zondag 12 juni 2011

Raketten, ruïnes, praalwagens en een hoop herrie.

Het doel van de trip met Rob en Wilma was het rakettenfestival in Yasothon. Dat festival word jaarlijks gehouden in dat stadje. De raketten worden de lucht ingeschoten om de geesten gunstig te stemmen, zodat er regen valt en de rijstoogst dat jaar goed zal zijn.

Het festival duurt drie dagen. Het is in het stadje een drukte van belang. Duizende verdringen zich in de straatjes en er is een grote markt, een kermis en langs de weg staan de praalwagens geparkeerd, te wachten op de dag dat de parade zal zijn.

Vanuit Korat is het een eindje rijden naar Yasothon. Via Roi Et kwamen we in de middag aan. We zouden drie dagen, vier nachten in het hotel verblijven. Yasothon heeft niet veel hotels. Ik schat dat Yaosthon de omvang heeft van Phayao. We logeerde in het J.P Emerald Hotel. Een mooi hotel, op loopafstand van waar zich alle afspeelt.

Rob en Wilma hadden een suite en daar kon je met een paar man wel in. Die suite was meteen het hoofdkwartier van Rob en Wilma. Wilma kennende, had ze alles goed geregeld. Koffie drinken bij Wilma was het devies voor de komende dagen.

Volgens het programma wat wij in het hotel kregen, zou de eerste dagen gewijd zijn aan dansen door dansgroepen. Om acht uur in de ochtend zou dat beginnen. Thailand kennende, sliep ik eerst goed uit en kwam pas tegen half tien boven water. Maar Rob en Wilma gingen al tegen acht uur het hotel uit. Toen ik tegen half tien het hotel verliet om ook een kijkje te nemen naar dat dansen, kwamen Rob en Wilma terug uit de stad. “Niks te zien”, was hun oordeel. Dan maar koffie drinken in de suite.

Even na tienen toch maar naar het centrum wandelen. Niks te zien, behalve de praalwagen die langs de weg stonden. Er werd fluks gebouwd langs de weg aan vele podia, waarop huizenhoge geluidboxen stonden. Dat beloofde wat geluidsoverlast, dacht ik zo.

In het centrum aangekomen, was er niet veel te zien. In een wat achteraf straatje stond een dansgroep te dansen. Wij er naar toe en wat bleek, daar werden de dansgroepen beoordeelt op hun kunnen. Er waren juryleden aanwezig, maar het was toch een wat armoedige plek. Wel stonden er wat mensen te kijken.


Voor ons westerlingen is een Thaise dansgroep leuk, maar voor ons zijn al die dansgroepen hetzelfde. Zeker wat de dans betreft en de muziek. De kleding van de dames verschillen wel, maar voor de rest is het allemaal hetzelfde in onze ogen.

Nadat we een uurtje dat spul hadden bekeken en Rob als een verwoed filmer zijn video's geschoten had, gingen we maar terug. In de brede straat bij het hotel had een vrachtwagen met trailer zich gevestigd. Op die trailer stonden ook huizenhoge geluidsboxen. Ik keek al in het rond waar je oordoppen kon kopen, want Thais kennende, zouden die geluidsboxen op volle volume staan.

Al lopend langs de podia, kregen we een voorproefje wat ons te wachten zou staan. Het geluid wat die boxen produceerde ging door merg en been. Vooral de basgeluidsboxen deden een aanslag op je ribbenkast. Volgens mij heeft Yasothon een wijd en zijn bekend staande doveninstituut, want de plaatselijke inwoners van Yasothon deden net of het doodstil was in het stadje.

De middag hebben we eigenlijk in het hotel doorgebracht. Tegen de avond gingen we weer de stad in en zodra we het hotel verlieten, konden we goed merken dat het feest in volle sterkte een aanvang had genomen. Maar in de binnenstad was het gezellig. Overal lichtjes, de markt was leuk en ook de kermis draaide volop. We gingen eten op een marktplein, waar ook een podium stond, maar daar stond het geluid niet zo hard. Op dat podium deden dansgroepen en zangeressen hun best. Het eten kon je halen in kraampjes die langs de weg stonden. Later die avond kwam Peter en zijn vriend ook in Yasothon aan. Die hadden de rit Lampang-Yasothon achter hun kiezen en dat kon je merken. Allebei waren ze wat vermoeid van de lange reis, Ze hadden veel regen onderweg gehad en dat voorspelde weinig goeds voor morgen. Dan zou de optocht plaatsvinden.



De tweede dag. De optocht zou om tien uur in de ochten aanvangen. Wel, tegen half-elf kwam er beweging in de lange stoet en wij waren net op tijd bij de podia waar alle hotemetoten zaten. De geesten hadden waarschijnlijk een slechte bui, want toen kwam de regen ook met bakken naar beneden. Iedereen probeerde te gaan schuilen, maar die arme dansgroepen en praalwagen stonden in de regen. De straten werden rivieren, maar gelukkig was de regenbui na een halfuurtje voorbij. Druipend kwam de stoet weer in beweging.



Rob en Wilma gingen hun eigen weg en ik liep wat verder op een mooie plek te vinden om foto's te maken. In het begin ging de stoet redelijk voorbij, maar daarna stokte het. Een halfuurtje stilstaan en dan ging men weer. Ik ging even bij het podium van de hotemetoten kijken en wat was het geval, de dansgroepen hielden voor dat podium stil en voerde hun kunstjes op. Dat duurde lang. Dan kwam er weer een of twee praalwagens voorbij en dan weer een dansgroep, die ook hun kunstjes voor de notabelen vertoonde.




Al met al duurde de optocht uren. Tegen een uur vond ik het welletjes en ging naar een koffieshop op weg naar het hotel. Lekker koffie gedronken, oordopjes van watten in mijn oren en het geluid was ietsjes minder. Wel hadden mijn ribben het zwaar te verduren gehad als ik langs een podium liep.


Elk podium speelde of zong een ander deuntje, dus wat het een kakofonie van geluiden. De bassen drongen tot je rugwervels toe. Maar eerlijk gezegd, was het reuze gezellig daar. De mensen waren vrolijk, er heerste een echte feeststemming en dan voel je je ook een met de meute.

Later in de middag gingen we de omgeving verkennen waar de volgende dag de raketten zouden worden afgeschoten. Dat bleek in een park te zijn. In dat park stond een mooi gebouw dat was omgetoverd tot een kunstexpositie. Daar zouden ook die avond de notabelen eten. Buiten dat gebouw was een enorm plein, waar etenskraampjes langs stonden. We besloten daar te eten.

Het plein was mooi verlicht en er was uiteraard een podium. Er werd veel gedanst daar en ook kwamen later wat komieken hun komedie opvoeren. Je begrijpt er geen bal van wat ze daar op het podium zeggen en doen, maar de Thais hadden pret voor twee. Het eten was overigens uitstekend. Er was van alles en niet duur.

De derde dag is het hoogtepunt van het festival. Dan gaan de raketten de lucht in. Ik had geen enkele notie hoe dat in zijn werk zou gaan. We gingen tegen tien uur naar dat park, dat was omgetoverd tot een markt. De kraampjes in de stad waren naar dat park overgeplaatst. In dat park was een grote kale ruimte met gras, waar de stellages stonde voor het afschieten van de raketten.

Drie stellages voor de kleine raketten en drie voor de grote jongens onder de raketten.



Toen we er aankwamen stegen al wat raketten op met veel rook en lawaai. Strenge veiligheidsmaatregelen werden er niet genomen en we konden vlakbij die stellages komen. Als apen klommen de raketbouwers die stellages op en bevestigde de raket op zo'n stellage. Draden lagen over de grond, want die raketten werden elektrisch ontstoken. Als iedereen klaar was en de stellagee van mensen ontdaan was, ging er een seintje naar de vuurleiding die in een tent achter zandzakken zat. Die tent was achter ons, dus veilig was het niet erg voor de vele fotograferende mensen. Met veel gesis, lawaai en rook steeg de raket op en als die raket wat hoogte had juichde de makers van die raket en voerde een vreugdedansje uit.




Ook de kleine raketten kwamen met veel rook en lawaai van de grond.

Het is een echt spektakel, die ik nog nooit in mijn leven had gezien. Duizende toeschouwers stonden op een brug, op de wegen en rondom die plek waar de raketten werden afgevuurd, Er waren een paar Tv-ploegen en vele fotografen, waaronder Rob, Peter en ondergetekende.

Mocht er een raket niet goed de lucht in gaan, worden de makers in de modder gesmeten.

Ik genoot van het lawaai, het gesis van de afgestoken rakketen en van de rook die de raketten uitspuugde. Een geweldige ervaring.

Maar het was erg warm en tegen een uur gingen we transpirerend een drankje drinken en later gingen we wat eten in een restaurant.

In de middag zijn we naar een ruïne gaan kijken die ongeveer 40km van Yasothon ligt. De wegbewijzering naar die ruïne liet wat te wensen over, maar we kwamen er.

De ruïne heet Dong Muang Toei. Het ligt wat verscholen tussen de bomen en men heeft geprobeerd om er een bezienswaardigheid van te maken, maar halverwege is men ermee opgehouden. Er staan wat gebouwen, maar die liggen er vervallen bij. Een monnik woont er, maar de scherven van opgravingen liggen verspreid op tafels en bied een troosteloze aanblik. Heel erg jammer, want men kan er een mooie bezienswaardigheid van maken. Cultureel erfgoed, zou ik zo zeggen, maar men laat het versloffen en het verval van de gebouwen en omgeving is goed te zien.

In de avond gingen we eten in een prima Thais restaurant, waar men, tot onze verbazing, perfecte desserts had. De banana-split was mooi opgemaakt en het ijs was een van de smakelijkste ijs wat ik in Thailand gegeten had.

De volgende dag bracht “De Dame” ons, via Roi Et en Khon Kaen naar Pitchanulok, waar we de nacht zouden doorbrengen. In het Paloma Hotel, waar Rob en Wilma, maar ook Rene eerder hadden gelogeerd.

De avond aten we in een restaurant op een boot aan de rivier. Eerst waren we nog gaan kijken naar een tempel, met een mooi Bhoedha-beeld. Maar ik had belangstelling voor de zonsondergang bij de rivier. Met een pagode op de achtergrond nam ik, naar mijn bescheiden mening, een mooie foto.


Pitchanulok is ook bekend om het restaurant met “de vliegende groenten” Daar zijn wij een kijkje gaan nemen en Rob en Wilma wilde wel die groente opvangen.

Op een aftands volkswagenbusje, even buiten het restaurant, sta je dan op het dak van dat busje met een deksel van een afvalemmer om de groente op te vangen. Voor de zekerheid staat een medewerker van dat restaurant er achter. De kok maakt die groente met veel vuur klaar in een minuutje en gooit het achterwaarts naar dat busje. De kunst is op het op die deksel op te vangen. En dat lukte Rob en Wilma. Veel vrolijkheid natuurlijk en het is leuk om te zien.


De volgende dag waren we, via Lampang, weer terug in Chiang Mai. Wilma ging meteen weer de boel in- en uitpakken voor de trip naar de bergvolken en Rob keek alles met gesloten ogen naar dat in- en uitpakken.


De volgende blog gaat over de fietstocht die Rob, Wilma, Rene en ik maakte in Chiang Mai.


1 opmerking:

corsp zei

bedank voor het mooie verhaal

cor