voor een goede dag van het feest.

Bidden voor een goed geslaagd feest.

Tegen negen uur kwamen de eerste kinderen al naar het terrein. Die kregen feestkleding en er werd een begin gemaakt met het schminken van de gezichten van de kinderen. Eerst deed Beppie het in haar eentje, maar later kwamen andere dames helpen, zodat binnen een paar uur veel kinderen geschminkt erbij liepen.

Het schminken van de gezichten
















Er was een groot zeil op de grond gelegd, waar de kinderen hun maskers konden inkleuren, een workshop werd zo gevormd. Wilma legde alles geduldig uit en er kwamen steeds meer kinderen, zodat tegen tien uur het terrein vol met kinderen en hun moeders waren.



Kinderen aan het werk.

















Het terrein was mooi versierd en er was een kraampje waar je limonade kon krijgen en er was een kraampje waar je een ijsje kon krijgen. Dat ijsje is een zgn. “schudijsje”. In een bak met ijs worden een aantal metalen trechtertjes gezet en die trechtertjes worden gevuld met een soort limonade. Dat verijst en om te voorkomen dat, dat limonade-ijs aan het metaal plakt, wordt er voordurend geschud aan de trechtertjes.

De ochtend werd gevuld met workshops, schminken en het op tafel zetten van al de prijzen. Tommy, de gids en chauffeur van Rob en Wilma, was ook aanwezig met een van zijn medewerksters, terwijl Siriporn en Dweil ook in de weer waren. Tommy en Wilma namen de spelletjes door, de prijzen werden keurig op volgorde gelegd en tegen twaalf uur werd het eten gebracht. Een aantal dames hadden bij het huis van Siriporn een paar uur staan koken en de kinderen, maar ook de volwassenen hadden honger gekregen. Het eten werd uitgedeeld. Een lange rij stond voor de tafels om het eten in ontvangst te nemen. Alles was op papieren borden met plastic lepels en vorken. Dus niet veel om af te wassen.

Eten wordt uitgedeeld.















Om een uur begonnen de spelletjes. De kinderen werden in leeftijdsgroepen ingedeeld en iedereen zat onder de tent, want het was warm. Tommy was een prima ceremoniemeester, hij had al diverse kinderfeesten van Rob en Wilma meegemaakt, dus had hij ervaring hiermee. Intussen had Wilma zich omgekleed als Tijgetje, het vriendje van Winny-the Pooh, het thema van het feest. Geel was de kleur van het feest.Tijgertje
Wilma als Tijgetje

Het eerste spelletje was met een skippybal rond springen en men moest dan wat opdrachten uitvoeren. De jongens tegen de meiden. Dat vonden ze wel leuk. De winnaars kregen een opblaasstoel. Maar voor ieder kind was er een prijs. Niemand ging met lege handen naar huis.

Het Skippy-bal spel.


Toen kwamen de jongste kinderen aan de beurt. Die deden een soort stoelendans. Maar omdat men hier de gewoonte heeft om op de vloer te zitten werden er grote zakdoeken gebruikt i.p.v. stoelen. Het thais orkest deed prima mee om de muziek stop te zetten. Voor elk kind was er, behalve voor de winnaar, een kleine Winny-the-Pooh knuffel, terwijl de winnaar een grote Winny-the-Pooh pop kreeg. Uiteindelijk waren er een meisje en een kleine jongen over. Het meisje won en de kleine jongen kreeg dat kleine knuffeltje. Hij stond er heel erg beteuterd bij toen het meisje die grote pop kreeg. Zijn gezichtsuitdrukking was voor mij het hoogtepunt van het feest. Zoveel teleurstelling en dat mannetje begreep maar niet waarom hij die grote pop niet kreeg.Kijk naar het mannetje in het midden. Die had de tweede plaats, maar is niet gelukkig


Toen was er zaklopen. Dat was ook een leuk spelletje. Z vielen als Manke Nelissen neer. De kinderen in de tent spoorde de deelnemer luidruchtig aan en uiteindelijk kwam er een winnaar te voorschijn.


Zaklopen is zo moeilijk


Er was ook een spelletje, waar de deelnemers een soort droge koek naar binnen moesten werken, met water als hulpmiddel en dan een bakje met meel leegblazen waaronder een 10-baht stuk verborgen lag. Wie als eerste het muntstuk had was de winnaar.

Dat droge koekje is maar moeilijk weg te werken.


Een van de laatst spelletjes was dat twee groepen kinderen, samengebonden aan de enkels met touwen een race gingen lopen. Dat bleek een te moeilijke opgave. Toen besloot Wilma en Tommy dat de kinderen in paren, samengebonden, zouden lopen. De prijzen voor de eerste 5 paren logen er niet om. Er stonden 10 radio’s te pronken op de tafel als eerste prijs. Het werd wel lachen. Maar uiteindelijk waren er 5 winnende paren.

Dat is moeilijk met zoveel samengebonden enkels.


Wilma, in samenwerking met Siriporn, had er voor gezorgd dat er een “Roti-karretje” naar het terrein kwam. Die roti-man bakte de Thaise roti in een sneltrein vaart. Om vier uur kwam er een horde kinderen naar dat roti-karretje en vormde zich een lange rij om een roti te krijgen.
Roti uitdelen.


Het thais orkestje speelde de hele dag Thaise muziek en waren prima bezig tijdens de spelletjes om die, wat de muziek betreft, in goede banen te leiden.
Het orkest


Wilma had ook bedacht dat er een soort competitie tussen de leden van dat orkest moest zijn. De muzikant die het beste hun muziekinstrument bespeelde kreeg een prijs van 500 baht. De rest kreeg 100 baht als prijs.

Er werd een jury samengesteld en die kreeg een aantal bloemen kransen die ze om de nek van hun favoriete speler konden hangen. Ze konden ook meerdere muzikanten een bloemenkrans omhangen
Wilma telde later het aantal bloemen kransen die om de nekken van de muzikanten hingen en de fluitspeler bleek de meest kransen om zijn nek te hebben hangen en kreeg dus 500 baht.

Wilma telt de bloemenkransen.


Intussen hadden de dames bij de keuken een grote wok met olie klaarstaan en werd er patat gebakken. Wilma had zelfs puntzakjes uit Nederland gestuurd, waar de patat in kon. Met ketchup en mayonaise werden veel van die zakjes patat uitgedeeld met wat vleesballetjes erbij.

Tegen vijf uur liep langzaam het feestterrein leeg. Vermoeide kinderen werden op de brommers geladen, hun prijzen stevig in de hand en konden de medewerkers even uitblazen.

Een lange dag.


Wilma had ook voor de medewerkers wat in petto. Zij organiseerde een loterij. Iedere medewerker kreeg een aantal loten en de loterij kon beginnen. Een groot aantal spullen werden verloot en iedere medewerker had wel prijs, want alle loten werden verloot.

Toen het donker was, werd er een nog vuurwerk afgestoken die Peter gekocht had en in een eerder stadium bij mij had afgeleverd. Omdat het huis van Johan en Siriporn op een heuvel ligt, kon hel Ngao meegenieten van dit vuurwerk. Stom als ik was, had ik twee vuurwerkstukken bij mijn huis vergeten en die hebben we later op de avond afgestoken. Kon Ngao twee keer genieten van vuurwerk.

Al met al en zeer geslaagd Kinderfeest. Zo’n feest was nog nooit in Ngao gegeven en de kinderen hebben met volle teugen van dit feest genoten. Er zal nog maanden over dit feest in Ngao gesproken worden, neem dat van mij aan.

Alle medewerkers hebben hun beste beentje bijgezet, maar ik moet twee mensen voor het voetlicht stellen. Dat is in de eerste plaats Wilma, die het gehele jaar door stad en land in Amsterdam doorliep om de prijzen te kopen en dozen naar mij te sturen en een grote fantasie had wat de prijzen, kleding e.d. Rob heeft ook het nodige gedaan in dit verband. Ook op het feest zelf was zij de grote animator. De kinderen genoten van het optreden van haar als Tijgetje.

Ook Siriporn kan in het zonnetje worden gezet. Zij zorgde dat er kinderen kwamen, het orkestje kwam, de tenten, tafels, stoelen e.d. op het terrein kwamen en ook zij was onvermoeibaar tijdens et feest.

Verder aan alle medewerkers hulde, want zo een feest had Ngao nog niet gezien.

VIDEO DEEL 1
Winny Pooh in Thailand, in Ngao PART 1 from ThailandGekClub on Vimeo.




VIDEO DEEL 2


Winny Pooh in Thailand, in Ngao PART 2 from ThailandGekClub on Vimeo.
























En bedankt Ilona Peuten van http://www.traktatiecorner.nl/

dinsdag 13 januari 2009

Vakantie in Thailand met familie.

Colomn 16:
Na een afwezigheid van een paar maanden, neem ik weer de draad op met mijn columns. De reden was dat mijn familie hier op vakantie kwam en ik met hen door Thailand trok.

Je woont in Thailand en de familie in Nederland zijn dan nieuwsgierig hoe Thailand eruit ziet en hoe je daar woont. Omdat een zus van mij in Namibië woont, zijn de meeste familieleden al in Afrika geweest en nu willen ze zie eens Azië bekijken. Nou, ja, een stukje Azië zien dan.

Ik vind het wel leuk. Je ontmoet elkaar weer en je kunt ze een leuk programma aanbieden, want Thailand heeft voor elk wat wils.

In oktober kwam mijn zus en zwager op bezoek. Die waren eigenlijk meer geïnteresseerd in huizen, want zij willen over een paar jaar Nederland verlaten en zich in het buitenland vestigen. Namibië of Thailand zou dan de logische keuze zijn.

Met mijn trouwe Honda hebben we eerst Pattaya, de omgeving daarvan, verkent om een geschikte woning te vinden. Dat liep eigenlijk op een desillusie af, want het plaats waar zij dachten een prachtig omgeving te kunnen aantreffen, bleek dat er nog niet gebouwd was en er ook niet in de toekomst niet zou worden gebouwd. Wat ook meespeelde dat het die week in Pattaya elke dag regende. Weinig zon en we werden getrakteerd op hoosbuien.

Dan maar naar Cha-Am-Hua Hin. Ik was er zelf nog nooit geweest, dus was het ook voor mij een nieuwe ervaring.

Ik moet zeggen dat vooral Hua-Hin mij aangenaam overkwam. Leuke stad, rustig, met veel leuke restaurants en hotels.

Buiten Hua-Hin wordt er veel gebouwd. Vee estates staan er of worden gebouwd. Bij een estate, 12 kilometer buiten Hua-Hin, was het prachtig. Dat estate ligt tegen de bergen aan, elk huis heeft een ruime tuin met zwembad en die kijkt de vallei in met op de achtergrond de zee. Een prima locatie om daar te vertoeven. Zus en zwager waren wel tevreden over het estate, maar wilde nog geen beslissing nemen. Dat zou wel genomen worden als men terug was in Nederland en alles op een rijtje geplaatst zou worden.

En paar dagen Bangkok en toen naar mijn woonplaats Ngao. Om wat uit te rusten. Zij wilde niet in Ngao gaan wonen. Te stil en te ver van de bewoonde wereld. Maar dat is meestal ook de mening van de meeste bezoekers die hier op visite komen. Een prachtige omgeving, maar te stil en te ver van een behoorlijke stad.

We hebben ook voor een paar dagen Chaing Mai aangedaan en door ook wat estates en huizen bekeken. In die tijd was het Loy Kratong-feest in Chiang Mai en ze hebben zich daar zeker goed vermaakt. Maar het was ook koud daar in Chiang Mai die tijd, maar overdag was het er heerlijk weer. Vanuit Chiang mai vlogen ze via Bangkok weer terug nar Nederland. Ik zal t.z.t. wel vernemen waar zus en zwager eventueel gaan vestigen. Op zichzelf was het wel en leuke tijd, maar het was geen “echte” vakantie, omdat men met een bepaald doel naar Thailand kwam. Of dat doel bevredigend was, dat zal in de toekomst wel blijken.


Heel anders was de vakantie van mijn broer en schoonzus me hun twee volwassen dochters. Die kwamen om zon, zee strand en natuur. Nou, dat biedt Thailand volop.

Ze kwamen via Bangkok rechtreeks naar Chiang Mai.We reden naar Ngao en verbleven een paar dagen hier bij mij in huis. Om even op adem te komen en de omgeving te bekijken.

We zijn naar de “Witte Wat” bij Chiang Rai geweest, het natuurpark “Chae Son” bezocht met zijn watervallen en warmwaterbronnen, mijn broer kreeg echte Thaise massage van mijn masseuse en verder lieten ze het Thaise eten goed smaken. Men vond Thaise eten heel lekker en als we in het restaurant op de heuvel aten, vond men het prachtig. Een open restaurant op een heuvel, waarop je de rijstvelden beneden zag liggen en de bergen op de achtergrond.

Toen via de Mekong-route naar de Gouden Driehoek, daar overnacht en de volgende dag via Fang naar Chiang Mai.

Doi Suthep is uiteraard een bezoek waard, maar het wordt er steeds meer toeristischer en de betekenis van Doi Suthep als tempel, wordt steeds minder. Maar het blijft een mooi bouwwerk en de omgeving is erg schtteren. Met helder weer krijg een een prachtige blik op Chaing Mai in de diepte.

De “Night Bazar”in Chiang Mai was als een magneet voor de drie dames. Alle avonden ( drie stuks) werden gebruikt om de “Night Bazar”af te lopen. En uiteraard werd er de nodige spullen verkocht. Mijn hulp werd vaak ingeroepen om de prijs via wat afdingen te drukken. Dat lukt me aardig, maar je betaalt eigenlijk altijd teveel. Elke keer werd er dan geroepen; “Wat goedkoop is het hier”, terwijl de prijzen op die “Night Market” wat hoger liggen dan in de winkels waar geen toeristen komen.

We waren in Chaing Mai in de tijd dat de vliegvelden in Bangkok bezet werden door het PAD. Wij hadden een rechtstreekse vlucht van Chiang Mai naar Phuket en dachten dat zit wel snor, met geen landing in Bangkok. Een dag voor we naar Phuket zouden vertrekken, werd de bezetting opgeheven en werden alle vliegtuigen gebruikt om de gestrande toeristen te vervoeren. Onze vlucht naar Phuket werd geannuleerd en pas later op de dag was er een vlucht naar Bangkok. Daar moesten we overnachten en de volgende dag was er in de middag een vlucht naar Phuket. De reis van Chiang Mai naar Phuket duurde meer dan 36 uur i.p.v. 2 uur. Thai Airways betaalde overigen alle kosten wat verblijf, eten en vervoer betreft. Daar geen woord van kritiek over want alles was goed georganiseerd.

Phuket is een mooi eiland (verbonden via een brug met het vasteland), maar erg duur voor Thaise begrippen. De stranden zijn mooi en breed en het avondleven is zoals je in een toeristische badplaats kan verwachten. Mijn schoonzus en dochters zijn verzot op het strand of zwembad, dus kwamen die niets tekort. Ik ben niet zo’n “strandman”. Ik huurde een auto voor een paar dagen en toerde het eiland door. Ook hier is het wat heel Thailand betreft: Ga je de gebaande toeristische wegen af, dan ontdek je de mooiste plekjes. Rustig, geen schreeuwig stalletjes langs de weg enz. enz. Er zijn strandjes in Phuket waar geen “farang”zit en dat zijn eigenlijke de mooiste strandjes die er zijn. Thais zitten er en die zijn ongecompliceerd wat eten en vermaak betreft.

Ik nam mijn broer en schoonzus mee op een dag en die waren verrukt over de ontdekkingen die ze deden. “Veel leuker dan Katon of Patong-beach” was hun commentaar.

De prijzen in Phuket zijn naar mijn begrippen absurd. Veel te duur naar Thaise begrippen. Je betaald voor diensten, taxi’s, restaurants e.d. veel meer dan waar dan ook in Thailand. Hotels zijn ook aardig aan de prijs, hoewel je goede hotels tegen een redelijke prijs kan vinden. Patong Beach is een druk, lawaaierige strand. Wat Pattaya-achtig, maar wat “netter”.

Toen gingen we voor een week naar Ko Phi-Phi. Zowel mijn schoonzus als de dochters waren wat schrikkerig en zagen op tegen de bootreis. De bootreis van Phuket naar Ko Phi-Phi duurt ong. twee uur en ze vonden het toch prachtig. Hoog boven op het dek gezeten genoten van de zee en het uitzicht. De boot is een gewonen ferryboot met een groot aantal stoelen en een bovendek waar je kunt gaan zitten.











De stoelen zijn wat klein. Je kunt op die veerboot wat te eten en te drinken kopen. Meestal is de zee redelijk kalm en de boot deint dan niet te veel.


Je ziet dat er veel aan veiligheid gedaan wordt. Voor iedere passagier is er een zwemvest. Er zijn geen reddingsboten op het schip. Wat ik wel vreemd vindt, maar de route naar Ko Phi-Phi wordt erg druk bevaren en er is hulp in de nabijheid als er iets mis gaat.




Ko Phi-Phi is een schitterend eiland. Er rijden geen brommers en auto’s. Er is een dorpje en de resorts liggen aan het strand. Onze resort was 10 minuten lopen van de pier, door een klein straatje waar duikscholen de grote meerderheid vormde.
Het is een "doe-iland" Wil je alleen op het strand liggen, kan dat, maar de stranden zijn kleiner als op Phuket en er zijn altijd boten bij dat strand. Immers, vrijwel alle vervoer gaat via boten. De meeste van de boten zijn de zgn. "longtail boten" Met een lange staaf, waaraan de schroef bevestigd is en een soort vrachtwagenmotor op de boor, kan deze boor snel varen en goed manoeuvreren.
Duiken, snorkelen, vissen, eilanden bekijken, wandelen, zwemmen, dat zijn de activiteiten die je op Ko Phi-Phi kun doen.
De natuur is prachtig. Overal zie je grote rotsen uit de zee opduiken. Het water is helder en al je vanuit de boot wat gaat zwemmen, zwemmen de vissen om je heen.
Een bezoek aan Maya beach is de moeite waard. Daar werd de film The Beacht"opgenomen.




Zoals de foto’s laten zien is het een prachtig eiland.
Vissen kan je er ook. Mijn broer en ik zijn een dag gaan vissen en we vingen een grote zeilvis van 12 kilo. Die hebben we lekker die avond opgegeten. Het hele restaurant at van die vis.







Dat was maar een klein vis. Nu de grote vis.







Het water is er warm. Lekker zwemmen. Wat ook opvalt, is dat de prijzen voor eten niet duur zijn. Beduidend minder dan op Phuket. Veel vleesgerechten staan niet op het menu. Het is een eiland en dus veel vis en schelpdieren. Voor ons was het goed vertoeven daar op Ko Ph-Phi.



Toen op weg naar Bangkok. We zouden er een paar dagen verblijven en een van mijn nichtjes wilde een tattoo laten zetten. Dat lukte ook.
We zijn China Town in geweest. Wat een drukte zeg, het leek wel een mierenhoop, maar het was zeer interessant om daar te zijn. Bangkok zelf kan mij niet zoveel bekoren. Het is er druk, lawaaierig en veel smog. Maar voor diegene die nog nooit in Bangkok zijn geweest kan het erg leuk zijn. Er is genoeg te beleven en te zien daar. Maar wat wil je in een miljoenen stad als Bangkok.
Een aanrader: Ga in de avond reserveren bij het Shangri-La hotel. Die hebben een buffet aan de oever van de Chao Praya. Buiten dat het eten van de allerbeste kwaliteit is, biedt de omgeving een schitterend uitzicht op de rivier bij nacht. Verlichte boten en bootjes varen op en neer en je zit buiten. De kosten zijn te behappen. 850 baht per persoon, excl. de drank. Het buffet zelf biedt een keur van allerlei soorten gerechten en alleen al de counter met de toetjes is een foto waard.

Dit is het uitzicht vanaf de oever.








De toetjes counter met de chocolade fontein. Je schept wat op en je laat de chocolade erover heen vloeien. Voor diegene die aan de lijn doet een ware tantaluskwelling!




Iedereen van het gezelschap had een onvergetelijke vaknatie. Men komt terug, zo verzekerde mij mijn broer, schoonzus en hun twee dochters.
Als men Thailand wil bezoeken, kom dan niet met een georganiseerde tour. Het is vermoeiend en je krijgt veel teveel op je (reis)bordje gelegd. Tevens valt het vaak duurder uit, vanwege de verplichte uitstapjes naar diverse winkels, showrooms e.d.
Boek een paar dagen Bangkok, koop een goede reisgids en plan je vakantie ter plaatse. Neem niet te veel hooi op je vork, Thailand is een groot land en reizen kost (soms) veel tijd. Mijdt de toeristische gebaande wegen als het mogelijk is. Plaatsen waar alleen Thais komen zijn vaak veel mooier en leuker als plaatsen waar veel toeristen op af komen.
Elk trip die ik in Thailand maak is vaak een ontdekkingtocht. Je ontmoet leuke mensen, kom op mooie plekjes. Het is altijd goedkoper en het eten is ook vaak beter. Je moet wel van Thais eten houden, dat wel
"Amazing Thailand", dat klopt, maar wel op plaatsen waar geen toerist komt. Dat is mijn ervaring.

www.thailandgek.nl