zondag 20 juli 2014

Reisverslag van vakantie Hanny en Johan

Vakantie van familie uit Namibia in Thailand


 Mijn zusters en broer wonen wat verspreid over deze aardbol. Mijn broer en jongste zus wonen in Nederland, terwijl mijn oudste zus in Namibia woont. Met een onderbreking van vijf jaar, woont mijn zus vanaf haar 11de jaar in Namibia. Ik zal haar leeftijd maar niet verklappen, maar ik ben 69 jaar en ze is anderhalf jaar ouder dan ik. Haar naam is Hanny en we hebben ons hele leven een hele goed band met elkaar. Hanny trouwde ruim vijftig jaar geleden met Johan., mijn zwager dus, en ook hem ken ik al jaren. Ik kwam een paar keer op vakantie naar Namibia, maar zij waren nog nooit in Azie, laat staan Thailand geweest. Ik ken uiteraard Namibia goed, want ik woonde er in mijn jonge jaren een aantal jaren. 

Verleden jaar had Johan wat gezondheidsproblemen en vloog een paar keer van Windhoek naar Kaapstad voor medische behandeling. Hij vloog met South African Airways. Omdat hij met die maatschappij vloog, deed hij als passagier automatisch mee met een soort loterij. In het begin van het jaar kreeg hij een bericht van de SAA. Dat hij met die loterij een prijs had gewonnen. Een retourtje voor twee van Windhoek naar Beijing. Ze konden het niet geloven en reden van Swakopmund, hun woonplaats, naar Windhoek, de hoofdstad van Namibia. In het kantoor va de SAA aldaar bleek het werkelijkheid te zijn en meteen belde Hanny mij op om het goede nieuws mee te delen en te zeggen dat Beijing niet zo ver van Chiang Mai af lag en dat ze mij zou bezoeken. Geweldig nieuws. 

 Na wat e-mail- en Skypeverkeer besloten zij op 5 juni van dit jaar mij te bezoeken. Bijna drie weken lang zouden ze in Noord-Thailand bij mij verblijven. De overige dagen, 4 stuks, zouden ze doorbrengen in Beijing. Bijna drie weken lang op mijn veranda zitten en naar Doi Suthep staren is voor een dag leuk, maar Hanny en Johan willen natuurlijk ook wat zien in Thailand. Dus werden er plannen gemaakt. Verleden jaar ging Johan, een goede vriend van mij hier, mee op vakantie naar Namibia en Zuid-Afrika en hij werd goede vrienden met Johan en Hanny. Om misverstanden te voorkomen, noem ik mijn vriend Johan, Thaise Johan, in dit verdere verhaal. Hij woont in Ngao, waar ik ruim vijf jaar woonde. 

Goed, de plannen gemaakt en die zagen er als volgt uit. Na een paar dagen acclimatiseren, een paar dagen naar Thaise Johan, daarna de "Mekong Route" doen. Overnachten bij de Gouden Driehoek, bezoek aan Mae Sai, Doi Tung, overnachten in Chiang Rai en daarna een bezoek aan de "Witte Wat". Dan weer een paar dagen in Chiang Mai en dan de rit naar Pai en Mae Hong Son over "de weg met de duizend bochten". Overnachten in Pai en Mae Hong Son. Die plannen naar Hanny en Johan gestuurd en die vonden dat prima.

 De hotels geboekt, de trouwe Honda van mij een goede service laten ondergaan, nieuwe banden eronder en Dweil, mijn huishoudster, maakte alles in mijn huis oin orde om Hanny en Johan te ontvangen. En op 5 juni van dit jaar stapte Hanny en Johan uit het vliegtuig uit Beijing in Chiang Mai. Wel laat in de dag, want tegen tien uur in de avond kwam dat vliegtuig aan. Een dag later als gepland, maar dat had Johan al een paar weken eerder laten weten. 

Het vliegtuig zou op 4 juni aankomen, maar Air China liet dat vliegtuig een dag later aankomen. Naar huis gereden, koffie gedronken, de koffers werden uitgepakt en we gingen slapen. Uiteraard werd eerst flink gebabbeld tussen ons. De volgende dag vonden ze het uitzicht op Doi Suthep prachtig en ook dat alles zo mooi groen was. Swakopmund ligt aan de zee, maar ook aan de Namib-woestijn, waar vrijwel niets groeit. Regen kent Swakopmund vrijwel niet. Door de koude Benguella-zeestroom is het altijd wel wat frisjes in Swakopmund. Dus de warmte van Thailand was niet zo erg voor ze, hoewel Hanny en Johan wat transpireerde.
   
Foto 1: Wat Phra Singh 

 Heerlijk uitgerust die eerst ochtend en later gingen we naar BigC om wat te eten en wat rond te kijken. Later op de avond was er een welkomstdiner in The River Market, een mooi Thais restaurant. Ellen, Kanton, de jongens en Peter waren ook aanwezig. Het restaurant ligt aan de PIng-rivier en heeft een mooi uitzich over die rivier en de "IJzeren Brug" over die rivier.  
Foto 2: Restaurant , "The Riverside market". 

 De twee dagen daarna brachten we door om Chiang Mai te verkennen. We gingen naar Bo San, 10km buiten Chiang Mai, waar de beroemde Thaise paraplu's gemaakt worden. Je kunt in de open werkplaats zien hoe de paraplu's in alle formaten gemaakt worden en ook hoe ze beschilderd worden. Er is een winkel bij deze fabriek, waar je van alles kan kopen wat souveniers van Thailadn betreft. Nou, laat dat dan maar aan Hanny over. Ze kocht redelijk wat in die grote winkel. Buiten de winkel staat een "samlor", dat is een fiets met een bak erachter. Het werd vroeger in heel Azie gebruikt als taxi. Je ziet ze nog wel rijden in Chiang Mai. Tanige, wat oudere mannetjes, zitten op die "samlor" en brengen je waar je wezen moet.  
Foto 3: Paraplufabriek
   
Foto 4: de Samlor

Thaise Johan was verleden jaar in Namibia en Hanny en Johan wilde Thaise Johan uiteraard bezoeken en kijken waar en hoe hij woont. Via Phayao reden we over de "mooie route" naar Ngao, de woonplaats van Thaise Johan. De "mooie route" is een mooie route. De weg gaat door de bergen heen, het heeft prachtige vergezichten en alles is er groen en het oerwoud is heel dicht begroeid. Halverwege stopte wij voor koffie bij de "Hotsprings van Chiang Rai". Het is een traditionele stop van mij en de mensen van de koffietent kennen mij. Het is tevens een markt waar je allerlei spullen kan kopen. Een "spuiter" spuit warm water omhoog, want er zijn warmwaterbronnen.  
Foto 5: Het resort bij de warmwaterbronnen.

Daarna naar Phayao. Phayao is een provinciestad, gelegen aan het grootste natuurlijke meer van Thailand. Phayao heeft een lange boulevard waar tientallen restaurants aan liggen. Vooral in de avond is het leuk toeven op die boulevard. We dronken daar koffie en aten er wat. In de middag gingen we naar Ngao, 53km van Phayao. Het ontvangst bij Thaise Johan was heel hartelijk en Sirporn, de echtgenote van Thaise Johan, was blij dat ze Hanny en Johan kon ontmoeten. Even later kwam Pim, een Nederlander die vlakbij Thaise Johan woont, ook aanschuiven. In de avond aten we in "De Kuil", een echt Thais restaurant op het platteland. We noemen dat restaurant "De Kuil', omdat het langs de snelweg ligt in een wat lager gebied.  
Foto 6: Eten in "De Kuil" 

Pim heeft een 4W-drive auto. Het is een stationwagen die zeven personen kan huisvesten. En dat die stationwagen een 4 wiel aagedreven auto is, dat laat Pim dan ook goed merken. Hij had een programma in elkaar gezet voor de komende twee dagen en zou ons langs alle soorten weggetjes voeren, waar mijn trouwe Honda van zou schrikken. Maar de eerste ochtend had Pim andere verplichtingen en gingen we met Thaise Johan en Siriporn naar de "shrine" van de "gevallen soldaat". Dat is een soort bedevaartplaats van een Thaise soldaat die driehonderd jaar geleden in zijn eentje een Burmese leger tegenhield. 























Foto 7 : Bij de "Shrine" van de Gevallen Soldaat.

De "Shrine" ligt aan de snelweg en vrijwel alle auto's die er langs rijden, gebruiken hun claxon twee maal om de soldaat te eren. De "Shrine:" wordt door het leger bijgehouden en er zijn altijd twee soldaten aanwezig om wat vuurwerk en wierookstokjes te verkopen. Het vuurwerk kan je achter de "Shrine" afsteken. Verder is er een markt waar je voornamelijk specerijen e.d. kan kopen. Ook is er een kleine koffietent, waar we koffie of thee dronken. Foto 7: Bij de "Shrine" van de Gevallen Soldaat. Op de terugweg gingen we naar een bejaardentehuis voor oude olifanten.. Ik wist niet dat die bestond, maar het is een mooie plek om te zien. Er staan drie volledige geraamtes van oude olifanten en een verzameling botten. Tevens stonden er drie olifanten die oud waren. Een van die olifanten was 70 jaar en kon niet meer goed lopen.  

Foto 8: De drie geraamtes van olifanten.  
Foto 9: Het huis van Thaise Johan 

Verder heeft dat bejaardentehuis een heuse begraafplaats voor olifanten. Je ziet er een heleboel gedenkstenen voor begraven olifanten. Op mijn vraag aan de gids hoe men zo'n kolos kan begraven, de gedenkstenen staan dichtbij elkaar, zei de gids dat maar een paar stukken van een overleden olifant begraven wordt. De geest van de olifant zit in die paar stukjes. In de middag nam Pim ons mee naar onbekende oorden. Op een weggetjes, dat nauwelijks de naam van een weg mag hebben, gingen we de bergen in. Het was een verrukkelijke rit, waar je door elkaar geschud werd en waar afgronden rakelings langs je heen gingen. Later kwamen we bij een grot wat ingericht was als tempel. Een unieke gezicht.  
Foto 10: De tempel in de grot 

 De avond brachten we door in Phayao, waar we aten en ik wat op de PC moest werken. Het was aangenaam toeven aan de boulevard van Phayao. Met de lichtjes dat op het water van het meer schenen. Als je dacht dat je alles gehad had wat weggetjes betreft, kwam je bedrogen uit. Want Pim bracht ons de volgende dag op een weg, wat eigenlijk helemaal geen weg was. Het was een weggetje door de bergen van Ngao naar Chae Hom. Steile hellingen, diepe afdalingen, rotsen op de weg, geulen in de weg, soms geen weg, het was een prachtige rit. We aten bij een meer bij Chae Hom. En dat restaurant had alleen vis en wat eieren. U raad het al, we aten omelet, rijst en vis.  
Foto 11: Een van de weggetjes die we met Pim reden. 

We reden door naar Lampang, waar we koffie dronken in het restaurant, genaamd "Riverside". Ik was daar jaren geleden geweest, maar kon het nooit meer terug vinden in Lampang. Een leuk restaurant aan de rivier met heerlijk gebak. Via de snelweg gingen we weer terug naar Ngao, waar wij die avond aten in het restaurant op de heuvel. Het restaurant is gelegen op een heuveltje en je kijkt over de rijstvelden en op de achtergrond zijn de bergen. En het eten is er altijd prima.  
Foto 12: Even onderweg wat ananassen kopen.  
Foto 13: Eten op de heuvel. 

De dag daarna reden we de "Mekong-route". Die route gaat via de Gouden Driehoek, Mae Sai en Chiang Rai. We zijn dan drie dagen onderweg. Via Phayao en Chiang Khong komen we op de weg die langs de Mekong gaat. Dan weer vlakbij, dan ga je de hoogte in en ligt de rivier ver beneden je. Het vreemde is dat de Mekong maar een dun stroompje water is met vele rotsen in de rivierbedding en dat bij de Gouden Driehoek de rivier erg breed is. 





















Foto 14: Uitzicht vanuit het hotel op de Mekong.

Vroeger was het gebied een grote opiumplantage, maar er is veel veranderd. In Burma zijn nog wat "Drug-lords", maar hun invloed taant. De Gouden Driehoek is een grote toeristencentra. De Mekong is dan een scheiding tussen Thailand, Burma en Laos. Het is een grote markt en bij de "echte" Driehoek is een soort tempel met Bhoedabeelden. We logeerde in het "Imperial Golden Triangle Resort", een mooi hotel waar alle kamers uitkijken op de Mekong. Na zes uur in de avond is de Gouden Driehoek uitgestorven en aten we heel deftig in het hotel. 

 
Foto 15: Kaart van de Gouden Driehoek. 























Foto 16: Bij de brug van Mae Sai.

De volgende ochtend gingen we naar Mae Sai, 29km van de Gouden Driehoek. Mae Sai is een grensplaats en dat zal je weten ook. Het is een grote markt, waar Hanny en Johan hun ogen uitkeken. Je rijdt tussen de winkels door naar een parkeerplaats. Je kan er letterlijk alles kopen. Vrijwel alles is afkomstig uit China. Aan de overkant van het grensriviertje, niet de Mekong, ligt Tachilek, de grensplaats aan Burmese kant. Het is vrijwel een kopie van Mae Sai. Hanny deed uiteraard wat inkopen en ook Johan kocht er wat. We dronken een drankje aan een restaurant aan het grensriviertje en zagen de grensovergangers de brug naar Burma of Thailand gaan. 

We reden naar Doi Tung, een Koninklijk Project. De moeder van de huidige Koning woonde daar en deed, met haar oudste dochter, veel goeds voor de plaatselijke bergbewoners. Als je na 12 km van Mae Sai af rechts af gaat van de snelweg, klim je 13 km omhoog. Prachtig natuur zie je en langzaam zakt de vallei van Mae Sai steeds dieper weg. 























Foto 17; De tuinen van Doi Tung

Doi Tung heeft een prachtige tuin, aangelegd door de moeder van de Koning, Tevens is er een documentatiecentrum en kan je de villa waar de Koningin-Moeder woonde, bezoeken. De tuin is prachtig. Er is tevens ook een onderzoekcentrum en een kweektuin. De Koningin-Moeder heeft getracht zoveel mogelijk planten en bloemen die Thailand rijk is, in de tuin een plaats te geven. Midden in de tuin staat een Zwitsers chalet, dat een koffiehuis is. De Koninklijke familie heeft jarenlang in Zwitserland gewoond, vandaar die Zwitserse Chalet. Foto 17; De tuinen van Doi Tung Hanny en Johan genoten van die tuin. We waren er een lange tijd en Hanny nam veel foto's en Johan was niet van zijn video-camera weg te slaan. 

Ook zijn er uiteraard souvenirwinkels en ook daar werd wat inkopen gedaan. Ook bij de koffietent, waar leuke spullen te koop waren. Daarna op weg naar Chiang Rai. We logeerde daar in het Wang-Inn hotel. Ik kende dat hotel, want ik logeerde daar eerder met Rene. Maar op weg naar Chiang Rai zagen we donkere wolken hangen en we wilde eerst wat koffie drinken bij een Amazon-koffietent. Daar kon ik "Anna', de GSM, instellen om bij het hotel te komen. We zaten net in Amazon, toen de regen in bakken neerviel. We hebben daar een uur gezeten, toen pas werd het een beetje droog. Na wat omwegen, kon "Anna" de weg naar het hotel vinden. 

 We aten die avond in de "foodcourt" van BigC, want Hanny wilde nog wat kopen daar. In zo'n "foodcourt" zijn er veel kleine stalletjes, waar je lekker kan eten. De volgende dag ging het terug naar Chiang Mai. Een rit van ongeveer 240km. Maar naar 12 km van Chiang Rai krijg je de "Witte Tempel", "Wat Rong Khun" genaamd. Het is een kunstwerk van twee kunsternaars die al jaren aan dit project werken. De aardbeving van een paar maanden geleden heeft wat schade aan de tempel veroorzaakt. Met name de fresco's in de tempel zijn beschadigd. Men is nu bezig om de schade te herstellen.  
Foto 18: De "Witte Wat". 

Wat Rong Khun trekt vele bezoekers en het is een bezoek waard. Ik noem het altijd de "IJstempel", want het lijkt op afstand net een tempel van ijs. Er is een gallerie van werken van de kunstenaars en je kan prachtige reproducties van hun werken kopen. Ook is er een markt, een moderne markt, waar je leuke dingen kunt kopen. Het toiletgebouw van Wat Rong Khun is een bezoek waard. Het lijkt op een paleis en, ik kan alleen over de heren-afdeling schrijven, van binnen is het ook prachtig.  
Foto 19: Het toilet van de "Witte Wat". 

 Nadat we Wat Rong Khun hadden bezocht reden we terug naar Chiang Mai. Een mooie rit, waar we weer stopte bij de warmwaterbronnen. Na zes dagen reizen, het was de moeite waard, waren we wel wat vermoeid. Dus een paar dagen wat rustig aan doen leek ook goed. In de dagen tussen de trip "Mekong-route" en de trip "Pai-Mae Hong Son" deden we de "Samoeng-route" Dat is een rit van Chiang Mai-Chiang Mai, waarbij je bij Mae Rim linksaf slaat en er een mooie route voor je ligt. 

Je komt langs allerlei bezienswaardigheden en ook langs diverse attracties. Hanny en Johan wilde graag een orchideeënkwekerij bezoeken en er zijn er een paar op de route. We gingen naar een orchideeënkwekerij, waar ik al eerder was. Ongelukkig waren er niet veel orchideeën in bloei, maar Hanny en Johan konden toch de nodige foto's en video's maken in de kwekerij. Je kunt er prachtige juwelen kopen. Die juwelen hebben diverse orchideeën als ornament. Ook kan je parfums kopen, gemaakt van orchideeënblaadjes. Wel prijzig, maar van prima kwaliteit. Ook de juwelen zijn van prima gehalte.  
Foto 20: Bij de orchideentuin van de "Samoeng-loop". 

 Daarna wilde Hanny graag een vlindertuin bezoeken. Die is er ook op de route, maar de entreeprijs van 200 baht per persoon vonden we toch te gortig en reden we naar de koffietent bij het olifantenpark. Het olifantenpark op de route is mooi en authentiek. Er is er de onvermijdelijke show, waar de olifanten met boomstammen sjouwen en later met een groot penseel schilderijen schilderen. Ik was er al een paar keer geweest. Ook kan je een ritje maken op de rug van een olifant. 

Maar ook hier vonden we dat de entreeprijs veel te hoog was en tevens zijn er in Namibia volop olifanten. Dus namen we de route verder. Het is een prachtige route met veel natuurschoon en met diepe dalen en steile hellingen. Onderweg kwamen we een troep olifanten tegen. Volwassen olifanten en ook kleintjes. Uiteraard werden weer foto's en video's gemaakt. Dus hebben we gratis en voor niets olifanten bekeken en spaarde zo bijna duizend baht uit.  
Foto 21; De olifanten op de weg.

Op de veranda van mijn huis werden de teennagels e.d. goed verzorgd door mijn trouwe pedicure.  
Foto 22: De pedicure aan het werk. 






















Foto 23; Thaise barbeque

En we gingen ook de echte Thaise barbeque eten, "Mukatha" geheten. Ik hoop dat ik het goed schrijf.e Doi Suthep is een berg die heel Chiang Mai overheerst. Je ziet de berg al van ver af en waar je je ook bevindt in Chiang Mai kan je de berg zien. Halverwege de hellingen van die berg is er een tempel. De belangrijkste tempel van Noord-Thailand. 

De naam van de tempel is Wat Phrathat Doi Suthep, maar ik zal gewoon maar Doi Suthep aanhouden als naam. Doi Suthep is een toeristische attractie, maar ook een bedevaartplaats voor de Thais. Het is er altijd druk. Heb je redelijk wat conditie kan je met de trap naar boven, maar voor ons, ouderen, is er een soort kabellift, die naar boven gaat. De tempel op Doi Suthep is prachtig. Met veel fresco's, beelden in allerlei soort culturen. Verder is er een prachtig uitzicht op Chiang Mai. Trek wel gemakkelijke schoenen of sandalen aan, want je moet vaak je schoenen of sandalen uittrekken. Uiteraard is er een grote markt die langs de weg zich uitstrekt en ook beneden bij de parkeerplaatsen is er een markt. Hanny, Johan en ik gingen naar Doi Duthep, maar halverwege, bij een uitkijkpost, begon het behoorlijk te regenen en ook bij de tempel hoosde het. 

We zijn toen maar terug gegaan en deden een paar dagen later weer een poging. Toen was er mooi weer en de klim van 13km naar de tempel is dan schitterend. Aan de voet van de berg is de "shrine" van Phra Kruba, de monnik die de weg liet aanleggen naar de tempel op Doi Suthep. De weg was geschikt voor auto's. Voor die tijd was er alleen een voetpad naar boven. Die wordt nog wel gebruikt door bedevaartsgangers. De "Shrine" wordt druk bezocht door bedevaartgangers. Ik had een trip van drie dagen gepland naar Pai en Mae Hong Song. De weg naar Pai wordt ook wel "de weg met de duizend bochten genoemd" en dat is helemaal waar.

 De weg naar Pai en Mae Hong Song teld 1464 bochten. Ik heb ze niet geteld, maar het staat geschreven bij de tempel in Mae Hong Son. We zouden overnachten in een resort die mij niet bekend was, dus dat kon een verassing zijn. De weg was uiteraard prachtig om te rijden en je kunt je hart ophalen wat natuurschoon betreft. We dronken koffie in een mooi aangelegde koffietent. Pai staat bekend om zijn vele "backpackers" en heeft leuke avondvertier. 

Tenminste dat maakte ik een paar jaar geleden mee met Rene. Nu was Pai redelijk uitgestorven. Maar we aten lekker in een echt Thais restaurant. We sloegen een keer af om "spuiters" van warmwaterbronnen te bezoeken. Maar de prijs om die "spuiters" te zien was erg hoog. 300 baht per persoon en dan nog 40 baht voor de auto. We keerde weer terug. Maar de weg was prachtig. Er lag een grote boom over de weg en die was mooi doorgezaagd, zodat de auto's erdoor konden rijden.  
Foto 24; De doorgezaagde boom over de weg. 

 Het resort viel niet tegen. Nieuwe bungalows, die schoon waren en er mooi uitzagen. De receptie was wat minder schoon en omdat het ontbijt niet in de prijs was inbegrepen, aten we de volgende dag een ontbijt in een hotel in Pai zelf. Een lekker ontbijt en niet duur. 

 Even voor Pai ligt er de "Memorial Bridge", Dat is een brug, die eerder in Chiang Mai de Ping-rivier overspande. Tijdens de oorlog dwongen de Japanners de plaatselijk bevolking om een brug over de rivier te bouwen. dat zou deel uitmaken van de Burmaspoorweg. De huidige brug verving de oude brug. Bij de brug kan je de geschiedenis lezen van die "Memorial Bridge".  

Foto 25: Dat rijden vermoeiend is, dat zie je hier.

 Het is maar 100km van Pai naar Mae Hong Son. Dus waren we vroeg in de middag bij het Imperial Mae Hong Son Hotel, waar we zouden overnachten. Dat we er vroeg waren was, dat we later in de middag het Chinese dorp wilde bezoeken en dat is toch een ritje. Het Chinese dorp ligt redelijk ver van Mae Hong Song af, tegen de Burmese grens. Het dorp heet Ban Rak Thai. De bevolking is uiteraard Chinees en het zijn nazaten van soldaten van de Kwomingta, die tegen de communisten van Mao vochten. 























Foto 26: Uitzicht in de ochtend vanaf de weg op de bergen.


Ze vluchten naar Thailand en mochten van de Thaie overheid dit dorp stichten. Er wordt thee verbouwd en het hele dorp bestaat uit winkels waar je thee kan proeven en prachtige theeserviezen en ander mooie theespullen. Het dorp ziet er wat onverzorgd uit. Het dorp is rond een meertje gebouwd. De weg naar het dorp is prima te berijden en biedt mooi natuurschoon. Het ligt ruim 36km buiten Mae Hong Son. Bezoekers aan Mae Hong Son raadt ik aan dit dorp te bezoeken. Het is heel anders als wat je bij "gewone" Thaise dorpen ziet. 

De rit Mae Hong Son naar Chiang Mai is 360km ver. Een lange rit dus. Het vreemde van die rit is dat je weinig eetgelegenheden langs de weg ziet. Wel genoeg van de primitieve Thaise restaurantjes, maar geen PTT benzinestation met 7-Eleven en Amazon. Pas 60 km voor Chaing Mai kan je fatsoenlijk eten. Misschien zijn er wel redelijke restaurants, maar wij hebben ze niet gezien. 

Omdat er problemen waren met de terugreis van Chiang Mai naar Beijing, China Air annuleerde de vlucht en plaatste die vlucht vier dagen later, hadden wij de zaterdag nodig om alles een beetje te organiseren. De vriendin van Ellen, Koontara, die een reisbureau heeft, deed uitstekend werk en op maandag was alles geregeld. De zondag , de voorlaatste dag van de vakantie, werd gebruikt om alles in te pakken en nog even een rondje te rijden naar Lamphun.  
Foto 27: Mijn hond, 

Tiger, bewaakt de ingepakte spullen van Hanny en Johan. Hanny had meer dan 60 jaar geleden voor het laatst een ijstaart gegeten. Ze zag ijstaarten bij Sweeness en kon de verleiding niet weerstaan. Ze kocht een ijstaart en samen met Ellen en de jongens hebben we die ijstaart opgegeten en de ijstaart smaakte heerlijk.  
Foto 28: Hanny en ik met de ijstaart. 

Op maandagavond de 23ste juni vertrokken Hanny en Johan naar Beijing. Ze hebben een fijne vakantie gehad en ik vond het heel leuk om mijn zus en zwager het Noorden van Thailand te laten zien. Hanny en Johan hebben een beetje het Thailand-virus te pakken, want ze willen graag weer terug. Dus zou ik zeggen, tot de volgende keer!!

Geen opmerkingen: